vorig jaar 371

15 mei 2025

De begrafenisplechtigheid wordt gestreamd en kan worden bekeken op de hoogste verdieping van het door elkaar geklutste huis in de Marcus Laurinstraat. Ik leid de gasten, van wie ik er veel niet ken, naar boven. Daar lijken er maar weinig mensen bezig met de uitzending. Beneden, in de keuken, is er een tafel met allerlei lekkers. Er liggen ananasringen op de vloer. Ik raap ze op om ze in de vuilnisemmer te gooien en merk dat de hele vloer kleverig is geworden. Blijkbaar hebben er al een aantal gasten door het sap gelopen. Ik besluit me terug te trekken in mijn in de tuin opgestelde tentje, tot iedereen terug weg is. In mijn tweede droom ben ik in het station. Ik heb nog ruim de tijd om een ontbijt te kopen. Iemand probeert me in het winkeltje voorbij te steken, maar dat laat ik niet gebeuren. Ik koop zo’n klein Frans stokbrood (flûte) en een croissant. De flûte is slap. Dat komt, zegt de verkoper, omdat hij in plastic is verpakt. (De associatie met een condoom ligt voor de hand.) Ik stap het verkeerde deel van het perron op, en mis daardoor mijn trein.

*

(…)

7925

Brugge, Stil Ende - 260420

vorig jaar 370

13 mei 2025

(…)

14 mei 2025

(…)

*

Gisterenavond zag ik een man van een jaar of zestig helemaal onderuit liggen tegen een voordeur in de Beenhouwersstraat. Een allochtone man was zich al over hem aan het ontfermen. De liggende man was straalbezopen. Hij vertelde dat hij ruzie had gemaakt met zijn moeder en niet meer binnen mocht. Als een buitengesloten hond was hij dan maar tegen de voordeur gaan liggen. De talen waarin ik samen met de dronken man en de allochtone man een gesprek probeerde te voeren, waren Frans en Nederlands. Op een gegeven ogenblik zei de man dat hij niet wou sterven. Niet zoals Tom Petty en Arno en George Harrisson en Jacques Brel. En ook niet zoals Bob Dylan. Ik zei hem dat die nog niet dood was – al zouden fans die een van Bobs recente optredens hebben bijgewoond mij misschien het tegenovergestelde verzekeren. Ook K, die toevallig passeerde, kwam er nu bij staan. Uiteindelijk heeft hij, nadat ik de scène had verlaten omdat ik dreigde te laat op mijn bestemming aan te komen, de ambulance gebeld. In afwachting, zo vertelde hij me achteraf, hebben ze – K dus, de dronken man en de allochtone man, samen nog liedjes van Brel gezongen. Het ging daar aan die voordeur van ‘Marieke, Marieke’, onder meer.

*

(…)

*

Ik lees de verhalenbundel Blow-Up van Julio Cortázar, bijna veertig jaar na de eerste keer, toen de pocket perfect in de zijzak van mijn uniformbroek paste zodat ik hem overal mee kon nemen om de lege legerdiensturen wat invulling te geven, voor de tweede keer uit. Ja, het zijn toch wel sterke verhalen. Sterke sfeerschepping in het verhaal over Charly Parker. Spanningsopbouw en chronologische verwarring in ‘Geheime wapens’.

*

(…)

7924

Meetkerke - 260419

LVO 349

fragment uit Het maaiveld

Tijdens de bezinningsdagen in de abdij van Westvleteren kregen we de gelegenheid om lucht te geven aan de puberale verknooptheden waaronder we in die tijd gebukt gingen. We smachtten naar open gesprekken over ‘gevoelens’ en vriendschappen. We waren nog niet cynisch genoeg om doordrongen te zijn van de wetenschap dat zoiets nooit veel zoden aan de dijk brengt en meestal gedoemd blijft om in steriliteit en achterklap onder te gaan. Dat zal ook wel Lyckes uitgangspunt zijn geweest, maar het was niet het onze en daar had hij toch wel een beetje rekening mee kunnen houden in plaats van er neerbuigend en lacherig over te doen. De ‘retraite’ ontaardde in een open conflict. In plaats van een open sfeer te creëren waarin de groepsbanden konden worden aangehaald, raakten onze verhoudingen met het gezag voor de rest van het schooljaar en – zoals nog zou blijken – voor de rest van onze middelbareschoolcarrière vertroebeld.

Een bizar incident lag aan de basis van het conflict. Tijdens een vrij halfuurtje waren we met een tiental klasgenoten wat gaan voetballen op de parking van de horecazaak tegenover de abdij. Omdat we daar dorst van hadden gekregen, hadden we besloten om iets te drinken in het café, dat draaide op de verkoop van het door de paters gebrouwen trappistenbier. Maar aangezien de abdijkeuken de voorbije twee dagen, zonder dat wij daar om hadden gevraagd, het ‘tegelijk duivelse en goddelijke bier (...) met een alcoholpercentage van acht’(*) bij elke maaltijd had geserveerd, behalve bij het ontbijt, kozen we nu gewoon een cola. Toch nam mijnheer Lycke ons onze uitspatting kwalijk. Hij dreigde er zelfs mee om de boel de boel te laten en naar huis te gaan. Dat had hij waarschijnlijk nog het liefst gedaan om er aan zijn verbouwingen te gaan voortwerken, maar hij deed het uiteindelijk niet. Hij vond het niet kunnen dat wij tijdens een bezinningsdag op café gingen, terwijl wij dan weer vonden dat we inschikkelijk waren geweest door ons voor het lessen van onze dorst te beperken tot een niet-alcoholhoudend drankje, waarmee we tegelijkertijd aangaven te beseffen dat bezinnen en pintelieren onverenigbare activiteiten waren.

De onenigheid werd pas ‘s avonds bijgelegd, maar in het wederzijdse vertrouwen en in onze hoge verwachtingen ten aanzien van onze titularis was een eerste bres geslagen.

(*) Luuk Gruwez, Het land van de handen, 11

7923

Meetkerkse Moeren - 260419

vorig jaar 369

10 mei 2025

Waanzin van Lionel Shriver leest als een trein – en daar vorder ik vandaag dan ook een heel eind mee. Een onwaarschijnlijk – hoewel? – maar ongelooflijk consistent doorgedreven gedachte-experiment over hoe het mogelijk is dat een hele samenleving het sinds eeuwen vertrouwde concept ‘waarheid’ heeft kunnen laten varen.

*

(…)

11 mei 2025

(…)

*

Ik voel me leeg en uitgeblust, in elk geval niet goed genoeg in mijn vel om, zoals ik me had voorgenomen, een lange trainingsrit met de koersfiets te maken. Dan maar, om de namiddag te breken, een trage rit met de stadsfiets: via Nieuwege naar Varsenare. Daar zie ik J voor zijn voordeur staan. Het moet dertig jaar geleden zijn dat we elkaar voor het laatst hebben gezien. Ik stop, hij herkent me niet meteen. Na een vriendelijke begroeting nodigt hij me uit om in zijn tuin een koffie te dringen. We hebben een gemoedelijk gesprek, dat gelukkig niet – ‘Weet je nog?’ – nostalgisch is maar gewoon over het werk gaat en de gezondheid en dergelijke. (…)

*

(...)

12 mei 2025

(…) Kijk eens naar al die oude stellen die op elkaar uitgekeken zijn en niets meer te vertellen hebben. Daarnet op het terras van het café waar we van onze mocktailaperitief nipten, zat er zo’n paar: de man, een zeventiger, zat voortdurend te scrollen op z’n gsm, terwijl de vrouw, van min of meer dezelfde leeftijd, de mussen en kauwen observeerde die van de ene stoel naar de andere wipten in afwachting dat er ergens iets van een van de tafels zou vallen. Die twee zullen hun verhouding misschien ‘harmonieus’ noemen, maar zo wil je toch niet oud worden en uitdoven?

*

(…)

7922

Omgeving Nieuwege - 260419

facebookbericht 1218

GEEN FEEST

Dat de VRT het Eurosongfestival uitzendt is op zich al ergerlijk en erg. Maar dat 'onze' openbare omroep dit schaamteloos misplaatste feest aankondigt met jolige teasers, die dan ook nog eens worden afgesloten met een reclamespot voor het haarhygiëneproductenmerk Moroccanoil, de Israëlische sponsor van het evenement, dat is er wat mij betreft helemaal over. 

De VRT gedraagt zich hier als een laffe karakterloze teef die met de poten gespreid op haar rug ligt.

En kom niet weer af met het argument dat er een knop op mijn tv zit. De VRT draait op uw en mijn belastinggeld. Ik gruwel van het besef dat de cosmetische manoeuvres van de genocidaire staat Israël mij op deze manier bevuilen. Daar is geen shampoo tegen opgewassen.

LVO 348

fragment uit Het maaiveld

Nand Lycke was in dat vijfde Latijn-wetenschappen onze klastitularis. Zijn vakken Engels en Nederlands waren dankbare werkterreinen om een klas dwepende en eigenzinnige testoreronbommen in het gareel te houden. Zou je denken. Maar met Lycke viel dat anders uit. Met zijn gedrongen gestalte, lichte corpulentie en vooral zijn forse zwarte baard was hij een opvallende verschijning. Maar, zo zou al vlug blijken: achter dat uitgesproken uiterlijk ging onbeduidendheid schuil. Wij hadden nochtans steile verwachtingen.

Op de een of andere manier was Bert erin geslaagd om met zijn enthousiaste uitstraling niet alleen mij, maar de hele klas leven in te blazen. Iedereen, ook de minst uitgesproken karakters, leek er eindelijk iets van te willen máken.

Tijdens de eerste weken van september maakte onze klastitularis een bijzonder lusteloze indruk. Hij mummelde meer dan dat hij sprak, de lippen gedeeltelijk aan het oog onttrokken door zijn snor. Hij stelde ons zo sterk teleur dat we hem om uitleg vroegen. Dat kon in die tijd nog en hij liet het toe – wat hem sierde. Hij ontkende niet dat het hem aan energie ontbrak. Hij voerde de verbouwingswerken aan zijn huis aan als excuus. Het zou wel voorbijgaan.

Maar het ging niet voorbij. In plaats van ons de sleutel aan te reiken tot de poëziecorpussen van de Engelse en Nederlandse literaturen, wat in een voorlaatste jaar van het middelbaar onderwijs toch had moeten gebeuren, bood Nand Lycke ons vooral een inkijk in zijn burgerlijke hypochondrie en zijn totale gebrek aan motivatie. Voor ons stond een uitgebluste veertiger met het uiterlijk van een soixante-huitard maar met de ziel van een verkavelingsvillabewoner.

Daarvan konden we ons ter plekke vergewissen want in een gulle bui had hij ons allemaal eens bij hem thuis uitgenodigd voor een ‘muziekavond’. De pas verbouwde villa van onze titularis prijkte in een verkaveling nabij Steenbrugge. We mochten met z’n allen plaatsnemen in de zitkuil, een in de woonkamer uitgegraven gat dat met tegels, tapijten, kussenstoelen en een (niet brandend) haardvuur was aangekleed. Nand schonk ons die avond niet-alcoholische drankjes in (elk eentje). Het concept van de muziekavond was eenvoudig: elk bracht zijn favoriete liedje mee en mocht het, met gebruikmaking van Nands platenspeler, ten gehore brengen. Waarop de groep een kort commentaar leverde. Ik had gekozen voor ‘Maybe I’m Amazed’ van Paul McCartney, van dezelfde lp die ik al eens vermeldde in verband met de jeugdmissen op school. Nand Lycke vond er niets aan. Dat zei hij ook uitdrukkelijk. Zelf stelde hij iets voor van een countryzanger, ik weet niet meer wie het was. Bert had voor ‘Aqualung’ van Jethro Tull gekozen. We hadden in elk geval ons best gedaan om niet te komen aandraven met de oorwurm van de voorbije zomer of met iets van de plaat Jonathan Livingstone Seagull van Neil Diamond want dat was uiteraard niet cool genoeg.

7921

Oedelem - 260419

driekleur 611

De sneeuwklokjes & een paar gele krokussen bloeien, een paar primula's proberen te bloeien, tulpen en narcissen zijn te zien, de rabarber begint uit te lopen, pioenrozen idem dito, zwarte bessen lopen uit, rode niet, kruisbessen wel.

George Orwell, Dagboeken 1931-1949, 161

facebookbericht 1217

bij Vorig jaar 367

De tekst is vorig jaar geschreven op basis van de 'geruchten' die toen in de pers rondgingen. Vandaar de voorwaardelijke wijs. Ondertussen heb ik nog niet veel weerlegging vernomen inzake de houding van deze paus ten aanzien van lgbtq-etcetera en van de vervrouwelijking van het kerkpersoneel. (Dat vrouwen nog altijd geen priester kunnen worden beschouw ik als misogynie.) Dat van die hand boven het hoofd kan ik niet staven - maar ik zou geen paus willen zijn van een instituut waarvan nog niet alle functionarissen die zich aan kinderen hebben vergrepen zijn geëxcommuniceerd. En dan heb ik het niet alleen over die ene van dat 'relatietje' die zijn einde zit te verbeiden in een Frans klooster, maar ook over de wellicht tientallen en waarschijnlijk zelfs honderden anderen die hun machtspositie hebben misbruikt om de onschuld van kinderen te kraken en hun slachtoffers met een levenslang trauma op te zadelen.

Voor de rest heb ik niets tegen het katholieke geloof hoor. Ik gun ieder zijn strategie om de onzin verteerbaar te maken.

LVO 347

fragment uit Het maaiveld

De metafoor van licht en duisternis, duidelijkheid en verwarring speelt een belangrijke rol in mijn erg schematische verbeelding van die dagen. Het vreemde is – en hier speelt wellicht de invloed van mijn lectuur van Hermann Hesse (waarvoor meneer Allevier mij had willen behoeden) – dat ik het licht en de duidelijkheid associeer met het kleinburgerlijke bestaan dat ik blijkbaar koste wat het kost wilde vermijden, terwijl de duisternis en de verwarring stonden voor een soort van romantisch artistiek ideaal. Als je de verkeerde keuze maakt, zo spreek ik mijzelf toe op 30 oktober 1978, dan ‘verlies je je persoonlijkheid’; ‘het creatieve in je gaat teloor, je verdrinkt in de anonimiteit. Dat is de grote keuze waarvoor ik me nu geplaatst zie: hier de waardevolle duisternis, het leven, de onrust – daar de verlichte rust, die verdoemd is. Ik wil het leven, maar ik ben de duisternis en de onrust beu. Ik wil de klaarheid en de rust, maar ik wil mezelf niet verliezen.’ Wat verderop: ‘Dit alles is vaag, uiterst vaag. Een concrete omzetting in de realiteit zal wel onmogelijk zijn. Maar ik wil de sleutel vinden. Men vindt gemakkelijker iets in het licht dan in de duisternis, gemakkelijker in de rust dan in de woeling. Maar het is zo oneindig waardevoller als men de sleutel niet voorgeschoteld krijgt.’

Ik kan nu alleen maar vaststellen dat mijn ik van toen een behoorlijk verwarde indruk maakt. In diezelfde notitie tref ik wel nog een interessante uitdrukking aan. Ik heb het over het vinden van een tussenweg tussen het kiezen voor mezelf en het opvoeren van een sociale komedie. ‘Maar,’ zo voeg ik er nog aan toe, ‘het mag slechts een voorlopige oplossing zijn.’ Grappig hoe die woordcombinatie – voorlopige oplossing – veel later in mijn leven weer is opgedoken, nadat ik haar al die jaren vergeten was.

7920

Omgeving Maldegem - 260418

vorig jaar 368

9 mei 2025

Geestig, hoe Lionel Shriver het fundamentalisme van de anti-intellectualistische en nivellerende woke-beweging afspiegelt, of profileert, tegenover de fanatiekste uitingen van het Jehovah-geloof. Ik vind haar boek leuk, maar de gimmick wordt op den duur wat drammerig. Na honderd bladzijden mag er nu stilaan toch wat vaart in de actie komen.

*

(…) langs in De Zwarte Nunnen, dat nu ‘De Vlinder’ heet, waar N herstelt van een door een val met de fiets opgelopen heupbreuk en, daaropvolgend, de implantatie van een kunstheup. (…)

*

Optreden in de Snuffel van Bellestate, de band waarin zoonlief G drumt. Hoewel het maar hun eerste ‘serieuze’ optreden is, staat er toch een tweehonderd man/vrouw in de zaal. De voorste gelederen zijn heel enthousiast! De muziek kan er mee door, al zal ze mij wel niet bijblijven. De zangeres is goed bij stem, de bassist springerig en G retestrak en cool. Er is een rookkanon, er zijn ballonnen en er is confetti. (…) En achterin de zaal staat een weemoedige vader.

https://www.youtube.com/watch?v=1YL7uHrlZYs&t=75s

*

Nog langs bij F, waar ik kennismaak met M en E, een dokter en sociaal assistent, in hun vrije uren respectievelijk imker en hobbybrouwer. E werkt in het HIV-centrum van het AZ Sint-Jan en weet te melden dat het aantal HIV’s en soa’s de jongste jaren exponentieel gestegen is. Nu the big disease with a little name bedwongen lijkt, gebruikt nagenoeg niemand nog een condoom.

7819

Assebroek, langs het kanaal Brugge-Gent
260418

46,5 * 26,5 * 139 * 1050,1

Dudzele - Herdersbrug - Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Oostkerke - Siphon - Damme 

vorig jaar 367

8 mei 2025

Ik lig in bed en word gewekt door twee mannen die een pistool op mij gericht houden. Ik ben natuurlijk meteen klaarwakker.

*

Na het schrijven van een notitie over de Brugse hooligans en enkele bladzijden te hebben gelezen in het amusante Waanzin van Lionel Shriver, begin ik aan mijn werkdag, die ik enkel onderbreek voor Nieuwe Feiten tijdens het koken en voor Blokken tijdens het naar binnen werken van wat ik heb klaargemaakt: vis, broccoli en aardappelen.

*

(…)

*

Een aangenaam etentje bij K, samen met L. We hebben het (…) ook over Christian Lamborot (Lamboraux, of nog anders?), de letterkapper in de Beaujolais, waar ik ooit eens, meer dan dertig jaar geleden schat ik, samen met K op bezoek ben geweest.

*

Ik verneem dat er een nieuwe paus is. Hij zou een conservatieve homo- en vrouwenhater uit Amerika zijn, die blijkbaar ooit een pedofiele priester de hand boven het hoofd zou hebben gehouden. À la bonheur en Bonne chance!

7918

260416

vorig jaar 366

7 mei 2025

(…)

*

In het Vlaams parlement diende zowat elke partij een eigen voorstel van resolutie in tegen de genocide in Gaza. Waarop – zeer voorspelbaar – een absurd debat volgde over hoe dat debat zou moeten worden gevoerd. Alle voorstellen van de oppositie werden – opnieuw zeer voorspelbaar – weggestemd (hoewel ze nauwelijks verschilden) en het uiteindelijke resultaat was een nietszeggende resolutie waarin vooral meerderheidspartij Vooruit met de billen bloot ging. Een uitermate beschamend spektakel waarmee het Vlaams parlement vooral zijn eigen onbeduidendheid etaleerde. (…)

*

In De Afspraak was de 91-jarige, wellicht laatste overlevende van een van de transporten die vanuit de Dossinkazerne naar Auschwitz vertrok te gast. Simon Gronowski pleitte in verband met Gaza voor neutraliteit en een democratische oplossing. Dat impliceert, gezien de demografische omstandigheden, dat de Joden een minderheid zouden vormen. ‘Dat moet dan maar zo zijn,’ zei de man, voorovergebogen, gekrompen, gerimpeld en met ouderdomsvlekken op zijn onder de studiolampen glimmende kale hoofd. Het deed me iets, deze nog levende rechtstreekse getuige te zien van een harde brok geschiedenis.

7917

Zuienkerke - 260414

vorig jaar 365

4 mei 2026

(…)

5 mei 2026

(…)

*

Tár, drie jaar geleden in de bioscoop gezien, nu op VRT MAX. Ik zie nu pas duidelijk het nogal provocerende antiwokestandpunt, zeker wanneer de dirigente in het begin van de film in aanvaring komt met de zichzelf ‘panseksueel’ noemende student die weigert Bach en Beethoven goed te vinden omdat dat misogyne blanke cismannen zijn. Ik moet die dialoog nog eens goed herbekijken – zeker waar Tár iets zegt over het zich veilig opsluiten in het gemak van de identiteit van de kleine verschillen, zeg maar labels (…).

6 mei 2025

Mijn stokoude buurvrouw G komt mij mijn onterecht bij haar bezorgde maar ook per abuis door haar geopende belastingbrief brengen. Ze is erg gegeneerd want ze heeft kunnen zien hoeveel ik verdien en hoeveel ik bovendien terugbetaald krijg. Ik zie dat ze bij dat laatste bedrag het equivalent in Belgische franken heeft genoteerd: zo groot was haar vreugde dat ze zich de moeite heeft getroost om het uit te rekenen hoeveel ze – uiteraard totaal onverwacht – zou ‘terugkrijgen van de belastingen’. Pas daarna heeft ze gezien dat de brief niet voor haar maar voor haar buurman was bestemd. Gelukkig had hij alle begrip voor haar vergissing – het was de facteur die een fout had gemaakt en ja, de lettertjes in het adresraam zijn erg klein afgedrukt – en zei hij dat haar excuses absoluut niet nodig waren.

*

Midden in de namiddag, ik ben volop aan het thuiswerken, valt de elektriciteit uit. Eigenaardige gewaarwording. Na enkele minuten ga ik naar buiten. Daar staan meerdere mensen op straat: het is dus geen particuliere panne. Een halfuur later is alles weer in orde, maar we hebben wel eens kunnen voelen hoe vanzelfsprekend wij het vinden dat we er niet bij stilstaan hoe onvanzelfsprekend die elektriciteitsvoorziening eigenlijk is.

*

(…)

7916

Omgeving Eernegem - 260414

facebookbericht 1216

De vanzelfsprekendheid waarmee Brouns ons (in bepaalde delen van West-Vlaanderen) nog drie jaar (in het beste geval drie jaar) water laat drinken dat de Europese norm driemaal overstijgt, is stuitend. En hoeveel jaar drinken we al zo'n water? Waar dient die norm dan voor? Nu is het opeens een 'detectienorm', geen 'gezondheidsnorm'. Semantiek is het, uit de kast te halen in noodgevallen. 'Ze zullen het wel slikken.'

driekleur 610

Rechts een alleenstaande rij naargeestige huizen met vier kamers, donkerrood en beroet. Links een oneindige rij fabrieksschoorstenen, schoorsteen na schoorsteen, die vervaagt in een sombere, zwartige nevel. Achter me een spoordijk die gemaakt is van het afval van de hoogovens. Voor me, voorbij het braakland, een vierkant gebouw van groezelige rode en gele baksteen met het opschrift JOHN GROCOCK, TRANSPORTBEDRIJF.
Andere herinneringen aan Sheffield: zwart beroete stenen muren, een ondiepe rivier die geel ziet van de chemicaliën, kartelige vlammen uit de kappen van hoogovenschoorstenen, het bonken en krijsen van stoomhamers (het ijzer lijkt te krijsen onder de slagen), de geur van zwavel, gele klei, het moeizaam heen en weer schommelende achterwerk van vrouwen die hun kinderwagens tegen de heuvels op duwen.

George Orwell, Dagboeken 1931-1949, 77 

LVO 346

fragment uit Het maaiveld

Aan het woord is een melancholische, oververmoeide, overgevoelige, defaitistische puber die zich uitverkoren waant en die een geluk nastreeft ‘dat slechts voor weinigen is weggelegd’ (26 oktober 1979). Hij lijdt aan contactarmoede (‘een van mijn grootste zwakheden’ (1 januari 1979)) en stevent stuurloos af op ‘de nakende levensbeslissende wendingen’ (id.). Hoewel, stevenen is hier niet het juiste werkwoord. Zwalpen zou een betere werkwoordkeuze zijn – en inderdaad, dat werkwoord komt ook wel eens voor in de notities. In diezelfde notitie van 1 januari 1979 maak ik een balans op. Nieuwjaarsdag leent zich daar wel toe. Het was een voor mij bijzonder treurige oudejaarsavond geweest. Ik had alleen door de Brugse straten gelopen, vruchteloos op zoek naar wat aanspraak. Gelukkig had het die dag gesneeuwd en lag de stad er winters koud bij – op die manier had ik mij dan toch kunnen warmen aan de geneugten van het pittoreske.

Gênant bij dat dagboek is dat ik mezelf het vermogen toedicht om alles zeer intens aan te voelen, en vooral dat ik de (schaarse) gebeurtenissen rondom mij die ik het vermelden waard acht bijna uitsluitend vanuit mijn eigen perspectief registreer. Nooit ofte nimmer treed ik ook maar een klein beetje buiten mezelf. Het is bijzonder egocentrisch allemaal. Ik lijk dat in die notities gelukkig nog wel te beseffen, maar bestrijd het mogelijke verwijt meteen: ‘De concentratie op het ik, soms ten onrechte egoïsme genoemd.’ (9 juli 1979) Tegenover deze hypersensitiviteit staan toch ook de opvallend vaak voorkomende vermeldingen van lethargie, vermoeidheid en apathie. ‘Nu voel ik me leeg, vermoeid. Ik voel eigenlijk niets. (…) Slechts weinig dringt echt tot me door.’ (28 augustus 1979)

7915

Omgeving Aartrijke - 260414

LVO 345

fragment uit Het maaiveld

Ik heb de voorbije dagen de dagboeknotities doorgenomen die ik schreef tijdens die twee laatste jaren van de middelbare school. De confrontatie met die geschriften, waarin bepaalde wendingen en woordkeuzes, hoewel ik ze al meer dan veertig jaar niet meer onder ogen had gezien, toch nog vertrouwd in de oren klonken, was in tweeërlei opzicht onprettig. Niet alleen zijn die notities van een abominabele kwaliteit, ze zijn bovendien bijzonder deprimerend. Ik hoop echt dat ze nooit door iemand anders worden aangetroffen en gelezen. Vernietigen lijkt mij op dit moment de enige zinvolle optie. Dat zal ik dan ook doen, maar eerst wil ik er toch nog het weinige uit puren dat relevant kan zijn voor deze memoires. Ik veroorloof mij om in de citaten stilistische, grammaticale en orthografische verbeteringen aan te brengen. Dat laatste niet alleen omdat sinds het schrijven van deze teksten de Nederlandse spellingsregels gewijzigd zijn maar ook omdat, zoals ik tot mijn niet geringe verbijstering vaststel, de teksten waarvan ik me herinner dat ik ze destijds puntgaaf vond nogal wat fouten blijken te bevatten!

Ik heb dan toch iets bijgeleerd in al die jaren, zal ik maar denken.

De dagboeknotities zijn loodzwaar, drammerig, deprimerend, hoogdravend en pretentieus. Nergens valt een greintje humor of zelfrelativering te halen. Wat nam ik mezelf au sérieux! Maar het zijn toch ook teksten, stel ik nu zo neutraal en afstandelijk mogelijk vast, van iemand die met zichzelf overhoop lag, om niet te zeggen dat hij, die jongen van zestien, zeventien jaar die ik ooit geweest ben, ronduit depressief was. Mocht een psycholoog van vandaag zich over hem buigen, dan zou een diagnose in die richting niet uitblijven, veronderstel ik. Wanneer ik dan bedenk dat die vroegere versie van mezelf er in die tijd compleet alleen voor stond, nergens hulp zag opdagen en zelfs niet eens de mogelijkheid overwoog dat er eventueel hulp zou kunnen worden ingeroepen, dan kan ik niet anders dan een vorm van medelijden voelen opkomen en mijzelf gelukkig prijzen dat ik die periode van mijn leven dan toch nog min of meer heelhuids heb doorstaan.

7914

Oostende - 260413