zondag 18 augustus 2019

5459

Omgeving Radnice (CZ) - 190514

zaterdag 17 augustus 2019

facebookbericht 1212


Je hebt gelijk, Sammy. De crapuleuze feiten worden onder de mat geveegd. Mahassine moet zelfs excuses aanbieden omdat hij een verband zag/suggereerde tussen de zwarte leeuwenvlaggen en de collaboratie. Ik zou wel eens willen weten onder welke druk hij is gezwicht. Met betrekking tot de vlaggenkwestie volg ik je echter niet. Die symbolenstrijd is wel degelijk belangrijk. Waar er tot voor kort een zeer duidelijk onderscheid bestond tussen de 'officiële' Vlaamse Leeuw en de 'strijdvlag' waarmee door extreem-rechts werd gezwaaid, onder meer tijdens de collaboratie maar ook daarbuiten, wordt dat verschil nu doelbewust onduidelijk gemaakt, lees: weggewerkt. Bijvoorbeeld door Francken, die bewust geen gewag maakt van het verschil tussen beide vlaggen en zegt dat Mahassine àlle Vlaamse leeuwen heeft laten verwijderen. Quod non, als ik het goed begrepen heb. De parallel met de versmelting tussen Blok en N-VA is stuitend, maar zeer logisch. Het komt er op neer dat de Vlaamse Leeuw, mét of zonder rode klauwen, nu een exclusief symbool wordt van extreem-rechts. Zoals hij in feite, met of zonder rode klauwen, nu al wordt gepercipieerd, vermoed ik, in linkse kringen en in Wallonië. Uiteraard is dit niet iets dat zich vandaag op Pukkelpop heeft voltrokken. Bijvoorbeeld de vereniging Vlaanderen Vlagt, die tot voor kort op de dag van de Ronde van Vlaanderen overal vaantjes uitdeelde en op georganiseerde wijze met leeuwenvlaggen (zwarte) in beeld probeerde te komen tijdens wielerwedstrijden, is daar al een hele tijd mee bezig geweest. (Die organisatie is nu opgedoekt, maar er worden wel nog altijd vaantjes uitgedeeld en vlaggen gezwaaid.) Die flaminganten weten zeer goed dat symbolen belangrijk zijn en dat ze op die manier heel wat zieltjes kunnen winnen.

facebookbericht 1211

Op Pukkelpop hebben extreem-Vlaams-nationalistische jongemannen, gedekt onder een Vlaamse leeuwenvlag, Anuna De Wever en haar vriendinnen lastiggevallen met pis en (doods)bedreigingen. Ik weet niet onder welke leeuwenvlag dat is gebeurd maar heb wel een donkerbruin vermoeden. Organisator Chokri Mahassine liet hierop alle door hem zo genoemde ‘collaboratievlaggen’ van het festivalterrein verwijderen. De maatregel zou enkel voor de Vlaamse strijdvlaggen (volledig zwarte leeuw) gelden, de vlaggen van de Vlaamse Gemeenschap (zwarte leeuw met rode klauwen en tong) zouden mogen blijven hangen. Toch vraagt Peter De Roover excuses van Mahassine (die van sp.a-signatuur is) omdat die hem ‘en talloze Vlamingen’ door zijn reactie op de incidenten en zijn gebruik van het woord ‘collaboratievlag’ in verband brengt met het naziregime.

Theo Francken, door sommigen al genoemd als de toekomstige Vlaamse minister van Onderwijs, maakt daarentegen in zijn twitterreactie op de gebeurtenissen op Pukkelpop ongetwijfeld opzettelijk geen onderscheid tussen de twee soorten leeuwenvlaggen.

Over het onderscheid tussen beide vlaggen hebben overigens de twee uittredende parlementsleden Vuye en Wouters (allebei ex-N-VA) een verhelderend artikel geschreven waaruit blijkt dat een en ander minder eenvoudig is dan Mahassine, De Roover en zeker Francken het voorstellen.

Als symbool vormt die Vlaamse Leeuw een probleem. Zeker als ook de woordvoerders van de Vlaamse Beweging al dan niet opzettelijk slordig omspringen met het op zich al bijzonder kleine en niet door iedereen waargenomen onderscheid tussen de ‘strijdvlag’ van de Vlaamse Beweging en de ‘officiële’ vlag van de Vlaamse Gemeenschap. Zo herinner ik mij dat de burgemeester van Antwerpen vorig jaar op de dag dat België tegen Brazilië speelde en het hele land vol driekleuren hing een exemplaar aan zijn gevel had opgehangen – en het was niet een met rode klauwen. Uiteraard werd het verwijt dat het hier om een provocatie ging van tafel geveegd.

A fortiori wordt de Vlaamse leeuwenvlag besmeurd wanneer hij wordt ingezet door fascistoïde stoottroepen die het nodig vinden om jonge meisjes te belagen.

afscheid van mijn digitaal bestaan 155

voor deze rubriek selecteer ik de beste stukken die op deze blog zijn verschenen



Geluk

Omdat ik geen honger, geen dorst lijd,
een huis heb, een baan, een voorbeeldig gezin,
duizend boeken, van Sade tot Grimm,
gezondheid, een trouwe maîtresse, veel tijd

voor kunst en liefde of wat daarop lijkt,
de wereld kan zien, mijn tuin cultiveren,
duizend gedichten opnieuw kan proberen
een God te zijn in het diepste geheim,

daarom is het dat ik mijn nagels bijt
in een kamer die niet wordt gelucht,
weerloos geworpen in zoveel geluk
dat ik slechts aan mezelf nog lijd.

Charles Ducal schrijft een wreed gedicht over een wreed geluk. Al meteen met de titel zet hij ons op het verkeerde been. Of juister: met de titel en het eerste woord. Wij lezen: ‘Ik ben gelukkig omdat…’ Wat volgt, lijkt op het eerste gezicht een opsomming van verklaringen voor dat geluk. En het lijkt te kloppen want, inderdaad, wie honger noch dorst lijdt, een dak boven zijn hoofd heeft en werkt, wie daarenboven een gezin heeft, ja zelfs een voorbeeldig gezin, en duizend boeken (duizend!), en ook nog gezond is op de koop toe, die heeft niet te klagen. Maar wacht eens, welke boeken waren dat? Sade tot Grimm? Ducal laat een eerste angel slingeren. Sade is, dat weten we, geen vrolijke Frans, en dat grimmige besmet, mede door het rijm, alsnog dat gezin. Maar goed, elk huisje heeft zijn kruisje – dat wordt al helemaal duidelijk met die trouwe maîtresse (tweede angel, en wat voor een!). Maar goed, er is veel tijd – hoe benijdenswaardig! – en die kan dan nog, zij het na een eerste gapende witregel, worden geïnvesteerd in kunst en liefde. Maar dan volgt een derde graat: of wat daarop lijkt. Het is dus geen échte kunst, geen échte liefde. Dat lijkt zal in de derde strofe resoneren in de onvermengd negatief geladen rijmwoorden bijt en lijd – dat zijn geen angels meer maar doornen. De schijn wordt nog even hoog gehouden: doornen zijn er nu eenmaal (geen rozen zonder…), in de tuin die je moet cultiveren, ook al ga je nog zo vaak op reis om de wereld te zien. Na Sade en Grimm volgt de resignatie van Voltaire wiens tuin, zoals we weten, een bibliotheek was. Tegenover de wereld staat het woord. Duizend, opnieuw duizend, gedichten probeert de dichter een God te zijn, niet in het diepst van zijn gedachten maar in het diepste geheim, alsof het iets illegaals is, dat proberen. Het geluk waarvan sprake is in de titel en waarvan sprake lijkt in de aanvangsverzen, slaat met het eerste woord van de slotstrofe, daarom, om in een nachtmerrie. De omdat waarmee het gedicht opende biedt geen verklaring van de titel maar van wat nu volgt: nagels worden gebeten in een slecht geluchte kamer. Waarom? Daarom! Omdat ik geen honger, geen dorst, enzovoort… De onrust van het nagelbijten wordt veroorzaakt door wat nu net het geluk leek te waarborgen. Wij, lezers, wankelen. En dan is er de afronding, want de ene zin waaruit dit gedicht bestaat (en die ons onweerstaanbaar meevoerde) vraagt, grammaticaal, nu eenmaal om een afronding. En die brengt ons nóg eens uit balans. Er treedt een nieuwe dubbelzinnigheid op: dat zoveel geluk, daar kies je niet voor; dat nagelbijten gebeurt in een toestand van weerloze geworpenheid. Geen positieve notie is dat. Want wat voor een geluk is het nu eigenlijk, dat de dichter ons hier voorspiegelt? Het geluk van het geen honger en geen dorst en het voorbeeldige gezin en de duizend boeken en de evenveel pogingen een God te zijn, of het geluk dat maakt dat ik slechts aan mezelf nog lijd? Het slechts aan zichzelf lijden als luxe, een luxe die… niet gelukkig maakt? De spil van het gedicht is dat daarom: het slaat zowel op het valse geluk dat bestaat uit alles wat ervoor wordt vermeld, als op het negatieve wat er op volgt: het nagelbijten en het ongeluchte en weerloze, en, uiteindelijk, het aan zichzelf lijden: daarom is het […] dat ik slechts aan mezelf nog lijd.

Charles Ducal, Het huwelijk (Amsterdam/Antwerpen 1996)