Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Siphon - Moerkerke - Donk - Oedelem - Moerbrugge - Steenbrugge
dinsdag 3 maart 2026
vorig jaar 325
3 maart 2025
(…)
*
*
(…)
*
*
Syndicvergadering bij de vastgoedmakelaar. Het is wachten op mijnheer L, die zich van uur heeft vergist. Samen met syndica K vul ik de tijd met een praatje over huren en kopen in Brugge. Zij is van oordeel dat de situatie totaal verziekt is: te veel particuliere huizen worden verhuurd aan toeristen. De stad heeft dat volledig uit de hand laten lopen.
(*)
Ik begin twee reeksen te bekijken – Ludwig en Protection – maar besluit in beide gevallen dat het beter is daar geen tijd in te steken. Nog enkele bladzijden in het ook al tegenvallende Met zicht op zee van Erik de Kuyper en dan maar (…) al om halfelf naar bed.
maandag 2 maart 2026
vorig jaar 324
2 maart 2025
Wat heb ik Bieke Depoorter horen vertellen in het gesprek dat ze twee uur lang met Friedl’ Lesage mag hebben in Touché, het vaak zeer interessante maar soms ook helemaal niet interessante radioprogramma, dat ik dit keer beluister terwijl ik door de Uitkerkse Polder fiets tot in Blankenberge en Zwankendamme? Dat ze naar de maan heeft gekeken. Dat ze telkens het blad van de vorige dag uit haar dagboek scheurde omdat ze niet wilde dat iemand het ooit zou lezen. Dat ze het kind dat ze kreeg eigenlijk nooit had gewild. Eens te meer hoor ik iemand die het alleen maar over zichzelf heeft. Over haar werk, waarom haar fotografie zo belangrijk is dat ze deel mag uitmaken van het selecte Magnumgild en dat ze hier twee uur radiotijd krijgt om het daarover te hebben, daarover weer Friedl’ Bieke niets te ontlokken. En dat kun je Bieke niet aanrekenen. Of toch niet helemaal.
*
Ik scroll even door Instagram, bekijk de gelukkige levens, de leuke activiteiten, de lekkere gerechten en de poezelige katten die daar de revue passeren en besef dat ik twee dingen kan doen: ofwel mij instant ongelukkig voelen omdat ik dat allemaal niet heb, ofwel stante pede die app dichtklappen. Ik kies voor het tweede.
*
De grachtengordel begint mij naar het einde toe tegen te staan. Ik begrijp wel het spel dat Meijsing met de genres speelt, maar ik denk toch dat hij hier zijn hand heeft overspeeld en dat het wel eens daarmee te maken zou kunnen hebben dat hij het laatste deel van zijn schrijversbestaan in bittere vereenzaming in Zuid-Italië moet doorbrengen, zoals hij in het brievenboek Het gewicht van woorden laat doorschemeren.
*
(…)
*
De drie afleveringen van A Very Royal Scandal gebingewatched. Onderhoudend, maar wat zal me hiervan bijblijven?
zondag 1 maart 2026
vorig jaar 323
1 maart 2025
De dag zelf dat Trump in het Witte Huis voor het oog van de wereld Zelensky publiekelijk vernedert en daarmee tegelijkertijd – [de gangbare diplomatieke etiquette en] een tachtig jaar oude wereldorde van tafel veegt, verkoopt hij voor 3 miljard dollar wapens aan Israël, zodat ze daar, na Gaza, het karwei op de Westbank rustig kunnen voortzetten. Het is duidelijk waar de prioriteiten liggen van deze gewetenloze schurk. Benieuwd naar en bezorgd over hoe Europa zal reageren en of er, zoals sommigen met connecties in de wapenlobby gretig beweren, oorlog van komt. Ik bedoel een oorlog die veel uitgebreider zal zijn dan enkel in het oostelijke deel van Oekraïne dat, zoals we ondertussen allemaal weten, zeer rijk is aan delfstoffen.
(…)
*
(…)
*
The Black Dahlia van Brian de Palma kan mij niet boeien: te ‘Amerikaans’. Ik zet de dvd na een kwartier af en breng de avond door met Eric de Kuyper, die een beetje te nuffig en eigenwijs over Oostende schrijft in Met zicht op zee, en met – andermaal – de eerste bladzijden van Landschap en herinnering van Simon Schama.
zaterdag 28 februari 2026
vorig jaar 322
28 februari 2025
Terwijl ik een parkeerplaats zoek voor de auto beginnen er kleine stenen uit de lucht te vallen. Dat lijkt me nog niet ernstig genoeg om me uit de voeten te maken. Ik wring de auto in een eindelijk gevonden gat [dat ternauwernood groot genoeg is]. Nu beginnen er grotere stenen te vallen, steeds grotere. Mensen spurten weg, op zoek naar een schuilplaats. Vergeefse moeite: de stenen gaan dwars door de gebouwen heen. Het is duidelijk: dit is het einde van de wereld, er is geen ontkomen aan. Ik word wakker met een voelbare wanhoop: wat te doen als het einde onafwendbaar is? En meer bepaald: als voor iedereen het einde onafwendbaar is? Maakt dat een verschil uit? Na de droom moet ik aan drie zaken denken: de film Raining Stones, de kikkers die uit de lucht vallen in Short Cuts (of was het Magnolia?) en Gaza.
*
Bij de twee moordzaken die vandaag, onafhankelijk van elkaar, in het nieuws zijn, is er sprake van recidive. In Dentergem heeft in een woonzorgcentrum een bejaarde man twee negentigers neergestoken en een derde zwaar verwond. De man bleek vier jaar geleden met een hamer zijn vrouw de kop te hebben ingeslagen. Hij verbleef in het woonzorgcentrum omdat er voor hem geen plaats was in een psychiatrische instelling met aangepaste begeleiding en ook omdat hij niet naar de gevangenis kon zijn dementie en dus ontoerekeningsvatbaarheid. De tweede moord heeft zich voorgedaan in Balen. Daar zou een man die al een moord had gepleegd en een gedeelte van zijn gevangenisstraf had uitgezeten betrokken zijn bij een moord van een tiental jaar geleden, die echter pas recent aan het licht is gekomen. Tien jaar lang had blijkbaar niemand de verdwijning van het (vrouwelijke) slachtoffer opgemerkt.
*
(...) Met een bombardement van informatie laat C iedereen murw achter. Het was een moedwillige provocatie, die hij afsloot met de bewering dat Israëlhaat voor hem gelijk staat met antisemitisme. Ik laat me niet verleiden tot commentaar. Dat zou onbegonnen werk zijn want [– nog los van het gegeven dat niemand ooit bereid zal zijn om in deze stellingenoorlog, waarin dit soort gesprekken altijd stranden, van mening te veranderen –] ik ben inderdaad – dat heeft C me wel doen inzien – onvoldoende geïnformeerd om hierover met wie dan ook in discussie te treden.
vrijdag 27 februari 2026
vorig jaar 321
27 februari 2025
Vanuit mijn werkkamer zie ik nu al een paar dagen hoe de renovatiewerken aan het huis achter mijn appartement vorderen. Nu zijn ze de schoorstenen, die gammel waren en tot ongeveer halve hoogte werden afgebroken, aan het reconstrueren.
*
Na mijn doktersbezoek van gisteren kom ik er eindelijk toe om, nadat ik dat driekwart jaar heb laten liggen, een afspraak te maken met een aderspecialist om het oedeem in mijn onderbenen te laten onderzoeken. Ook met de medische beeldvorming, voor de door dokter D voorgeschreven echografie van mijn lever, wordt een afspraak gemaakt. Hopelijk ben ik niet drachtig van iets kwaadaardigs.
*
De bedeltochten van Macron en Starmer naar het Witte Huis en de koehandel met kostbare grondstoffen uit Oekraïense bodems: dit tart toch elke verbeelding, dat is in mijn tijd van leven nog nooit vertoond. De paniek bij de Europese leiders, en de schaamteloze vermenging van platte handelsmentaliteit, roofzucht dus, met geopolitiek.
*
Ik neem contact op met Sofie Van Cleven in verband met het schilderij van Amaat Van Cleven dat ik een paar dagen geleden voor een appel en een ei kocht. Zij heeft er geen belangstelling voor, maar haar tweelingzus, die in Amerika woont, wel. Hoeveel ik ervoor moet hebben? Aangezien ik geen kapitalist ben en dat ook niet wil zijn, zeg ik: evenveel als ik ervoor betaalde. De inflatie scheld ik kwijt! Ze komen het schilderij in september ophalen, wanneer de zus in België is. Even spijt het me dat ik nu zo gemakkelijk afstand doe van het schilderij en ook, dat moet ik eerlijk toegeven, dat ik er geen handeltje van heb gemaakt, maar kijk: nu overweegt toch het gevoel dat het goed is dat het schilderij binnen die familie blijft of, beter, terug in die familie komt, en dat ik daar een onzelfzuchtig steentje toe heb bijgedragen.
*
Ik bekijk met toch wel enige verbazing de eerste aflevering van het spelprogramma Gelukkig gescheiden. De beide leden van een gescheiden koppel spelen samen met hun nieuwe partners en hun kinderen een spel dat erin bestaat dat ze moeten bewijzen hoe goed ze elkaar kennen. Gemengde gevoelens daarbij: gêne door de vrolijke onbeschaamdheid waarmee Steven Van Herreweghe, de, als het op scheiden aankomt, ervaringsdeskundige spelleider, ook zaken uit de privésfeer aankaart, maar anderzijds toch ook waardering en zelfs, bij momenten, ontroering wanneer ik zie hoe mooi deze vier volwassenen en de drie bijna volwassen kinderen met elkaar omgaan. Mooi aan het programma is ook dat niet wordt verloochend dat er toch ook heel wat pijn diende te worden geleden vooraleer deze harmonieuze verhoudingen tot stand konden komen. In die zin is dit toch zinvol licht amusement.
*
Van amusement op de televisie gesproken: uitermate interessante bladzijden daarover in Neil Postmans Wij amuseren ons kapot.
*
Het slothoofdstuk van Het gewicht van woorden van Geerten Meijsing is schrijnend: de schrijver die, na een moeizaam bereikte piek, zijn succes niet heeft weten te bestendigen zit verbitterd en vereenzaamd het einde te verbeiden in een uithoek van Europa. Als ik zo zijn De grachtengordel lees, waarin veel passages opvallend parallel verlopen met Het gewicht van woorden, dan denk ik niet dat die roman de carrière van Meijsing veel goed heeft gedaan. Daarvoor stelt hij het vermogen van zijn collega’s om te erkennen dat het ‘toch maar fictie’ is iets te veel op de proef.
*
De verfilming van Henning Mankells De terugkeer van de dansleraar is zorgvuldige Scandinavische televisiefictie, maar toch ook weer niet veel meer dan dat.
*
Vandaag bereikt mijn jongste zoon de leeftijd die Jezus Christus had toen hij aan het kruis stierf. Vandaag ook zag ik op de parking van de Carrefour een auto met op de achterruit de boodschap, inclusief spelfout: ‘JEZUS houd van jou, geloof in HEM en je zult gered worden van de hel’.
donderdag 26 februari 2026
vorig jaar 320
26 februari 2025
woensdag 25 februari 2026
vorig jaar 319
25 februari 2025
*
Ook Koenraad Goudeseune zag ik vandaag op Facebook ‘passeren’. Was het zijn verjaardag? Of ook de verjaardag van zijn overlijden? (…) De grote sterfkalender waarop (…) ook de naam van Martin Pulaski prijkt, en die van al zovele anderen van wie de tijdlijn nog een tijd blijft spoken. (Ik zag op Benoîts tijdlijn dat hij zich ook nà zijn overlijden op verjaardagswensen mocht verheugen. Daar zal hij met zijn dichtgeknepen pretoogjes wel hartelijk om hebben kunnen lachen.)
*
*
(…)
*
Ik breng de avond door met de brieven van Geerten Meijsing aan zijn uitgevers. Ze doen mij verheugd zijn over het feit dat ik mijn boeken in eigen beheer uitgeef!
dinsdag 24 februari 2026
vorig jaar 318
24 februari 2025
Nu er een jonge stagiaire bij is, spreekt dokter D me nog strenger toe dan ze er met haar strak achteruitgekamde haren en ijzeren pilootbril met veel te grote glazen zo al uitziet. Nadat we het over (…) vraagt ze wat de aanleiding is van mijn komst. Ik vraag een bloedanalyse. En wat met (…)? Ik krijg te horen dat er drie mogelijke oorzaken zijn: (…). Een combinatie van twee of drie van die oorzaken is natuurlijk ook mogelijk. (…) Ik complementeer de stagiaire met haar pijnloze prik voor de bloedafname. (…) Weinig gerustgesteld verlaat ik het kabinet, ik mag overmorgen terugkomen voor de resultaten van de analyse. Mijn voorgenomen vraag om (…) heb ik vergeten, stel ik vast wanneer ik op huis af stap. Misschien moet ik het overmorgen ook maar eens over mijn tanende geheugen hebben.
*
Sic transit gloria mundi: ik tref in de Oxfam een exemplaar aan van mijn Maaiveld. 3 euro vragen ze ervoor. Dat is in vergelijking met de andere boeken die daar worden aangeboden nog stevig geprijsd. Eerst wil ik de schande ontlopen door het boek zelf te kopen, maar ik laat het staan en neem me voor om de eerstvolgende dagen en weken geregeld eens aan te lopen om te zien of het al een koper heeft gevonden. (…) Wat ik wel koop, zijn het dagboek van Eddy Hillesum en, voor 7 euro, een knullig portret van een soldaat (olie op plank, plusminus 25 x 40). Ook een prima geschilderd stadsgezicht (Brugge?, olie op doek, plusminus 50 x 50) trekt mijn aandacht, maar de foeilelijke lijst en de prijs (75 euro) weerhouden mij van aankoop.
*
Ik blijf hangen bij de – weinig opbeurende – actualiteitsprogramma’s, grotendeels over de nieuwe geopolitieke situatie en de rol van Europa daarin. Daardoor wordt het te laat voor een film. Ik spoel de avond weg en beland in neerslachtigheid. Ik schrijf een brief aan (…) maar ik besluit hem pas de volgende ochtend te versturen want (…).
maandag 23 februari 2026
vorig jaar 317
23 februari 2025
Met een boek en tekengerei in de bagagetas vertrek ik om een kilometer of veertig te fietsen en om bij dit mooie weer ergens een plekje te zoeken, maar ik voel me zwak en ziek en buig al bij Sint-Andries af. Langs het Olympiastadion, tegenwoordig Jan Breydelstadion, waar ik even kijk naar de tegelmuur van Benoît. Binnen is Club begonnen aan de match tegen Standard, die zal worden verloren. Ik spring even binnen in het atelier van P, waar vrienden, kennissen en familieleden vandaag samenkomen. Vreemd, te bedenken dat P zich hier enkele dagen geleden van het leven heeft beroofd. Zijn alaam, zijn werktafel, een foto waarop hij samen met zijn twee zussen en twee broers poseert. Een collectie spiegels en oud speelgoed. De onafgewerkte, zelf aangezette grafzerk met de quote van Arno: Bye bye till the next time. Ik spreek heel kort met K en dan met J en L, die daar toevallig ook op hetzelfde moment als ik zijn binnengewaaid. (…)
*
(…)
*
De namiddag, die ik doorbreng met lezen en met het schrijven van een boekverhaal, duurt buitengewoon lang.
*
Op YouTube een interview met Geerten Meijsing. Welbespraakt, schuchter, een beetje knullig dandyesk in dat groezelige Amsterdam van de jaren negentig, met mooie jongedames onder bewerkelijk geparmenenteerde kapsels. En ik ga ook eens langs bij Michael Zeeman, die de kijker ongegeneerd rondleidt in zijn bibliotheek. De camera neemt nogal voyeuristisch ook de bad- en slaapkamer van Zeeman in beeld – de criticus zal niet veel later sterven en praat nu al redelijk amechtig.
Geerten
Meijsing: https://www.youtube.com/watch?v=hgl-hKRZgsU
Michael
Zeeman: https://www.youtube.com/watch?v=GoHx53HmR3U
(*)
zondag 22 februari 2026
vorig jaar 316
22 februari 2025
Hamas heeft nu het ‘juiste’ lijk overgedragen. Het zou een vergissing zijn geweest, geen pesterige of opzettelijke fout. (…)
*
X laat weten dat ze aan de anderen kant van de Alpen is aangekomen. Op de foto die ze bij haar bericht stuurt is nauwelijks sneeuw te zien.
*
*
Kort contact met D. Ik was voor LVO over Leuven aan het schrijven en vroeg me af hoe het M is vergaan. M is, zo weet D, die M al geruime tijd niet meer heeft gezien, regiomanager voor R*** geworden.
*
(…)
*
Ik trakteer mijn gasten op vleesbroodje: spécialité de la maison. We doen weer het spel met de tekstfragmenten. B leest een opiniestuk voor van Bieke Purnelle, over het wenen van de voorzitter van de conferentie van München vorige week: de onmacht van Europa. H koos een fragment van Mevrouw Hayat van Ahmet Altan: het lezen van fictie als escapisme. Het fragment uit Het boek Alfa van Ivo Michiels, over wat je allemaal kunt horen in vallende sneeuwvlokken, gekozen door G, doet een gesprek ontstaan over vergeten auteurs en vergankelijke roem. P leest een stukje voor uit Namiddagen van Ferdinand von Schirach, over een jongen die zo verliefd was dat hij vergat dat hij niet kon zwemmen en verdronk. S koos voor een erg technisch artikel over ‘private equity’ en fiscale spitstechnologie uit De Groene Amsterdammer. Naar aanleiding van de zelfdoding van X koos J voor een bladzijde van Patricia De Martelaere uit ‘De levenskunstenaar’, een essay over zelfmoord. En zelf las ik een passage voor over massatoerisme in Amsterdam uit De grachtengordel van Geerten Meijsing. Het werd een genoeglijke avond (…). H en B hadden De gelukkigste jaren van de mensen meegebracht als cadeau – ik gaf het meteen door aan S. P had een fles single malt meegebracht. We namen ons voor hem na de maaltijd aan te breken, maar het is er niet meer van gekomen.
zaterdag 21 februari 2026
vorig jaar 315
20 februari 2025
De lange werkdag laat niet veel ruimte voor iets anders. (…) ‘s avonds naar de glasbak met een interview met Geert Mak in de oren over de abrupt gewijzigde geopolitieke situatie. Mak steekt zijn ongerustheid niet onder stoelen of banken. Al deze berichten, dat voortdurende oorlogsgestook, het prefascistische klimaat waarin we zijn verzeild geraakt: het maakt me onrustig, stemt me onbehaaglijk. Na het interview draaien ze It’s The End Of The World As We Know It van R.E.M. Op het eind van mijn wandeling kom ik P tegen. We hebben het erover. Wanneer we uit elkaar gaan, bedankt hij me voor het gesprek. Ik zeg dat ik niet vind dat mensen elkaar moeten bedanken voor het feit dat ze even met elkaar hebben gesproken. Mocht zoiets worden verwacht, dan is het toch wel al ver gekomen.
*
*
(…)
21 februari 2025
Een foto gaat de wereld rond. Elon Musk staat op het podium van een of andere ‘conservatieve’ bijeenkomst lachend als een waanzinnige te zwaaien met de kettingzaag die hij zonet heeft gekregen van de al even gekke en gevaarlijke president van Argentinië. Een kettingzaag, godbetert, geen vlammenwerper of gewoon een kalasjnikov. Een kettingzaag, alsof hij oproept om de laatste regenwoudreuzen om te leggen. (Zoals er op tv ook een trailer is te zien van een documentaire over het kappen van ‘de laatste Europese oerbossen’ in – waar is het? – Slovenië of Slowakije of daar ergens.)
*
Ook in het nieuws: Hamas heeft een ‘verkeerd’ lijk teruggegeven aan Israël. Niet dat van een Israëlische moeder die samen met haar twee nog zeer kleine kinderen was gevangengenomen, maar van een andere vrouw. Hamas zegt deze gijzelaars niet te hebben vermoord, ze zouden zijn omgekomen bij Israëlische bombardementen. In Israël, waar ze dus hebben gerouwd bij het verkeerde lijk, zijn ze woedend. Begrijpelijk. Maar is het wel waar wat hier wordt gezegd? Niemand weet het nog. Het verdraaien van de waarheid is al evenzeer een oorlogswapen, onderdeel van een strategie.
*
(…)
*
Bij de renovatiewerken bij mijn achterburen zijn ze nu, steen voor steen, de [hoog boven de daken ùitstekende] schouwen, die dringend aan herstel toe waren, gedeeltelijk aan het afbreken. Bakstenen die al zeventig jaar of meer in een vast verband zaten worden uit het gelid gehaald.
*
(…)
*
Ontroerende uitvoering door Wannes Capelle in Ik vraag het aan van Duizend soldaten van Willem Vermandere. (…)
*
Ik bekijk de rest van Léon van Luc Besson, met Jean Réno en de nog maar twaalfjarige Natalie Portman. De film dateert, tot mijn verbazing, van 1994. Hij oogt verbazend fris. Ik weet niet hoe het zit met de chronologie, maar de komisch overdreven geweldscènes doen toch wel heel hard aan Tarantino denken. De seksualisering van het tienermeisje zou dan weer niet meer kunnen. Blijkbaar is Besson zelf ooit getrouwd geweest met een Lolita, en is hij om die reden later in ongenade gevallen.
donderdag 19 februari 2026
vorig jaar 314
19 februari 2025
Veel valt er niet te melden over een dag die ik van acht uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds met werk [voor brood op de plank] heb doorgebracht. (…)
*
‘s Avonds nog net genoeg fut voor de tv: de pratende hoofden van Terzake en De Afspraak, en ook een aflevering van Een nacht in het museum, over De dood van Marat van David. Informatief en onderhoudend. (…)
*
Vandaag is de geopolitieke orde, zoals we hem al tachtig jaar kennen, grondig omgegooid door de plotse wending van Trump naar Poetin. Trump noemt Zelensky een dictator en aanstichter van de oorlog. De band tussen Europa en Amerika lijkt hiermee doorgesneden. Het doet mij denken aan het pact dat Hitler eind de jaren dertig met Stalin sloot.
*
(…)
woensdag 18 februari 2026
vorig jaar 313
17 februari 2025
Lectuur van drie tot halfvijf en ook de rest van de nacht verloopt in stukken en brokken. Dit slecht slapen sloopt me.
*
(…)
18 februari 2025
Bijna ononderbroken geslapen van iets voor tien tot halfzeven. Je zou denken: een lange en verkwikkende nachtrust, maar ik sta geradbraakt en met diverse ongemakken op. Hoofd, keel, tanden… Een beginnende griep? Ik moet dringend op consultatie, voor minstens een bloedanalyse: cholesterol, PSA, leverfunctie…
*
Een jonge Turk uit Gent (…) pessimistischer dan ik had verwacht. In plaats van integratie [van zijn gemeenschap] blijkt er eerder sprake van regressie. De op zichzelf terugplooiende ouders, die vaak helemaal niet weten wat hun (mannelijke) kroost uitspookt, en de concentratiescholen, waar nauwelijks Nederlands wordt gesproken, bemoeilijken elke toenadering. (…) Waarom zouden ze willen assimileren als ze zien waar onze cultuur voor staat?
*
(…)
dinsdag 17 februari 2026
ILP, Absolute democratie §1-10
notitie 510
Nauwelijks merkbare ingreepjes breken de democratie af. Het volk laat zich naar een dictatuur slaapwandelen en riskeert pas wakker te worden als het te laat is. ILP wil, overtuigd dat woorden er toe doen, bijdragen tot het bestrijden van de onverschilligheid.
2.
Een
democratie is maar gezond als ze erin slaagt de economische
ongelijkheid binnen de perken te houden. Ongelijkheid veroorzaakt de
onvrede die door rechtse populisten kan worden gekaapt, onder meer
omdat links niet durft te zeggen dat het kapitalistische model niet
langer houdbaar is. Er is een paradigmawissel nodig, met
herverdeling, economische krimp, basisinkomen en hervorming van de
inkomsten uit kapitaal.
3.
Debat
ligt aan de basis van democratie, en derhalve ook adequate
nieuwsgaring, vrijheid van meningsuiting en vertrouwen in de
waarheid. Democratisch verkozen politici ondermijnen het vertrouwen
in de democratie door het volk wijs te maken dat gezond verstand,
emotie en meningen primeren op waarheid, ratio en feiten. De pers is
hun vijand. Ze laten de leugen regeren en stellen de korte boven de
lange termijn. Daarom ervaren zij de niet te miskennen feitelijkheid
van de klimaatverandering als een vervelende waarheid.
4.
Is
het laten uitschijnen dat X-R incompetent is door het een tijd aan de
macht te laten komen een goede strategie om X-R uit te schakelen? In
Italië alvast niet want Meloni is erin geslaagd de pers uit te
schakelen. Kiezers laten zich niet leiden door feiten en bewijzen van
competentie, maar door gevoel en identiteit. Een cordon sanitaire,
zoals in België, mag dan ondemocratisch zijn, het is wel efficiënt
als het erop aankomt X-R onmachtig te houden. Zodra je het opheft,
kan X-R snel groeien, zoals in Nederland. De normalisering van de X-R
standpunten bedreigt de democratie. Mogelijk biedt het versterken van
Europa een uitkomst.
5.
In
heel Europa zijn er boerenopstanden. Het landbouwbeleid van de jaren
zestig, met zijn buitensporige subsidies, moet dringend worden
geactualiseerd. Het is blijkbaar moeilijk om tegen de
schaalvergroting en de wetten van de vrije markt in te gaan. De
situatie is nog complexer geworden nu de boeren worden gerecupereerd
door X-R in de ‘culturele burgeroorlog’.
6.
Elk
toekomstbeeld is tegenwoordig negatief. Dat maakt het verleden
aantrekkelijk. De X-R partijen, die teren op nostalgie, hebben een
vijandbeeld nodig en verzinnen complottheorieën. De angst voor
globalisering is hun motor. De tegenstelling tussen voor- en
tegenstanders van globalisering vervangt de oude tegenstelling tussen
links en rechts, en valt samen met de tegenstellingen tussen hoger en
lager geschoold, tussen stad en platteland. X-R voedt zich met een
anachronistisch nationalisme en keert zich tegen de elite en haar
‘woke’ gedachtegoed. Met zijn onheilspellende toekomstbeelden
heeft links geen verweer.
7.
De
ruk naar X-R heeft de toename van het aantal migranten in Italië (en
van het aantal verdronken migranten in de Middellandse Zee) niet
kunnen stoppen. Dit komt het X-R bewind, niet enkel in Italië, goed
uit want een oplossing van het probleem zou neerkomen op electorale
zelfmoord. We zouden moeten leren inzien dat we de migranten nodig
hebben om ons vergrijzings- en tewerkstellingsprobleem op te lossen!
8.
Na
op begroting en migratie te hebben gefocust, gaat de meeste aandacht
van Europa nu uit naar veiligheid. Niet alle lidstaten zijn nochtans
de democratische rechtsstaat even genegen, zoals Hongarije. Het
verschil met vroeger is dat ze niet langer anti-Europees is. Van
buitenaf gezien lijken de nu pro-Europese X-R partijen vriendelijk,
maar intern handelen ze ondemocratisch.
9.
In
Italië waarschuwt Mussolini-kenner Antonio Scurati, net als ILP,
voor de teloorgang van de democratie. Scurati ziet in de partij van
Meloni een rechtstreekse nazaat van het fascisme. Hij wordt door
Meloni het zwijgen opgelegd. ILP neemt zich voor om met zijn
Italiaanse vertaling van Alkibiades in zijn tweede vaderland
in de voetsporen van Scurati te treden.
10.
Pericles
was een voorbeeldige politicus omdat hij het volk echt leidde en
impopulaire maatregelen niet schuwde. Een populist daarentegen laat
zich leiden door het volk, dat vaak slecht geïnformeerd is, bang is
voor verandering, en kortetermijngewin verkiest boven wat goed is op
de lange termijn. De democratie is in crisis omdat het populisme
overheerst en er geen politici meer zijn die niet bang zijn voor de
volgende opiniepeiling. Een democratie die op die manier haar gebrek
aan daadkracht demonstreert, wakkert de roep om een sterke leider nog
aan.
Abonneren op:
Reacties (Atom)