LVO 340

fragment uit Het maaiveld

De match tegen Juventus, een halve finale, was wellicht de meest memorabele. Het 1-0-verlies in Turijn was overkomelijk. Toen de match begon, hadden Benoni en ik er al vier uur wachten op zitten. Ik had een vlag mee, een bezemsteel waaraan twee monochrome, door mijn moeder aan elkaar genaaide lappen stof waren vastgemaakt.

Blauw en zwart forever!
‘t sien de kleuren van de ploeg
wô da me supporter va zien!

Toen rechtsback Fons Bastijns al heel vroeg in de match Dino Zoff het nakijken gaf, vloog de hele tribune elkaar in de armen. Ik belandde ergens tien treden lager, ging zelfs een tijdje kopje onder. Mocht de sfeer niet zo vriendelijk zijn geweest, ik zou allicht door doodsangsten zijn overvallen. Maar nu had ik er alle vertrouwen in dat iemand mij zou redden. Als een drenkeling stak ik mijn hand in de lucht en werd bovengehaald. Mijn vlaggenstok was gebroken. Ik keerde terug naar mijn plek. En dan was het wachten en nagelbijten. Na negentig minuten was het nog altijd 1-0. Ik moest dringend plassen maar er was geen sprake van mijn plaats op te geven. Toen het einde van de tweede verlenging naderde, hield ik het echt niet meer uit. Ik maakte al aanstalten om alsnog mijn goede plaats op te geven, in de hoop dat ik tijdig terug zou zijn voor de penaltyreeks. Uitgerekend dan scoorde René Vandereycken, drie minuten voor tijd. Ik ben hem er nog altijd dankbaar voor. De vreugde was euforisch.

Tegen de Club gô je nie wi-i-nnen
Halli, hallo, nie wi-i-nnen
Omda da keijarte zien
Blauw en zwart
Omda da keijarte zien

7907

Sijsele - 260407

7906

Moerkerke - 260407

notitie 518

INTIMIDATIES

In het Radio 1-nieuwsprogramma De Ochtend is iedere zaterdag een hoofd- of anderszins vooraanstaande redacteur uit de geschreven pers te gast met een vaste rubriek, die uit twee delen bestaat. In het eerste deel mag de gast-van-de-week reclame maken voor haar of zijn eigen krant. Nogal logisch maar toch meteen gekleurd is de toelichting die Isolde Van den Eynde vandaag geeft bij het interview dat ze zelf heeft gemaakt met Valerie Van Peel, de voorzitster van de N-VA. In het tweede deel wordt de schrijvendepersjournalist verzocht om twee artikels uit de concurrerende kranten te bespreken. Isolde kiest uit het immense weekendkrantenaanbod voor uitgerekend een artikel uit De Standaard over de PVDA. De presentator van De Ochtend laat haar nogal uitvoerig parafraseren wat daarin staat. Ik ga geen antireclame maken voor de partij waarvan ik zelf een lidkaart heb, maar het moge duidelijk zijn dat Isolde er niets positiefs over te melden heeft. Hiërarchische structuur, top-downdictaten, inlevering van de bezoldiging… tot en met de Oeigoeren: Isolde maakt meer dan gebruik van de gelegenheid. En alsof dat nog niet genoeg is, kiest ze als tweede artikel, dit keer uit De Morgen, een bijdrage over de oorlogsdreiging en de dringende noodzaak om zich daartegen te bewapenen. Ook niet echt een neutrale keuze, durf ik in al mijn argeloosheid te denken.

Ik vind die zaterdagrubriek van De Ochtend razend interessant omdat hij de ideologische lijnen in onze geschreven pers even wat beter zichtbaar maakt, voor ze weer onder de dagelijkse ruis van emoties en entertainment verdwijnen.

Wanneer Isolde dan eindelijk uitgeraasd is, neemt de presentator afscheid van haar: ‘Blijf nog even hangen want zo dadelijk hebben we hier Valerie Van Peel te gast.’

Ik ben al een tijd geen klant meer van De Afspraak, het zogenaamde duidingsprogramma van de VRT-televisienieuwsredactie, maar ik weet uit goede bron dat Isolde daar samen met nog een paar andere reactionaire coryfeeën een vaste klant is om het neoliberale beleid niet aan te vallen.

Het Laatste Nieuws is samen met De Morgen de belangrijkste krant van De Persgroep (waar ook het ooit rebelse Humo deel van uitmaakt). De Persgroep staat via vastgoed- en financiële constructies in zeer nauw contact met de Antwerpse elite. Wie voor HLN werkt, werkt dus voor de Antwerpse elite. Daar moet, denk ik, geen tekeninkske bij worden gemaakt. Via de door de N-VA geleide raad van bestuur en een door diezelfde N-VA geparachuteerde CEO (zie het artikel van hoofdredacteur @Karl van den Broeck in Apache achter de link onder dit stuk) dwingt die Antwerpse elite de openbare omroep VRT tot een onhoudbare spreidstand tussen jaknikken (zogenaamde specialisten van rechtse signatuur de door de powers that be gewenste propaganda laten spuien en links zoveel mogelijk buiten beeld houden) enerzijds, en anderzijds het brengen van deontologisch correcte onderzoeksjournalistiek.

Deontologisch correcte onderzoeksjournalistiek zoals de al vaak aangehaalde Pano-reportage van vorige week over de drones van onze N-VA-minister van Defensie. Sinds die reportage dreigt de spreidstand tot een liesbreuk te leiden of in elk geval tot een dijkbreuk want de opgehouden schijn van goede verstandhouding heeft in elk geval een flinke deuk gekregen. N-VA-politici spreken nu openlijk dreigende taal. Naast het in het artikel van Apache genoemde voorbeeld (zie link hieronder; het artikel is gratis beschikbaar), heb ik weet van minstens twee recente voorbeelden, die wijzen op een georkestreerde aanval.

Eerste recente voorbeeld. Op 17 april hoorden we op VRT-Radio 1 in het nieuwsbulletin van 11 uur Theo Francken zeggen dat hij een audit zal laten uitvoeren naar zijn omstreden aankopen van antidronesmaterieel. We horen hem ook nog zeggen dat er misschien bij de VRT ook maar eens een audit moet gebeuren. (In het volgende nieuwsbulletin is die uitval weggeknipt, wat ook wel iets zegt over angst, intimidatie en repressie.)

Tweede recente voorbeeld. In de plenaire vergadering van het Vlaams parlement van 22 april blikte Line De Witte van de PVDA vooruit op een Pano-reportage – alweer Pano! – over het middelengebrek in het buitengewoon onderwijs. Minister Demir (N-VA) verbaasde zich over het feit dat De Witte woensdagnamiddag al leek te weten wat er woensdagavond op tv zou te zien zijn: ‘Dank u, collega’s van de PVDA. Jullie weten blijkbaar heel duidelijk wat er in de Pano-reportage zit. Zeer interessant!’ Ook dat is intimidatie.

De oorlog die N-VA tegen VRT wenst te voeren – onder het mom van besparingen, maar in werkelijkheid met het oog op een volledige privatisering en entertainmentarisering of verberlusconisering en dus controleerbaarheid van de nieuwsgaring – wordt meer en meer open. Het is meer dan ooit tijd om zich te abonneren op Apache, een van de laatste overgebleven bronnen van onafhankelijke journalistiek. (Die overigens bijna systematisch zelf ook door de N-VA wordt aangevallen – denk aan de juridische vervolgingen na kritische artikels, of, recent nog, het schrappen van een goedgekeurde subsidie door federaal minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon, die ook – er zit wel degelijk een systeem in – voor de N-VA fietst.)

Toen ik onlangs mijn netwerk tot de aanschaf van een abonnement wilde aanzetten, kreeg ik van een van mijn contactpersonen de opmerking: ‘Waarom zou ik mij abonneren op Apache? Ik lees al genoeg kranten en doe mijn best om mij zo grondig mogelijk te informeren: De Standaard, Le Monde, Knack. Ik heb echt geen tijd genoeg om er ook nog Apache bij te nemen.’ Maar daar gaat het niet om. U moet zich abonneren op Apache niet om Apache te lezen – wat u natuurlijk altijd wel kunt doen, des te beter zou ik zeggen – maar om de vrije nieuwsgaring te behoeden voor de oprukkende dictatuur, die, zoals de geschiedenis leert, altijd begint met het bezetten van de onafhankelijke vierde macht. De Wereld Morgen of Mo* steunen kan natuurlijk ook. Maar veel meer mogelijkheden dan dat zijn er bij mijn weten niet.

Apache: https://apache.be/2026/04/25/aanval-van-n-va-op-vrt-moet-alle-alarmen-doen-afgaan?mtm_campaign=MC
De Ochtend: https://www.vrt.be/vrtmax/luister/radio/d/de-ochtend~11-19/de-ochtend~11-35986-0/fragment~54281f7c-552b-447c-a261-cd7ca4f64a1b/
Vlaams parlement: https://www.vlaamsparlement.be/nl/parlementair-werk/plenaire-vergaderingen/2017037/verslag/2023761
Steun Apache: https://apache.be/steunapache

LVO 339

fragment uit Het maaiveld

Het Spionkop genaamde huisorkest warmde tijdens het laatste kwartier voor de aftrap de sfeer op met een rondgang rond het terrein. Een trommelaar, twee trompettisten, een dirigent en een madame met een sacoche brachten de tribunes aan het zingen.

Serio, serio, in Brugge zingen ze zo...

Voor de tribune met de bezoekende supporters stond het orkestje even stil:

Anderlecht buut'n en Standard kapot
Hiv uus de beker en Brugge wor' zot.

Het was een goedig jennen, dat door de bezoekende supporters dan ook heel sportief werd opgevat. Tegenzangen werden ingezet, en die werden dan weer overstemd door het veel talrijkere thuispubliek. De Spionkop eindigde zijn rondgang voor de eigen tribune en vatte daar het door iedereen gedeelde repertoire aan, dat steevast eindigde met een poging tot You'll never walk alone. Na die rondgang klom het huisorkest naar zijn houten podium hoog in de volgelopen westtribune. De samengedrongen massa week uiteen, galant zoals eens de Rode Zee, voor het groepje muzikanten en de mevrouw met de handtas. Er was veel hilariteit en goede luim.

Van het hooliganisme, dat vanaf de jaren tachtig de sfeer danig zou verzieken, was nog geen sprake. De voetbaltribune werd nog door eenvoudige arbeiders bevolkt, niet door verwende macho’s die het voetbalstadion niet omwille van het voetbal als uitlaatklep voor hun agressie kozen maar omdat ze daar nu eenmaal een groot podium vonden voor de regeling van hun testosteronspiegel. 

7905

Knokke - 260405 

vorig jaar 362

23 april 2025

(…)

*

Ik ben onder de indruk van de meticuleuze analyse, een fenomenologie eigenlijk, van de rouw om de dood van een kind in Tom is dood van Marie Darrieussecq. Ze toont de oeverloosheid en redeloosheid van het verdriet, en, door de uitputtende beschrijvingen, altijd zeer gedetailleerd, de meedogenloze duur ervan.

*

(…) Het gesprek begon bij een Facebookpost van X, die instemde met een statement over het ongepaste gebruik van psychologiserende adjectieven omdat je daarmee mensen kunt ‘kwetsen’. In de trant van ‘Dat is een schizofrene situatie’ of ‘Je zou er paranoïde van worden’. Ik had op die post gereageerd door te stellen dat het zichzelf toedichten van psychologiserende etiketten kan worden misbruikt als excuus, bijvoorbeeld voor slordigheid of chaotisch sociaal gedrag – een aandoening waar dan weer een letterwoord voor bestaat die mij nu even ontgaat. (…) We hebben het ook nog over woke regelingen van het sociaal verkeer tussen de seksen: een normale interactie wordt stilaan heel moeilijk, ook als er in de verste verte geen sprake is van seksuele intenties of verlangens. (…)

24 april 2025

(…) Gaat het mij niet vooral om de drang mezelf ervan te overtuigen dat ik nog lééf, dat ik nog niet definitief moet worden afgeschreven. (Ik ben ‘afgeschreven’ zou ook kunnen betekenen, toch voor échte schrijvers, wat ik zelf niet ben, dat ze uitgeschreven zijn en dus in die zin geen aanspraak op léven meer kunnen maken, dat ze daar afstand van moeten nemen.)

*

Tom is dood is toch wel een knap boek. Darrieussecq focust zo hard op de diepte, op de intensiteit, op de duur en verwikkelingen van de rouw, dat je vergeet dat de dood van dat kind ook nog een oorzaak moet hebben gehad. Wanneer die dan eindelijk op de proppen komt, als het ware kwansuis, zet dat nog extra die focus in de verf. Knap gedaan! Darrieussecq werd plagiaat verweten, zo lees ik op Wikipedia. Door een vrouwelijke auteur die een gelijkaardig boek had geschreven, maar dan wel vanuit een eigen ervaring. Deze schrijfster nam het niet dat haar authentieke rouw als het ware werd gedevalueerd door een collega die er alleen maar een theoretische kennis van kon hebben. Van die hele plagiaatzaak kwam uiteindelijk niets in huis.

*

Door eigen hand van Joost Zwagerman kun je niet onbevangen lezen omdat je weet dat hij uiteindelijk zelf ook de hand aan zichzelf heeft geslagen. Sommige uitspraken krijgen daardoor een bijna luguber voorspellend karakter.

*

Ik mag hopen dat de kleffe homo-erotiek in Été 85 (Ozon, 2020) een persiflage is. Hier heerst dezelfde sfeer als het al even kleffe Call Me By Your Name (Luca Guadagnino, 2017). Als ik zie welke karikatuur Valeria Bruni Tedeschi neerzet als hysterische huisvrouw-slash-winkelierster, denk ik dat het toch een persiflage moet zijn. Vreemd, overigens, dat Ozons film van 2020 is, zo verouderd is hij. Ik dacht aanvankelijk dat het een jeugdzonde moest zijn, maar toen ik Valeria zag opdraven, wist ik dat dat niet kon.

*

(…)

7904

Knokke - 260405

15 * 61,2 * 26,2 * 137 * 888,0

Dudzele - Herdersbrug - Dudzele - Ramskapelle - Westkapelle - Oostkerke - Hoeke - Siphon 

LVO 338

fragment uit Het maaiveld

We vertrokken altijd heel vroeg naar het stadion. Voor de match die pas om acht uur begon, stonden wij al om vier uur bij het hek te wachten. Om zes uur, wanneer de stadionpoort eindelijk werd geopend, spurtten we als eersten naar de omheining rond de tribunes. Daar wisten wij een plek waar op één plaats de ruimte tussen de spijlen net breed genoeg was om onze toen nog zeer slanke lichamen doorheen te wurmen. Vervolgens haastten we ons naar de plaats achter het muurtje boven een van de trappen die toegang gaven tot de staanplaatsentribune achter het doel. De mensen stonden dicht op elkaar, zo dicht dat het wel eens gebeurde dat je als klein manneke minutenlang met je voeten de grond niet raakte: gekneld als een worst in een hotdog van de firma Verkinderen, die bij de stadionpoort een kraam uitbaatte, werd je tussen de wildvreemde buren links en rechts opgetild.

Johan Louagie, een kruidenierszoon met neiging tot corpulentie, geraakte maar moeizaam door die spie in de omheining. We moesten hem er door sleuren.

De tribune waar wij gingen staan, was de westelijke, het dichtst bij de kerk van Sint-Andries. Onze dichtste buren waren de aflijvigen op het kerkhof – wat radioreporter Jan Wauters tijdens dode momenten tot lyrische beschouwingen verleidde waarin hij de futiliteit van het spelletje afwoog tegen de fataliteit van de zerken. De Heer hebbe zijn ziel, Wauters was een van mijn grote voorbeelden en zonder enige twijfel, als het op taal aankomt, een bron van inspiratie.

7903

Knokke - 260405

LVO 337

fragment uit Het maaiveld

Een regelmatige voetbalganger werd ik pas onder impuls van Benoni. Mijn vriend combineerde een kinderlijk fanatisme met de ethiek van de ware supporter: trouw door dik en dun, in goede en kwade dagen. Het waren wellicht de mooiste jaren die Club Brugge ooit beleefde: 1974-1978, de periode waarin de Oostenrijker Ernst Happel een niet eens zo uitzonderlijk sterke lichting op een hoger niveau tilde dan ze uit zichzelf ooit had kunnen bereiken. Het waren eenvoudige jongens van in de tijd van voor het grote geld, wat wil zeggen dat ze niet onmiddellijk door een buitenlandse ploeg werden weggekocht als ze eens drie wedstrijden na elkaar een goal hadden gemaakt. Raoul Lambert, Fons Bastijns, Birger Jensen. Neen, voetbal was nog een volkse sport. Er waren nog geen businessseats. De belangrijkste sponsors waren een merk van salami, een merk van televisietoestellen, een merk van jeansbroeken: Imperial, Carad, 49R. Enige tijd later namen bankinstellingen, verzekeringsmaatschappijen en gokbedrijven de zaak over. In het bestuur verdreven zakenlieden de laatste hobbyisten, van wie er een een hoedje droeg en met de duiven speelde. In de tribunes weken petten en sigaretten voor business en bobo’s.

Samen met Benoni – en soms nog een paar andere vrienden – was ik aanwezig bij enkele memorabele Europese wedstrijden. De herinneringen eraan worden aan Brugse togen nog altijd regelmatig opgehaald en behoren tot het collectieve geheugen van onze provinciestad. Ipswich, AC Milaan, Hamburg, Juventus... En ja, Liverpool, de ploeg waartegen twee Europese finales verloren gingen. De tweede was die van de Europacup voor Landskampioenen in 1978, op Wembley. Club moest aantreden met een vertimmerd elftal waarin een langharige Hongaar, Lajos Ku, de ondankbare taak kreeg de voor de zoveelste keer gekwetste spits Raoul Lambert te vervangen. Ondanks het trieste 1-0-verlies ben ik nog altijd jaloers op mijn klasgenoot Koen Coppejans, die het had aangedurfd een woensdagvoormiddag te brossen om samen met een supportersclub naar het toen nog verre Londen te reizen. Hoe hij aan het geld was geraakt dat nodig was voor dat exploot, heb ik nooit geweten.

vorig jaar 361

21 april 2025

Mijn eerste gedachten bij het ontwaken, iets voor vijf uur, gaan uit naar X, die op dat moment al een paar uur ergens boven de Atlantische Oceaan in de lucht hangt, na een verblijf van drie weken in Schtrumpfië. Het toerisme is in de Verenigde Staten na de herverkiezing van Trump naar verluidt met 12 procent afgenomen.

*

Toch opmerkelijk dat Aldo Leopold in Denken als een berg in 1949 reeds, meer dan tien jaar voor Rachel Carson, tot revolutionaire ideeën komt over een allesomvattende ecologie die zich dringend moet ontdoen van een alles tot rendement reducerende omgang met de natuur. Het valt te vrezen dat alle negatieve tendensen die Leopold dan al signaleert – vernietiging van de bodems, neergang van de biodiversiteit, vergiftiging van het milieu, wereldwijde vermenging van voedselketens – sindsdien alleen maar is verergerd. En dan was er zelfs nog helemaal geen sprake van de door de mens veroorzaakte klimaatverandering.

*

(…)

De paus is gestorven. En Peerke, de kat van PP, zo lees ik op Facebook, ligt in het kattenziekenhuis. Overigens, dat de paus sterft de dag nadat hij J.D. Vance heeft ontvangen: dat kan geen toeval zijn.

*

(…)

*

In de duidingsprogramma’s wordt het rapport van Franciscus opgemaakt. Hij was progressief als het over klimaat en migratie ging, problemen die door wereldse leiders moeten worden aangepakt, maar bleef in grote mate onmachtig als het over intrakerkelijke aangelegenheden ging. In De afspraak mogen Torfs en Hemmerechts hun respectievelijk sympathiek en onsympathiek ogende zelve zijn.

*

(…)

22 april 2005

(…)

7902

Nieuwege - 260404

LVO 336

Het voetballen was in die jaren een grote bron van vreugde. We voetbalden op de speelplaats, we voetbalden tijdens de sportnamiddagen op donderdag en we voetbalden tijdens de vrije uren ‘s avonds of in het weekend. Ik was er niet slecht in, maar toch ook weer niet goed genoeg om voor de schoolploeg in aanmerking te komen, laat staan dat ik de ambitie had kunnen koesteren om – als daar al ooit sprake van zou zijn geweest (het kwam niet eens in me op) – ergens in een jeugdreeks naar een hoger niveau op te klimmen.

Maar voetbal speelde ook op een andere manier een rol. Benoni was, in het zog van zijn oudere broer en diens vriendengroep, een fervent supporter van Club Brugge. Hij besmette mij met het virus. Het werd een zoete ziekte.

Toen ik een jaar of elf was, nam mijn broer mij eens mee naar een match. Club Brugge speelde nog op De Klokke, het oude stadion aan de Torhoutse Steenweg. Aan de overkant van de straat dronk de in die tijd nog zeer zachte harde kern van de supporters zich in in het café van de legendarische doelman Fernand Boone. Op zwart-witte persfoto’s ranselt die lange slanke man, nog volledig in zwarte outfit, met een witte 1 op de rug van zijn wollen trui en een pet om de lage zon uit zijn ogen te weren, zwevend een met touw genaaide lederen bal uit de winkelhaak. De match die ik met mijn broer ging bekijken, was tegen Berchem Sport – ik herinner mij de geel-zwarte kleuren van de uitrusting van de tegenstanders op het modderige veld. Het 2-2-gelijkspel was een teleurstelling, die evenwel de opwinding die ik had ervaren bij het voor het eerst in mijn leven aanwezig zijn bij zo’n massaal gebeuren niet kon tenietdoen.

7901

Brugge, Komvest, KOM! - 260404

driekleur 609

Fascistisch geweld is licht, de golflengte ervan trilt in het interval tussen geel, oranje, rood, niet in het blinde punt van zwart (...).

Antonio Scurati parafraseert Benito Mussolini in M. De zoon van de eeuw, 378 

LVO 335

fragment uit Het maaiveld

In het derde middelbaar hadden we meneer Slabbinck voor Frans. Zijn bijnaam was – waarom weet ik niet – Mobutu. Waarschijnlijk omdat hij nog had gewerkt in Congo, dat toen Zaïre heette. Hij had een stopwoordje: om de haverklap zei hij ébbèh. Ik turfde het aantal keren dat het stopwoord viel. Vooral Erwin S. vond dat ook grappig en turfde mee. Eén keer zei Mobutu het twee keer na elkaar – ébbèh-ébbèh – wij slaagden er maar met moeite in om niet in een slappe lach uit te barsten. Meneer Slabbinck had de gewoonte om, wanneer hij iets op het bord schreef, zich plots om te draaien: hij moet, niet geheel ten onrechte, voortdurend het gevoel hebben gehad dat er achter zijn rug met hem werd gelachen.

Turven deden we ook bij meneer Demeyer van aardrijkskunde. Die zei voortdurend, tot wel dertig keer per lesuur van vijftig minuten, dat de dingen belangggrijk waren – hij blies de g aan tot tegen zijn verhemelte, alvorens hem schrapend in de r te laten overgaan. De staalindustrie in het Luikse Bekken was erg belangrijk, en zo waren ook de passaatwinden en de activiteit in de haven van Antwerpen belangrijk. Meneer Demeyer had overigens nog wel iets opmerkelijks, een eigenschap die hij met nog andere leerkrachten deelde: de neiging om het West-Vlaams weg te drukken onder een soort van Noord-Nederlands, een purisme dat indertijd werd gepropageerd op radio en televisie. Dan zei hij bijvoorbeeld, in een les over de Siberische toendra: Dan set je daar je schapen op, die freten alles kààl! Ik heb hetzelfde verschijnsel veel later ook kunnen vaststellen bij Paul de Wispelaere, die overigens ook in Assebroek was opgegroeid, maar dan enkele decennia eerder. In onder meer Tussen tuin en wereld schetst hij een mij zeer aansprekend beeld van de overgang van de nog goeddeels rurale wereld waarvan ik enkel de nadagen heb meegemaakt naar het totaal verkavelde en functioneel versnipperde en verminkte landschap waarin ik mijn kinderjaren sleet. 

7900

Donk - 260403

pauwenveren 69

Ze zouden de koperen ring bespottelijk vinden, de krulletjes frivool, ze zouden de pauwenveren en het fluweel in de spreekkamer wantrouwen.

Natalia Ginzburg, Nooit moet je me vragen, 51

260417

pauwenveren 68

Ik veronderstel dat het ongeluk brengt om pauwenveren mee naar huis te nemen (…).

Saki, De complete verhalen, 33

260312

7899

Donk - 260403

vorig jaar 359

18 april 2025

(…)

*

(…)

*

In het tv-journaal gaat het over een barman van het Antwerpse café Zeezicht die een aantal vrouwen zou hebben verkracht na eerst een product in hun drankjes te hebben gemengd. De titel onderaan het scherm zal de frontman van dEUS wel in verwarring hebben gebracht: ‘Barman verkracht mogelijk verschillende vrouwen’. Barman mét hoofdletter. Ik merkte al vaak op dat er in die titels opvallend vaak spelfouten voorkomen. Maar dit is toch iets anders. Je zou de titel grappig kunnen vinden, maar hij is in journalistiek-deontologisch opzicht toch wel een flater van formaat.

*

Ik ben net op tijd thuis van mijn fietsritje langs Loppem, Waardamme, Hertsberge en Beernem (57 kilometer) voor de finale van de Brabantse Pijl. Evenepoel klopt Van Aert in de spurt. Ik begin stilaan te doen te krijgen met onze Vlaamse Poulidor. Ik kijk de laatste tijd behoorlijk veel naar de televisie. Nu zelfs naar een aflevering van een carrière-overzicht van Urbanus van Anus. Ik kan goed lachen met zijn dwaze fratsen.

*

Telefoon van de KBC. Ze proberen mij een verzekering aan te smeren. Ik grijp de gelegenheid aan om te informeren hoe ik mij van hen kan losweken. Het zou redelijk gemakkelijk zijn en ook niets kosten om mijn pensioenspaarrekening over te hevelen naar mijn andere bankinstelling, Argenta, maar de digitale rompslomp met apps en dergelijke houdt me tegen. Ik laat het dan maar zo. [Nog maar eens een symptoom van mijn digibetisme.]

7898

Brugge, Gentpoortvest - 260328

14 * 62,7 * 25,7 * 135 * 826,4

Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Sluis - Cadzand - Retranchement - Knokke - Ramskapelle - Dudzele

vorig jaar 358

17 april 2025

In een droom die ik heb kort voor het ontwaken – nuja, kort voor een van de vele ontwakens van deze alweer verbrokkelde nacht – krijg ik een bericht van X. ‘Wil je iets heel belangrijks te weten komen over de koning, sta dan op.’ Ik schrik wakker. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig. Maar door wakker te worden, stopt uiteraard de droom en kan ik niet meer achterhalen waarop het gedroomde bericht zinspeelt. (Waarom overigens droom ik nu opeens van X?)

*

(…)

*

Tijdens onze wandeling debiteert S hele stukken Racine uit het hoofd. Ze heeft het ook over (…). (…) bij het avondeten: asperges à la flamande, maar dan wel met eigen toets bereid en zeer gesmaakt. We drinken wijn en lachen veel. (…) Ik noteer enkele tips: zelfportretten van Federico Maria Sardelli; de film Le goût des autres van Agnes Jaoui; Patricia Highsmith en Mr. Ripley. De zin ‘Est-ce que tu as un problème avec le h aspiré?’ brengt met aan het lachen. Dat moet ik ook nog bij iets anders – maar wat was dat ook alweer?

7897

Brugge, Langestraat - 260328

facebookbericht 1214

Sylvester, de miserie is niet begonnen met Wim De Vilder, die sinds 1999 vast redacteur is op de VRT-Nieuwsdienst. Ik weet dat je hem een eigenzinnige uitspraak van het Nederlands aanwrijft, maar hier overschat je toch zijn impact. Veel fundamenteler was de komst op 1 februari 1989 van VTM. Dat was 9 maanden en 8 dagen voor de Val van de Muur, die Bavo Claes hier op de hem kenmerkende manier mag bespreken met een uitermate zelfgenoegzaam ogende excellentie van Buitenlandse Zaken. De strijd met VTM om de kijkcijfers leidde tot de vervlakking die we nu dagelijks mogen aanschouwen. (Het eerste item in het eerste journaal van VTM was, zeer veelzeggend, de prijs van de tomaten.) Door de ingebakken inertie op de – toen nog – BRT duurde het wel een tijdje voor de 'verlevendiging' zich doorzette, maar toch geen tien jaar, denk ik. De 'journalistieke' instructies van Bracke (hoofdredacteur Nieuwsdienst 2007-2009) goten de banalisering van het VRT-journaal in een sindsdien nauwelijks gecontesteerde vorm. Daarna volgde, samen met de verrechtsing in het partijpolitieke landschap, een meerderheid van (extreem)rechtse mandatarissen in de raad van bestuur, met een verregaande ideologische invloed tot gevolg. Het is opmerkelijk dat die invloed gisteren en vandaag met de berichtgeving over Francken een zeldzame keer werd doorbroken. Men moet zich realiseren dat zoiets tegenwoordig moed vergt. Sylvester, er zijn wel degelijk serieuze journalisten op de VRT-Nieuwsdienst, maar ik vrees dat het niet overdreven is te zeggen dat ze bang zijn. De makers van de Pano-reportage over de drones van Francken verdienen meer aandacht dan de manier waarop Wim De Vilder de Nederlandse taal maltraiteert. 

driekleur 608

'Zwarte, gele en rode nietsnutten en kwasten zijn ook nietsnutten en kwasten, wij mogen ze zo noemen en wij moeten ons voor die blankenhaters ondanks al onze fouten niet schamen.' 

Jos Borré citeert Gerard Walschap in Gerard Walschap. Een biografie, 563-564 

vorig jaar 357

16 april 2025

In de Oxfam vind ik een spiegel, handig bij het tekenen, en boeken van L.H. Wiener, Gerrit Krol, A.F.Th van der Heijden en Geert Mak. Ik loop er in een smal gangetje tussen twee rekken J tegen het – zware – lijf. (…) We hebben het onder meer over wat te doen met ons teveel. Hij heeft het indertijd belegd in goud, maar heeft zijn klompen ondertussen van de hand gedaan omdat hij er geen blijf mee wist. Waar moest hij ze verstoppen? In zijn bibliotheek, achter een boek? Ik suggereer hem Het gouden boek van Doris Lessing, waarvan ik net een tweedehands exemplaar heb zien staan. ‘Zo vergeet je niet waar je je schat hebt verborgen.’ We hebben het ook nog even over onze verslavingen, al dan niet reeds opgegeven: tabak, suiker, alcohol. Gezien ons beider volume zouden we voor de twee laatste best niet al te veel bezwijken. Maar waarmee zullen we onszelf dan troosten? Op weg naar huis ga ik even zitten op een bank op de Vesten en begin aan Weerborstels van A.F.Th.

*

In Liefde voor muziek is deze keer Barbara Dex de centrale figuur. Geike Arnaert maakt deel uit van het gezelschap. Waarom zit ik de hele tijd te janken? De zichzelf ‘De Mens’ noemende klasbak Frank Vander linden ontroert met een eigenzinnige versie van een van Dex’ liedjes. Mooi hoe hij zijn rockershart opent voor het levenslied en erin slaagt om het allerminst belachelijk te maken.