getekend 530

1999

facebookbericht 1248

'Gematigd links' schuift niet op naar links maar naar rechts. En als 'gematigd links' naar rechts opschuift, dan wordt 'linkser dan "gematigd links"' gemakkelijk 'extreem' genoemd. Ook al heeft het niet gebougeerd. En 'extreem geweld'? Nooit goed te praten natuurlijk, net zo min als 'gematigd geweld', maar ik vind het vernietigen van de planeet, oorlogswapens kopen, de schandalige ongelijkheid en het afbreken van de sociale zekerheid toch nog altijd heel wat extremere vormen van geweld dan ergens een ruit ingooien of een slogan spuiten op de marmeren sokkel van een grootbank.

facebookbericht 1247

'ecoterroristen'
Het vocabulaire van rechts om links te beschimpen, zie ook Francken. Wat gaan ze doen als de term 'terroristen' uitgehold en versleten is? Wat is er erger dan terrorisme?
Toch eigenaardig dat de richting van dat beschimpen altijd, of toch minstens meestal, van rechts naar links verloopt, en niet omgekeerd. Nochtans zitten het grootste crapuul en de meeste gewetenloze criminelen toch vooral in die rechtse hoek?

vorig jaar 452

13 september 2025

Er is een muur, onderaan afgerond en daarboven zo goed als loodrecht, waar je met je fiets tegenop moet rijden om zo te proberen aan de andere kant van de muur te geraken. Camera’s registreren de pogingen. Iemand gooit zijn fatbike tegen de muur aan. Het ding rijdt vanzelf naar boven en bereikt, zonder om te vallen, de top en zo ook de andere kant. Daar blijkt het vlak naast een gat in de grond te zijn terechtgekomen. De eigenaar van de fatbike was hiervan duidelijk niet op de hoogte, dat is aan zijn reactie te zien. Ondertussen beland ik, samen met J, in een lift. We komen in een lokaal waar een vergadering plaatsvindt. Er wordt stevig geruzied en ik muis er vanonder. In dezelfde lift als daarnet spreekt een man zich waarderend uit over de deelnemers aan de vergadering: ‘En zeggen dat ze dat als vrijwilligerswerk op zich nemen.’ Terug op de begane grond moet ik voedingsrecipiënten verzamelen en in opbergkastjes steken die toebehoren aan joodse kinderen, die zich afzonderen van de andere kinderen. Ik vind niet meteen een goede plaats voor een plastic broodmand en steek hem dan maar in het eerste het beste kastje waar ik er een plaats voor vind.

*

(…)

*

Een boekverhaal over Raymond Carver makes my day. Er is ook een onverwacht bezoek van H (…). Hij is enthousiast over mijn appartement, zeer nieuwsgierig bekijkt hij de uitgehangen kunstwerken. Ik stel hem vragen over zijn werk. Hij lost informatie over zijn dubbele nationaliteit (hij is van geboorte een Zeeuw) en over zijn tweede verblijf in Uzès. Hij heeft De elfde teen graag gelezen, maar aan Vaderader is hij nog niet begonnen. Omdat we het onder meer ook over de camino hebben, suggereer ik hem om de lectuur van dat boek toch maar eens aan te vatten: het zal zeker gespreksstof opleveren voor een volgende ontmoeting. Die er wat mij betreft zeker mag komen, want het klikt wel tussen ons, heb ik de indruk. (…)

8046

Omgeving Buir (D) - 260726

43 * 51,3 * 25,4 * 127 * 2427,5

Sint-Kruis - Sijsele - Maldegem - Donk - Beernem - Moerbrugge - Steenbrugge

vorig jaar 451

12 september 2025

Om twee uur op met een hevige pijn in mijn linkerbeen. Wat is hier aan de hand? Nooit eerder heb ik die pijn gevoeld.

*

Ik lees Oersoep uit. Ik weet nauwelijks nog waarover het gaat. Is dit een trip? Het gaat over promiscuïteit. Alles loopt door elkaar, het is inderdaad een soep. Ik chat erover met X. Ik ben blij, zeg ik, dat ik eindelijk eens te maken heb met een vrouwelijke auteur die niet, zich verschansend achter het argument ‘emancipatie’, terugschrikt voor het onderscheid tussen man en vrouw. ‘Man en vrouw verschillen fundamenteel,’ beaamt X. ‘En dat is net zo tof.’ (…)

*

Heen en weer naar de bibliotheek gestrompeld. Volgens Y zou het ischias kunnen zijn. Ik hoop dat dit niet het begin is van een langdurige, laat staan definitieve pijn en van het verder inperken van mijn actieradius. Blijven bewegen zal belangrijk zijn.

*

Ik begin, omdat het moet voor de leesclub, aan Ochtend in Jenin van Susan Abulhawa. Het wordt al meteen duidelijk dat dit weer zo’n eendimensionaal boek over verschrikking en ontheemding wordt, genre De vliegeraar van Kabul en dergelijke. (…)

*

In Touché zegt Alain Remue, voormalig diensthoofd van de cel Vermiste Personen, dat hij ‘zot’ wordt van collega’s met tatoeages, oorringen en piercings. ‘Hoe kun je nu als politieagent respect afdwingen als je er zo bijloopt?’ Ik kan hem alleen maar gelijk geven.

*

The Brutalist van Brady Corbet is toch niet het meesterwerk – tien Oscarnominaties! – waarvoor die film wordt versleten. Het is zeker niet in de eerste plaats een film over architectuur, wel over migratie, discriminatie, racisme, kapitalisme… Groots van opzet, maar mager in de uitvoering. Adrien Brody is, met zijn scheve scherpe neus en melancholisch opgetrokken wenkbrauwen, natuurlijk wel een toffe pee. Ik zit de drie uur en een kwart in één ruk uit. (…)

8045

Eisenach (D), Lutherhaus - 260725

vorig jaar 450

11 september 2025

Gisteren begon de dag met het nieuws, dat ik vergat op te schrijven, over de Russische drones die in Polen uit de lucht zijn geschoten. Ze zijn aan het uitzoeken hoever ze te ver kunnen gaan. Wat hangt ons boven het hoofd? Ik kan het mij in elk geval niet voorstellen wat het zou betekenen als we in een oorlog terechtkomen. En vandaag begint de dag met het nieuws van de moord in de VS op de extreemrechtse influencer Kirk. Trump springt er natuurlijk meteen op om te zeggen dat links tot geweld aanzet. Alsof hij niet zelf het vleesgeworden geweld is. In eigen land is er het nieuws dat minister Beenders wil onderzoeken of pepperspray niet moet worden gelegaliseerd omdat drie op de tien vrouwen zich op straat niet veilig voelen. Drie op de tien!

*

Na het eerste zeer indrukwekkende hoofdstuk – over een bevalling – raak ik in Oersoep van Bregje Hofstede de weg kwijt. Deze roman voelt goed aan, maar ik zal hem meteen moeten herlezen om alles volledig, of vollediger, te kunnen vatten. En het is inderdaad, zoals mij vooraf was gezegd, een zeer vrouwelijk boek.

*

Bezoek aan de tot tijdelijke tentoonstellingsruimte opgewaardeerde, al zeer lang leegstaande woning van dokter Sebrechts aan de Beenhouwersstraat en kennismaking met de collectioneur/galeriehouder Pascal Vranckx. Deze bijzonder vriendelijke man spreekt zeer enthousiast over zijn collectie, waarvan de stukken, die vaak zeer overeenstemmen met mijn smaak en voorkeuren, aan zeer redelijke prijzen te koop worden aangeboden. Ik zie een aantal schilderijen, vooral landschapjes, die ik wel zou willen bezitten. Pascal is een voormalig journalist. Hij heeft voor Radio 2 en VTM gewerkt. Waar hij het kapitaal vandaan haalt om dit soort zaken te doen, is mij een raadsel. Het pand zelf is op zich ook de moeite waard. Het zal binnenkort worden omgebouwd tot – uiteraard voor Brugge, wie had iets anders verwacht – luxeappartementen. Dan zal Pascal verhuizen naar de militaire kapel in het straatje achter het Belfort. (…)

*

(…)

8044

Eisenach (D), Bachhaus - 260725

8043

Eisenach (D) - 260724

facebookbericht 1246

'Brieven aan de stad' was inderdaad een zeer boeiende avond. Een van de lessen die ik ervan onthoud is dat in de omgang met het verleden (restauratie, stedenbouw...) de relatie met de toekomst primordiaal is. Om de heel eenvoudige reden dat in alles wat we doen de toekomst op het spel staat. De krampachtig-nostalgische zucht naar authenticiteit, waarbij het beeld dat we hebben van het verleden waarop wij dan zogezegd onze identiteit baseren desnoods wordt vervalst (Gravensteen, Delacenserie....), is niet alleen irrelevant maar in onze tijd eigenlijk effenaf hinderlijk. Leo Van Broeck bleek een bevlogen spreker, maar ook de bijdragen van de andere 'briefschrijfvers' - Jorijn Neyrinck, Wouter Callebaut, Simon Allemeersch en Jorik De Wilde - waren zeer interessant!

vorig jaar 449

10 september 2025

(…)

*

(…) M vertelt over zijn fietsreis in Noorwegen, dat hij daar op een dag met bijna 4000 hoogtemeters ferm heeft afgezien en dat hij na vier dagen niets droogs meer had om aan te trekken.

*

(…) In het station roept een vrouw in een rode jurk helemaal alleen Palestina-slogans. Iedereen kijkt haar verbaasd aan. Achter mij mompelt een oude en niet al te nuchtere rocker-met-vetkuif-en-lederen-jekker ‘kutwijf’. (…) Niemand komt op het idee om achter de vrouw te staan om haar te ondersteunen.

*

De afspraak zit in een nieuw jasje en nu is het Fatma Taspinar die presenteert. Ze beginnen met het grote nieuws dat Laurent erkent dat de zoon van Wendy Van Wanten zijn kind is. Het doet mij denken aan toen toenmalig letterenredacteur Marcel van Nieuwenborgh het opportuun achtte om voor de vernieuwde Standaard der Letteren uit te pakken met de uitgave van de brieven van Gerald Walschap, of toen VTM haar eerste nieuwsuitzending begon met de gestegen prijs van de tomaten.

getekend 529

1999

vorig jaar 448

8 september 2025

Ik voltooi vandaag de lectuur van: de ‘boekhandelsverhalen’-bundel Het is een cadeautje (diverse auteurs); de essaybundel Achtung, Europa! van Thomas Mann, met achterin het ellendig lange essay over Wagner; de autobiografische vertelling – ik kan het geen roman noemen – Achter de donkere wouden van Aleksander Skorobogatov. Over dat laatste boek schrijf ik een notitie: https://pascaldigital.blogspot.com/2025/09/aleksandr-skorobogatov-achter-de.html

(…)

*

(…)

*

Met plezier gekeken naar de film Wild (2014) van Jean-Marc Vallée. Een vrouw zet een punt achter haar chaotisch verlopen jonge leven met een voettocht van duizend mijl. Vraag is natuurlijk of dit avontuur beter afloopt dan in de verwante film Into the Wild.

9 september 2005

(…)

*

(…) Ik geef S het schilderij van Amaat Van Cleeven mee, dat zij aan haar Amerikaanse tweelingzus zal bezorgen. Op die manier recupereer ik de 60 euro die ik ervoor heb betaald en keert het schilderij terug in de familie. (…)

8042

Eisenach (D) - 260724

8041

Eisenach (D) - 260724

vorig jaar 447

7 september 2025

(…)

*

(…) Ik volgde hun gesprek over buitenlandse reizen naar verre exotische bestemmingen: India, Japan, New York en – godbetert – Bhutan. Naar Japan had S over de Noordpool moeten vliegen want ja, Rusland mag nu even niet. Ik wenste haar in gedachten een noodlanding op de Noordpool toe en een bezoek van hongerige ijsberen. Rechts van mij was X aan het orakelen over wat de jeugd van tegenwoordig graag leest en zij niet. De vegetariër van die Zuid-Koreaanse Nobelprijswinnares Han Kang vond ze maar niks. Ja, het was Azië troef op mijn hoek van de tafel. Ik pulkte ondertussen met een stevig scharnierende pilootschelp de mosselen uit hun huis en zondigde tegen mijn koolhydratendieet met een portie frieten en, als dessert, een vijftal mini-eclairkes.

(…)

*

(…) Op mijn weg naar het station sta ik voor het rood te wachten naast een wielertoerist in het shirt van de Belgische nationale ploeg: een tricolore fries op een veld van hemelsblauw. Ik vraag of hij ook geselecteerd is voor het WK in Rwanda. De man vat de grap niet verkeerd op en zegt dat hij daarvoor te oud is. Ik vraag hem wat hij ervan vindt, van die verplaatsing naar Rwanda. ‘Het draait allemaal om geld,’ zegt hij. Dan springt het licht op groen. De man heeft gelijk. Zijn oordeel sluit merkwaardig goed aan bij het verhaal van Carl Friedman dat ik net las: ‘Boeken en bruinkool’ (in het Verzameld werk): in Dresden krijgt Carl een lift van een vriendelijke chauffeur. Wanneer zij hem daarvoor wil vergoeden met het bedrag dat zij anders aan een taxi zou hebben uitgegeven, zegt de man: ‘Ach nee, doet u dat nou niet. Weet u, niet alles draait om geld.’ En hij voegt er nog bij wijze van doordenkertje aan toe: ‘Dat mochten ze wel willen.’

*

(…) Heel veel mensen hebben iets roods aangetrokken. Net als drie maanden geleden zullen we in Brussel weer met honderdduizend zijn (zeventigduizend volgens de politie). (…) In Brussel slenteren we van het Noordstation naar de Europese wijk. (…) Net als in juni zijn de honderdduizend ook vandaag welgezind en vriendelijk. Net als toen, in het begin van de zomer, is het ook vandaag, in de nazomer, zeer aangenaam zonnig. (‘s Avonds zullen we wel de bloedmaan missen door de bewolking die er voor is geschoven.) Op het pleintje waar de optocht wordt ontbonden lopen kinderen door het opspuitende water. (…)

8040

Eisenach (D) - 260724

 

vorig jaar 446

6 september 2025

Voor het eerst sinds lang nog eens met geduld een precieze, langzame tekening gemaakt: een portret van Hans Fallada, naar een foto in de biografie van Anne Folkertsma, die ik vandaag uitlees en vermeld in mijn notitie 487 over Fallada’s Alleen in Berlijn.

*

(…)

8039

Eisenach (D) - 260724

 

42 * 57,4 * 25,7 * 143 * 2376,2

Nieuwege - Ettelgem - Oudenburg - Vlissegem - De Haan - Snaaskerke 

vorig jaar 445

5 september 2025

De brief die ik gisteren na mijn bezoek aan de bibliotheek schreef aan ED, die daar verantwoordelijk is voor de aankoop van fictieboeken, heeft dan toch resultaat opgeleverd: ze gaan, omdat anders de reeks niet compleet is, dan toch Vaderader aankopen. Ze zegt er niet bij hoeveel exemplaren, maar goed: de aanhouder wint. Je moet je nooit zomaar aan de kant laten zetten.

*

Vandaag opnieuw vooral gelezen (…). Daardoor lijken alle dagen van deze zomervakantie in elkaar te schuiven, ze lijken op elkaar en gaan voorbij. Dit is het volstrekt tegenovergestelde van een avontuurlijk bestaan. (…) Diezelfde onavontuurlijkheid kenmerkt mijn zomeravonden, die ook al sterk op elkaar gelijken. Ik breng ze televisiekijkend en theeslurpend door. Deze avond met een aflevering van Chantal en een film uit 2011 van Alexander Payne met George Clooney: The Descendants. Een zakenman moet, nadat zijn vrouw na een accident in een coma is beland, voor zijn twee dochters beginnen te zorgen. Beide kinderen evolueren in de loop van het verhaal van extreme onhebbelijkheid naar warme solidariteit. En Clooney zit in een Clooney-loop gevangen, dat wil zeggen: hij is een parodie van zichzelf – al drinkt hij in deze hele film geen druppel Nespresso.

8038

Eisenach (D) - 260724

parallel 224

(...) en dus was ik in Proust begonnen, maar de taal was hardvochtig, ze was ongrijpbaar, ze was de maskerade voor wat er echt hoorde te staan en daardoor viel ik vaak wanhopig in slaap in de wetenschap dat er nog zes delen van deze cyclus waren, ja, Proust maakte me radeloos (...) 

Marieke Lucas Rijneveld, Mijn lieve gunsteling, 230

║

Eindelijk deel I van Proust uit vandaag... Wat worden de prachtigste passages en pagina's afgewisseld met oeverloos gedateerd gezeik. Blij dat ik hierna weer ergens anders in kan duiken.

Lieke Marsman, Op een andere planeet kunnen ze me redden, 101

vorig jaar 444

4 september 2025

Telefoon van X met een heel ingewikkeld verhaal over een juridische aangelegenheid in verband met (…), waarvan ik dacht dat het voor hem duidelijk was dat ik mij er niet voor wens te engageren. Hij ratelt maar door over plannen, over het gebouw, over bevoegde instanties en de geijkte procedures enzovoort, en ik durf hem, half slaperig want ik was na alweer een veel te vroeg ingezette ochtend terug in bed gekropen, niet te onderbreken. Wanneer hij dan eindelijk stopt, en nadat ik al min of meer in paniek was geslagen, kan ik hem dan eindelijk zeggen dat ik daar allemaal niets van af weet en hem dus niet zal kunnen helpen. Pas dan herkent hij mijn stem – ik had hem nog niets kunnen zeggen – en dringt het tot hem door dat hij niet de bevoegde schepen aan de lijn had. Hij heeft de verkeerde persoon opgebeld. Waarna het telefoongesprek, dat er dus geen was, met een beleefd afscheid wordt afgebroken.

*

(…)

*

Het idee om mijn bibliotheek in twee afdelingen op te splitsen: enerzijds de boeken die ik in dit leven nog wil lezen of herlezen, en anderzijds de rest. Die rest moet uit het zicht verdwijnen. Op die manier kan ik – zeker nu het ernaar uit begint te zien dat ik uit dit alsmaar kleiner wordende appartement nog niet meteen weggeraak – meer plaats creëren, maar kan ik ook de psychische druk doen afnemen, met name het ontmoedigende effect dat uitgaat van een te groot geworden bibliotheek – en van het slinkende aantal levensjaren.

*

Bij De Reyghere maak ik een praatje met X, over haar kinderen en zo (zij vraagt niet naar de mijne). Ze wonen nog alle vier thuis. De oudste is al 27: alleen gaan wonen is onbetaalbaar duur. In de bibliotheek, waar ik de daarover gaande ambtenaren tot de aankoop van enkele exemplaren van Vaderader probeer te bewegen, loop ik Y tegen het lijf. Dat leidt tot een absurd gesprek waarin zowat elk onderwerp dat er tussen ons toe doe uit de weg wordt gegaan. (…) In de Raaklijn koop ik De Schönwalds van Philipp Oehmke, Wat we kunnen weten van Ian McEwan en Achter de donkere wouden van Alexander Skorobogatov, waarvan ik de lectuur meteen na mijn thuiskomst aanvat.

8037

Omgeving Kleinensee (D) - 260724

dienstmededeling

Enkele mensen in mijn omgeving lieten mij weten dat het wellicht beter is om, ondanks alle mogelijke bezwaren die er tegen Facebook in te brengen zijn, het beest toch te voeden. Vooruit dan maar – en neen, ik heb het niet over een politieke partij. Onder het motto Si tous les dégoutés s’en vont, il ne restera que les dégoutants !

Tien jaar geleden schreef ik een bezinning over Facebook. Ik zou sommige elementen daarin nu misschien wat anders formuleren, maar in grote trekken blijf ik achter deze tekst staan: 

het leven als voorlopige oplossing: Facebook als anesthesiemachine

vorig jaar 443

2 september 2025

(…)

*

In Achtung Europa! van Thomas Mann staan dingen die akelig nauwkeurig het protofascistische klimaat van vandaag in de VS, maar ook, zij het gelukkig in een nog mildere vorm, bij ons beschrijven.

*

(…) de intrigerende irrationele verbintenissen die de werking van de geest en het landschap met elkaar kunnen aangaan. Bijvoorbeeld wanneer je in de auto naar muziek luistert en achteraf precies kunt reconstrueren waar je wat hebt gehoord. In die mate zelfs dat je innerlijke jukebox datzelfde liedje begint af te spelen telkens je op diezelfde plek passeert. Dat vermogen ben ik ondertussen op de een of andere manier kwijtgespeeld. (…)

3 september 2025

(…) In het station zag ik een autochtone zestiger zeer langdurig kijken naar een allochtone man die de perronvloer schoonmaakte. De indrukwekkende driemaster die ik vier uur eerder bij mijn aankomst aan de kade naast de sporen had zien liggen, was uitgevaren. Zwarte wolken pakten samen. Ik was net voor de regen thuis.

*

Ik heb een paar keer, hoewel ik – uiteraard – alleen zit te kijken, hardop gelachen bij de vierde aflevering van jaargang drie van Chantal. Dit is een zeer goed gemaakte, luchtige en kluchtige reeks, met toch ook wel die pijnlijke, cringey toets van In de gloria, wanneer regisseur Mathias Sercu met een onmiskenbaar genoegen als een slechte tandarts de kleine mentaliteitjes van La Flandre profonde aanboort. Heerlijk ook, dat Zuid-West-Vlaamse dialect. Rogue Heroes is dan weer een over the top-persiflage op de WO2-heldenfilms. Het stoere gedoe van in Cameltoetsen gehulde binken met getaande koppen en met, uitermate anachronistisch, ACDC als score.

8036

Omgeving Bebra (D) - 260724