facebookbericht 1243

Eerst dit: ik bezit geen auto. Principieel, maar ook omdat ik er geen nodig heb.

Zo gebeurt het dat ik geregeld – ook al om de huidige janboel aan het station te vermijden – in de Spoorwegstraat in Sint-Michiels fiets. Daar kom ik, richting station, na de rotonde aan ten Briele in het gedeelte van de Spoorwegstraat waar er aan de rechterkant tussen de straat en de treinsporen huizen staan. Over dat stukje wil ik het hebben omdat daar de manier waarop het fietspad is aangelegd perfect illustreert hoe de overheid denkt over de rangorde tussen fiets en auto. Letterlijk bij elke garagepoort – en bijna elk huis heeft er daar een – zakt het niveau van het fietspad, dat op dezelfde hoogte als het trottoir is aangelegd, een tiental centimeter. Waarna het weer – hop! – tien centimeter stijgt. Dat veroorzaakt een hoogst oncomfortabel gevoel bij het fietsen: als je dat stukje Spoorwegstraat voorbij bent, zijn je ballen geklutst. Bij manier van spreken, uiteraard, maar men begrijpt zeker wat ik bedoel. En dat allemaal omdat meneer of madam Spoorwegstraatbewoner smooth zijn/haar garage zou kunnen binnenrijden. Eén of twee keer per dag. Terwijl daar dagelijks tientallen fietsers fysiek ongemak voor moeten ondergaan. En ook mentaal ongemak, want ergernis is dat. Deze manier van fietspaden aanleggen op het niveau van het trottoir is meer regel dan uitzondering.

Ik weet het, het is een detail. Er zijn belangrijker zaken. Maar zou het niet logischer zijn in de aanleg van fietspaden een andere hiërarchie te hanteren? In een beleid dat werkelijk voorrang zou verlenen aan andere vormen van mobiliteit dan de auto zou dat vanzelfsprekend zijn.

8013

Lammersdorf (D) - 260721     

vorig jaar 424

10 augustus 2025

Na het in het hotel genoten ontbijt vertrek ik rond een uur of acht. Nevel drijft boven het wateroppervlak van de schijnbaar roerloze Maas. Die wel stroomt natuurlijk, en wel afwaarts. Toevallig ook mijn richting – want daarvoor heb ik gisteren dus gekozen, en niet wat ik oorspronkelijk van plan was, naar Verdun en dergelijke. Daar is het te warm voor, heb ik besloten. (…) Ergens tussen Dinant en Namen ontmoet ik bij een café-met-oeverterras waar ik voor een koffie was gestopt Angela. Deze 43-jarige vrouw uit Zürich maakt al vele jaren solitaire fietstochten. Nu is ze op weg naar haar vriend in Utrecht. Ze is ingenieur en bedenkt productieprocessen voor de voedingsindustrie. Ze vertelt me dat ze op tijd en stond alleen wil reizen. Mocht haar vriend, of iemand anders, mee zijn, dan zou het meditatieve van het solitaire reizen niet mogelijk zijn. Ik begrijp zeer goed wat ze bedoelt. Terwijl ik mijn koffie drink, eet Angela een pannenkoek met fruit. We fietsen de laatste 15 kilometer naar Namen samen. Door ons gesprek, dat door de vrijheid die gepaard gaat met het besef dat deze ontmoeting eenmalig blijft, diepgaand is, vliegen die laatste drie kwartier van mijn fietsreis snel voorbij. Door het vele praten heb ik nauwelijks nog oog voor het toch wel fraaie landschap, met de heuvels aan weerszijden van de rivier. Bij het samenvloeien van Samber en Maas nemen we afscheid. Tot nooit meer. Adieu, zegt Angela, à dieu/Dieu. Dat ontroert me.

*

Treinreis van Namen naar Brugge, met overstap in Brussel, in een zombieachtige toestand, tussen een aantal andere bepakte en bezakte fietsers. Ik val geregeld in slaap. Om vier uur thuis. Ik ruim snel al mijn fietsspullen en bagage op, alsof ik voor mezelf wil verhullen dat mijn reis op een mislukking is uitgedraaid. Ik maak halve en hele afspraken met A, B, C, D, E, F en G. Dan is er Alleen Elvis blijft bestaan, dit keer met Jonathan Holslag. Hij monologeert professoraal over de snel wijzigende internationale machtsverhoudingen. Europa dreigt te worden weggedrukt, niet alleen door China en de VS, maar ook door Afrika. Verrassend vind ik toch wel dat Holslag een bijzonder geaccidenteerde jeugd blijkt te hebben gehad. Ik ga om tien uur slapen.

11 augustus 2025

Als gevolg van het vroege slapengaan ben ik alweer vroeg op: om halfvijf. (…)

*

Netanyahu heeft vijf journalisten van Al Djazeera laten ombrengen/vermoorden. En hij geeft het dan nog toe ook. Tegenwoordig kom je overal mee weg. Terwijl hier zowat iedereen om strenge maatregelen tegen Israël smeekt, stuurt De Wever vanuit Zuid-Afrika foto’s van olifanten. Hoe cynisch kun je zijn. Georges-Louis Bouchez is verwikkeld in een schandaaltje met misbruik van een parkeerkaart voor gehandicapten. Trump zet de Federal Reserve in om alle daklozen uit de straten van Washington te vegen. Tot daar het overzicht van het binnenlandse en internationale nieuws.

*

(…)

8012

Sint-Andries - 260719 

38 * 45,8 * 27,3 * 137 * 2121,0

Zuienkerke - Blankenberge - De Haan - Vlissegem - Houtave

vorig jaar 423

9 augustus 2025

Een ononderbroken nacht, van tien tot halfzeven! Ik droomde nog maar eens over stations en treinen net niet halen, en als ik me niet vergis was Benoni er ook weer bij. Ik sta op in dubio: de reis voortzetten of terugkeren? Ik schrijf dit om zeven uur aan de ontbijttafel, M is druk in de weer. Ze komt erbij zitten, en T staat ook vroeger op dan gewoonlijk. Ik vertel – tot op zekere hoogte – mijn verhaal, onder meer ook over mijn vader. (…) Ik wil hier zeker nog terugkomen (…) om met de koersfiets rondjes te maken en te luieren in de hangmat. Uiteindelijk vertrek ik om halfnegen, nog helemaal niet zeker waar de reis me zal voeren na Charleville-Mézières. Ik drink in Signy een koffie, en vind in Warcq, aan een vijver, een bank in de schaduw voor mijn picknick. Daar beslis ik om niet verder te reizen. (…)

Op het middaguur doortocht in Charleville. De Place Ducal is in de uitverkoop. Het statige, monumentale plein wordt volledig ingenomen door strand, palmbomen, ijskramen, een podium, een carroussel. De historische waarde van de architectuur moet wijken voor pretzucht en commercie.

Na veel zoeken tussen de bochten van de Maas, die nu eens naar het noorden leidt en dan weer zuidwaarts, en waarbij het niet altijd duidelijk is of het fietspad zich op de linker- dan wel op de rechteroever bevindt, vind ik mijn uitweg uit deze stad. (...)

Om vijf uur kom ik tot de akelige vaststelling dat het geboekte en ook al voorafbetaalde hotel in Haybles, dat ik na 105 kilometer en het overwinnen van een helling van 10 procent om bij het hotel te geraken bereik, niet bestaat. (Achteraf blijkt booking.com de betaling te hebben terugbetaald, en mij ook te hebben verwittigd via e-mail, maar dat bericht zie ik te laat.) Het meest nabijgelegen hotel stroomafwaarts ligt in Givet. 21 kilometer, zegt Google Maps, maar het worden er uiteindelijk 31. Hoewel het vlakke kilometers zijn, zie ik toch af. Ik passeer de kerncentrale van Chooz. Wanneer ik iets voor zeven uur in het hotel-restaurant Le Val Saint-Hilaire (trois étoiles) aankom, blijkt ook deze boeking fout te zijn gelopen. Gelukkig heeft de even corpulente als vriendelijke uitbater begrip voor mijn situatie en schudt hij alsnog een kamer uit zijn mouw. Ik eet op het terras, achter een luidruchtig gezelschap van zes koppels – zes mannen aan de ene kant van de lange tafel, hun zes vrouwen aan de andere kant. Tientallen huiszwaluwen vliegen af en aan boven de Maasoever. Mijn entrecôte is bijzonder mals en bloederig. De frieten liggen er slap bij. Het ijsje achteraf (vanille en pistache) smaakt overheerlijk! Op mijn kamer kijk ik – op arte – naar een documentaire over de astronauten die in de loop van het NASA-programma zijn omgekomen. De Challenger (1986) herinner ik me nog zeer goed – ik was student in Leuven, en twee of drie dagen later was er in den Ateljee aldaar reeds een Challengerfuif (met op het affiche de iconische foto van het ontploffende ruimteveer) –, maar de Colombia (2003) was ik al vergeten.

8011

260718

facebookbericht 1242

S10, dat ik niet kende, was een aangename verrassing, met een zeer zorgvuldige geluidsbalans. Kowlier was voor mij het Jantje van Leiden van de avond. Geen kunst, om met een laptop, met daarin een Schaal van Richter-bas, te staan rappen. Ik vond het ook jammer dat ik van zijn Izegems, dat ik nochtans vrij grondig beheers (mijn moeder was van Bavikhove, ik weet het, een wereld van verschil, maar toch), door de slechte klank weinig verstond. Wat jammer is, zeker bij een wereldkolderpoëzie als In de chalet.

vorig jaar 422

8 augustus 2025

Na een alweer veel te korte nacht zit ik om halfzeven samen met M aan de ontbijttafel, die uitermate copieus gedekt is. Ze vertelt over de onderwijsstiel, over hoe alles in haar tijd van werken heel erg veranderd is en hoe de status van de onderwijzer werd ondermijnd. De mislukking van het inclusieonderwijs, de crisis van het gezag, de pretpedagogie. M legt me ook uit hoe haar relatie in elkaar zit. (…) Haar dochter is met een van de zonen van T getrouwd, en pas daarna volgden zij hun kinderen in het huwelijk. Wat later vertelt T, die er inmiddels bij is komen zitten, hoe hij dit huis in Maranwez heeft verworven en gerenoveerd. Samen hebben ze nu ook het huis ernaast gekocht, ze gaan het als gîte verhuren. Wat een rijk koppel, wat een mooi leven. Het ontroert me. Helemaal week en weerloos geworden beslis ik om hier nog een dag te blijven. Waarom zou ik mezelf de hitte injagen als ik hier zo goed ben? Misschien moet ik het helemaal over een andere boeg gooien en aanvaarden dat het fietsreizen, zeker in de zomer, voorgoed voorbij is?

Een groot stuk van de voormiddag breng ik in een hangmat door. Met lectuur en slaap. Rond elf uur de fiets op voor een korte rit naar Signy-l’Abbaye en dan terug via Lalobbe, Draize en Montmeillant. Dit korte ritje, een 30-tal kilometer, door een prachtig heuvelachtig landschap met veel weiden, bosschages, bosranden en alleenstaande bomen, is ook zonder bagage al zwaar genoeg. Na een douche maak ik samen met T nog een wandeling in de buurt. Hij gaat heel vriendelijk om met de andere dorpsbewoners. Een zekere Johan werd kort geleden door zijn vrouw verlaten. Al zijn dieren – een geit, konijnen, een van de twee paarden – zijn sindsdien gestorven. Johan blijft alleen achter. Hij plant bloemen in een stukje openbaar domein in de opgehoogde berm van de weg, tegenover zijn erf. De aarde is er aangevoerd en bevat veel glasscherven en metaal. Niemand weet waar die afval vandaan komt. De openbare wasplaats, die helemaal was ingezakt, werd onlangs vernieuwd en heeft uiteraard niet de patina van de oorspronkelijke constructie. De waterleiding bereikte dit afgelegen dorp pas in 1976. Tot dan was iedereen aangewezen op zijn eigen waterput. Die van T en M bleek tot dertig meter diep te gaan. We hebben het, samen met Johan, ook nog over de spectaculaire aanwas van het aantal windmolens aan de horizon, en over de consumptie van vlees.

Terug thuis is het alweer tijd voor het aperitief. Ik maak een portretfoto van T en M, die poseren voor hun ingepakte oldtimer Ami 8. Aan tafel hebben we alweer een goed gesprek, onder meer over de politiek. T en M stemmen allebei XXX. T heeft een nogal historiserend-relativerende blik op de mensheid: er zal altijd oorlog zijn; het kwaad zit in de mens; als de kleine man niet krijgt wat hij nodig heeft, zal hij het nemen…

8010

Meetkerke - 260709

vorig jaar 421

7 augustus 2025

Om 7 uur ben ik in de bakkerij die ik gisterenavond op mijn wandeling heb gezien. Croissant en koffie. Een gezelschap, bestaande uit twee jongemannen, een erg jong meisje en een vrouw die waarschijnlijk haar moeder is, zit aan het tafeltje naast het mijne en praat over Oekraïne en over de maatschappij waarin we zijn komen te leven. Een van de jongemannen, met kleine oogjes van een nachtje stappen, zegt dat hij daar volledig buiten staat en ook wil staan: geen sécurité sociale, geen uitkeringen, gaat niet stemmen, etcetera. Het meisje zegt: ‘Quand j’avais douze ans.’ Dat klinkt alsof het een half leven geleden is maar ze kan het over hooguit drie of vier jaar terug in de tijd hebben. De andere jongeman, met basketpet, ruimt na het ontbijt alles netjes op. 

Ik vertrek om halfacht uit Valenciennes. Met een hevige hoofdpijn, die gelukkig na een twintigtal kilometer verdwijnt. Ik fotografeer even buiten de stad een door bomen en groen overwoekerde bunker. 

Ik zoek moeizaam mijn weg: Sebourg, Bry, Saint-Waast. In Bavay is om negen uur niets open. Behalve de grande surface, waar ik mijn inkopen doe. Die lijkt alle leven uit het stadje naar zich toe te hebben gezogen. 

Picknick achter de kerk van Saint-Rémy-Chaussée. Het is nog maar elf uur. Een ambtenaar sloft de mairie in, en uit, en weer in, en weer uit. Alles op zijn tijd, geen haast. Enkele kilometers verderop zie ik een man zijn mobilhome poetsen. Ik vraag hem of hij mijn waterfles wil bijvullen. De mobilhome, zegt hij, is voor zijn dochter, die met haar dochter op reis gaat. Om zelf te reizen vindt de man zichzelf te oud. Hij bezorgt me gekoeld water, dat is meer dan ik had gevraagd. 

Om halféén ben ik in Avesnes, waar ik een foto stuur naar G, die hier, toen we twintig jaar geleden samen met nog twee andere vrienden naar Marseille fietsten, een overstekende hond aanreed en zwaar ten val kwam waardoor hij de reis die hij zelf had georganiseerd in de volgwagen moest doorbrengen. Ik zie een koppel fietsreizigers op zoek naar iets en nodig hen uit om samen met mij een koffie te dringen op het terras van het café tegenover de kerk. Eric is informaticus; Constance werkt in het Musée Matisse in Le Cateau-Cambrésis. Ze zijn elf dagen samen onderweg, leggen 30 kilometer per dag af. 

In Fourmies begint de hitte te wegen. De hellingen doen dat ook: mijn bagage, fiets en ik zijn, samen, te zwaar. Een raam waarachter een reproductie te zien is van een popart-schilderij van Lichtenstein trekt mijn aandacht. Een van de luiken die aan weerszijden van het raam zijn opgehangen hangt scheef. 

Na Anor en Hirson begint in Bucilly het mooie dal van de Ton. Hier wonen blijkbaar veel Nederlanders, te zien aan de autonummerplaten. De Proxi van Aubenton brengt soelaas voor mijn suikerklop. Het wordt nu echt veel te heet. Na Aouste stuurt mijn gps mij de jungle in. 

Om halfzes kom ik aan bij Mireille en Theo, twee Dendermondenaren die hier een deel van hun tweede verblijf verhuren aan passanten die, zoals ik, zijn ingeschreven bij de organisatie Vrienden op de Fiets. De ontvangst verloopt allerhartelijkst: met dorstlesser, een alcoholvrij biertje als apéro, een stevige maaltijd. Het klikt en we praten heel wat af. Theo was leraar lichamelijke opvoeding, Mireille onderwijzeres op een methodeschool. We behandelen uiteenlopende thema’s: verslavingen, individualisering in de maatschappij, etcetera. 

Om tien uur naar bed. Twijfels of ik onder deze weersomstandigheden mijn reis kan voortzetten.

8009

Meetkerke - 260709

facebookbericht 1241

Dat was inderdaad een meer dan boeiende rit. Door een prachtig decor bovendien. Ik bleef aan het scherm gekluisterd. Jammer dat Reusser niet won. Dat mijn voorkeur naar haar uitgaat heeft evenwel redenen van louter libidineuze aard, moet ik toegeven. Een gebeeldhouwde kop die je blij doet zijn als ze eindelijk die joekel van een zonnebril afzet, en naar verluidt heeft zij een artsendiploma op zak. Maar ze mogen alle drie hoor! Van mij op het podium staan! In Nice! Nice!

vorig jaar 420

6 augustus 2025

Al om halfvijf op. Dit is de eerste dag van mijn nieuwe leven. (…) Het wordt stilaan klaar. Het is mooi weer. Ik ga alles inladen en vertrekken. (…) Om kwart voor zeven ben ik dan definitief weg. Beernem, Ruiselede, Wingene. In Kanegem ontbijt ik bij het standbeeld van Briek Schotte. 

Na Olsene en Kruishouten kom ik op wegen waar ik nooit eerder met de fiets was. Anzegem en Kluisbergen. En dan is er Wallonië: Celles. Even voorbij Quartes nodigt een bank in de schaduw van een boom mij uit voor de picknick. Een man komt uit zijn boerderij aan de overkant van de weg op mij afgestapt. Niet om mij voor het een of het ander terecht te wijzen, waar ik natuurlijk aanvankelijk van uitging, maar gewoon om een praatje te maken. Hij heeft een blik frisse cola voor me meegebracht. Dat soort vriendelijkheid zijn wij, stugge Vlamingen, niet gewoon. Ik ben blij dat ik weer eens Frans kan praten. In Barry regel ik mijn overnachting. (…) Het stuk van Peruwelz naar Valenciennes is vervelend. Eerst een bijna volledig dichtgegroeide ravel waarop niets te zien is, dan verdwaal ik op een brede nationale met snel en druk verkeer. In Bruay-sur-l’Escaut vind ik eindelijk een café dat niet gesloten is. Maar ze hebben er geen koffie. Dan maar cola. Die suikers komen goed van pas want ik zat er bijna doorheen. De nadering van Valenciennes is erg triest. Drie op de vier winkels en horecazaken zijn gesloten. Het verval contrasteert scherp met de blitse tram die een eigen bedding heeft midden op de brede weg. Op de verlaten huizen groeien er bomen. Ik zeg het niet graag omdat het zogezegd niet politiek correct is, maar dit lijkt de Derde Wereld wel. Dat de scholen hier naar Georges Brassens en Henri Matisse worden genoemd, brengt geen zoden aan de dijk. Mijn zeer eenvoudige kamer in het Hôtel de Clémenceau kost 56 euro. Ik slenter door deze stad, waar ik nooit eerder kwam, drink een koffie aan het station en eet biefstuk-friet tegenover het stadhuis. De biefstuk smaakt naar niets en de frieten eigenlijk ook niet. (…) Om twintig over acht ben ik al terug op mijn kamer. Ik wil nog wat lezen en zal dan wellicht vroeg in slaap vallen – al is er behoorlijk wat lawaai op straat. Onder meer een ruziënd koppel. Hij: ‘Va te faire enculer!’, en dat voor de hele straat. Het meisje begint te gillen: ‘Au secours!’ (…)

8008

Zwankendamme - 260707

8007

Sijsele - 260704

37 * 43,8 * 23,2 * 136 * 2075,2

Sint-Martens-Latem - Nevele - Vosselare - Hansbeke - Aalter - Beernem - Moerbrugge - Steenbrugge - Brugge

36 * 43,8 * 25,2 * 127 * 2031,4

Brugge - Steenbrugge - Moerbrugge - Beernem - Aalter - Hansbeke - Vosselare - Nevele - Sint-Martens-Latem

vorig jaar 419

4 augustus 2025

Gemengde gevoelens na mijn derde lectuur van Bezoek onze kelders van Koen Peeters. Het lijkt wel een oefening in hoever je kunt gaan met postmoderne spielereien voordat je in vrijblijvendheid, betekenisloosheid en onbeduidendheid belandt. Maar een heel eigen stem had de toen (1991) nog zeer jonge Peeters wel.

*

(…)

5 augustus 2025

Ik ben samen met Benoni in een goudkleurige Porsche naar Parijs gereden om daar een voetbalmatch bij te wonen. Wanneer we na de wedstrijd het stadion verlaten en terug bij de Porsche aankomen, blijken de vier wielen, die waren uitgerust met superdure luxevelgen, te zijn gestolen.

*

(…)

*

Om zes uur mijn ritje door de Meetkerkse Moeren. Iets na zonsopgang. Het is bewolkt. Heeft het daarmee te maken dat het nog stiller is dan anders, dat de vogels niet van zich laten horen? Of is het de tijd van het jaar, met de lente al een heel eind in het verleden?

*

Samen met B ga ik bij kunstschilder Gilbert Hoste een schildersezel ophalen. Op zijn 84ste heeft Gilbert beslist om zijn palet aan de haak te hangen. Van beroep was hij kapper. Hij vertelt hoe moeilijk het was om na zijn huwelijk zijn beroepsleven te combineren met zijn ambitie als kunstschilder. In zijn woning aan de Koolkerkse Steenweg hangen enkele van zijn schilderijen. Ik zie Octave Landuyt-achtige koppen. Enkele abstracte composities ook. Niet geheel onverdienstelijk, maar in een andere context zouden deze doeken mijn aandacht niet vasthouden. Gilbert vertelt honderduit. Om niet te zeggen dat hij niet te stuiten is. Volgens B is Gilbert blij dat hij iemand te zien krijgt. Gilbert heeft het onder meer over de Brugse schilder Aimé Van Belleghem, die volgens hem in zijn tijd iets heeft betekend. Ik kende hem niet. Gilbert heeft het ook over de erfelijkheid van talent. En over de Nederlandse kunstenaar Martijn Doolaard, die ergens in de Italiaanse bergen een oude boerderij restaureert en dat uitgebreid documenteert op YouTube. Hij kan er uren naar zitten kijken, zegt Gilbert. Thuis bekijk ik een aflevering: https://www.youtube.com/c/MartijnDoolaard. Ik kan me voorstellen dat je hier lang naar kunt zitten kijken. We nemen met goede gezindheid afscheid van Gilbert, die ik, in ruil voor zijn ezel, een exemplaar van Vaderader ter overweging geef. Hij hoopt dat de ezel in goede handen is. Aan mij om dat waar te maken.

*

(…)

De gast van de eerste aflevering van Alleen Elvis blijft bestaan is Tine Embrechts. Deze krachtige vrouw heeft er geen moeite mee dat ze vijftig is. Ze begint met Gaza, aan de hand van een fragment uit de film For Sama, over de vrouw van een dokter in Aleppo. Ik heb die film gezien: indrukwekkend. Tine vindt het onaanvaardbaar dat onze politici zich in zwijgen hullen. En dat de premier afkwam met foto’s van zijn kat vond ze schokkend. Of neen, ‘stuitend’ is het woord dat ze gebruikt. Er was ook een fragment over een actrice die, toen ze veel jonger was, seksistische commentaren over zich heen kreeg omdat ze ‘te dik’ zou zijn. In een schitterende sequentie uit de film Marriage Story (2019) maakt Scarlett Johansson ruzie met haar tegenspeler, die uiteindelijk zijn agressie van haar afwendt door een gat in de muur te slaan. Tine spreekt ook over haar scheiding. Die was pijnlijk, uiteraard, maar ze is toch trots op de manier waarop ze het heeft aangepakt. Ze heeft vier zonen: twee uit de eerste en twee uit de volgende relatie. Ze heeft het over hoe moeilijk het is om die twee maal twee, met daar nog eens haar carrière bovenop, te combineren.

8006

Zuienkerke - 260702

8005

Damme - 260630

8004

Strooienhaan - 260629

8003

Lovie - 260628

vorig jaar 418

1 augustus 2025

(…)

*

Op de radio gaat Weet ik veel over India, een onmetelijk land waarover ik niet veel, om niet te zeggen niets weet maar waarover ik met dat programma helaas ook niet zeer veel aan de weet kom.

*

(…) naar de fietsenmaker, om mijn Koga op te halen. Nieuwe tandwielen, ketting, remblokjes etcetera… - alles samen 259 euro! Maar dat geef ik graag voor een zeer intensief gebruikt vehikel dat goed moet bollen.

*

(…)

2 augustus 2025

Het heeft me moeite gekost om Stroomafwaarts langs de Donau van Péter Esterházy helemaal uit te lezen. Een bevreemdende ervaring was het. 250 bladzijden associaties, eruditie, een mozaïek van feiten en gevoelens, iets tussen reisverslag, autopsychografie en essay – en dat alles in een vrije, poëtiserende taal. Bizar en heel eigen.

*

In amper een uur bak ik een boekverhaal over Bij nader inzien van J.J. Voskuil. Tevreden daarover.

*

Wandeling rond het Stil Ende, en na de middag onverwacht bezoek van K, die voorstelt om iets te drinken in de pop-upbar in het park voor mijn deur. (…)

*

Tijdens de etappe van de Tour Femmes selecteer ik foto’s en maak ze klaar. De hele avond gaat op in drie afleveringen van de Zweedse reeks Vanguard.

*

Er was vandaag virtueel contact met B, C, D, E, F en G. En met A, die in Duitsland voor een open raam zit dat uitgeeft op een verzopen bos.

3 augustus 2025

Op bladzijde 912 van Ruim duizend dagen werk van Koos van Zomeren lees ik over uilen – waardoor ik me een droombeeld van de voorbije nacht herinner: een kerkuil die half aan het oog onttrokken achter een spinnenweb schuilt, laat zich heel dicht benaderen. Tot iemand het web met een bezemsteel wegveegt en de uil met stille vleugelslag wegvliegt.

*

(…)

*

Ik breng een stapel van wel een halve meter eierkratjes naar het buurtwinkeltje in de Beenhouwersstraat. Aan deze daad van recyclage begeef ik me zo eens om de twee, drie jaar. De stapel wordt in dank aanvaard. Ik eet niet veel eieren en gebruik ze ook niet vaak in bereidingen.

*

56 kilometer op de koersfiets, eerst tegen een stevige westenwind in naar Oudenburg en dan in een wijde boog terug. Ik stuit twee keer op een wegversperring wegens een aan de gang zijnde triatlon. Ik maak in eerste instantie mijn beklag tegen de in gele hesjes gehulde regulatoren over het feit dat het allemaal niet bijzonder goed staat aangeduid, maar sla dan toch een vriendelijkere toon aan: deze mannen staan hier vrijwillig en waarschijnlijk niet helemaal onverdeeld voor hun plezier.

*

(…)

8002

Brugge, UNESCO-rotonde - 260627

8001

Brugge, Stationsplein -  260627

vorig jaar 417

30 juli 2025

Fietsenmaker Wanneyn heeft geen voorste middenblad in huis om het versleten exemplaar op mijn trekfiets te vervangen. Ik zal zo moeten vertrekken. De remmen kunnen het nog wel even houden. Ik schrik altijd wanneer ik de fietsenwinkel van Wanneyn betreed. Het is er altijd alsof ik word terechtgewezen. En een prettige sfeer hangt er toch ook niet bepaald. Thuis begin ik aan het uitstippelen van mijn reis. Brugge-Bazel-Vannes-Brugge: dat zal wel veel te ambitieus zijn. We zullen het zien, er zijn nog altijd ‘internationale treinen’, zoals Richard Minne wist. (…)

*

Weet ik veel gaat vandaag over het gestolen paneel van het Lam Gods. Het zou jammer zijn dat ze het zouden vinden want dat zou een einde maken aan het mysterie – dat is zowat de teneur van het programma.

*

Op bezoek bij X. Eerst het gezondheidsbulletin: hersentumor, prostaatkanker, een tumor op de maagwand. Hij lijkt overal op tijd bij te zijn. Twintig jaar geleden zou hij misschien al niet meer leven. Als het op gezondheidszorg en sociale zekerheid aankomt, wonen we hier in de best mogelijke aller werelden. Volgens X’s broer, die arts is in de VS, behoren de urologen van Brugge tot de wereldtop. We hebben het over het kankerverwekkende ultrabewerkte voedsel dat we allemaal eten. Maar, zegt X, ik eet al decennia uitsluitend bio. Zijn echtgenote is daar behoorlijk fanatiek in. ‘En kijk…’ X heeft gewoon pech. Genetisch voorbestemd. Het is een loterij, het is een kloterij. Het tweede deel van ons gesprek gaat over Vaderader, de nasleep daarvan. De vlinder in het Amazonewoud: gebeurtenissen van vijfenveertig jaar geleden hebben nog altijd hun uitwerking. X noemt de naam van iemand die volgens hem ook slachtoffer is geweest: (…). En hij heeft het ook over L, de vroegere secretaresse van Pina. (…) Pina is nu vijfennegentig, maar zou nog voldoende bij de pinken zijn om kennis te nemen van het feit dat alles wat hij indertijd in de doofpot heeft gestopt daar nu uit aan het ontsnappen is. (…)

*

(…)

31 juli 2025

Naar de bibliotheek, om er met Els D te spreken. Els D gaat over de aankopen fictie, maar Els D telewerkt vandaag. Daarom staat Katelijne of Katrien mij te woord. Katelijne of Katrien is op de hoogte. Ik doe nog eens mijn uitleg, maar Katelijne of Katrien vertrekt eerstdaags op vakantie. Ik ook, zeg ik. We zullen mijn verzoek dus eind augustus of begin september moeten bespreken – enfin, ik krijg de indruk dat de een zich achter de ander verstopt in dit ondoorgrondelijke en ondoordringbare ambtelijke apparaat. Ik sta als ‘K.’ onderaan de rots waarop, terneerdrukkend, het ontoegankelijke Slot op me neerkijkt. En dat allemaal om een in eigen beheer uitgegeven ‘boekje’ – wat haat ik dat verkleinwoord – in de zogenaamde ‘openkastcollectie’ van de stadsbibliotheek te krijgen.

*

Ik trek lijnen op de kaart, verbind onbekende plaatsen met fluostift, overwin talloze vooralsnog abstracte hoogtemeters: de reisvoorbereiding is een uitdagen, een tarten van het fatum. Misschien loert op een van die talloze kruispunten wel een onverbiddelijk lot, dat, door de aaneenrijging van talloos veel voorafgaande contingenties, op mij zal toeslaan.

*

(…)

*

Ik dacht dat Paul Weller een ernstig drankprobleem had, maar in de documentaire over zijn plaat Wild Wood wordt daar met geen woord over gerept. Ik word er wel aan herinnerd hoe prachtig en krachtig sommige van de nummers op die plaat zijn. Ik heb me niet vergist toen ik, inmiddels alweer een twintigtal jaar geleden, enige tijd veel aandacht aan deze artiest heb besteed. Tot hij, samen met zowat alle muziek, door de dematerialisering van de muziekdragers uit mijn leven verdween. Door de digitale technologie, maar ook door het teveel. (…)

*

Laatste aflevering van Queen of Fucking Everything. De Finse sfeer: absurdistisch en onbehaaglijk. Kaurismäki. De misdaad wordt beloond. Mijn vijftigjarige heldin – die er zestig uitziet – komt ermee weg.

8000

Brugge, Minnewater - 260627

7999

Omgeving Virelles - 260625

34 * 54,4 * 26,0 * 128 * 1928,3

Vivenkapelle - Moerkerke - Maldegem - Kleit - Oedelem - Assebroek - Sint-Kruis