facebookbericht 1232

Het wordt moeilijk om een partij die het moet hebben van provocaties en van het teren op pervers negativisme onder de eigen aanhang democratisch te blijven noemen. Het doorbreken van het cordon sanitaire ten aanzien van het Blok om steun te kunnen betuigen aan een genocidair apartheidsregime bevestigt dit alleen maar. 

facebookbericht 1231

Dat de partijvoorzitter van Groen manu militari wordt opgepakt door suspecte gemaskerde sujetten in dienst van de Antwerpse politie, en dus van het Antwerpse N-VA-bestuur dat collaboreert met de genocidaire staat Israël, is uitermate problematisch.

facebookbericht 1230

Francken blijft middenvingers uitsteken. Deze tekst - die overigens bulkt van de vuige insinuaties, onwaarheden en een toch wel gênante spelfout - is een vorm van communicatie een minister totaal onwaardig. Men kan zich beginnen afvragen wie hem een hand boven het hoofd houdt, en waarom.

vorig jaar 399

28 juni 2025

(…) Ik spring om halfzeven op mijn fiets voor een ritje van 20 kilometer langs het kanaal tot aan Nieuwege, en dan terug door de Meetkerkse Moeren. Terug thuis een uur later. Douche en verslag. Dat deed deugd – het is voor herhaling vatbaar. Eigenlijk zou ik elke dag zo moeten beginnen. Onderweg nam ik het besluit om op mijn fietsreis in augustus volledig digitaal te detoxen. Dus geen dagelijks verslag. Enkel notities, die ik dan wel later zal uitwerken.

*

Naar Oostende voor de stand-in voor Palestina op het Wapenplein. A, C en W zijn er ook. Ik praat een tijdje met de mij onbekende vrouw die naast me staat. Katrien heet ze. Ze woont in Londen en manifesteert hier samen met haar moeder en dochter. De passanten: de meesten onverschillig, sommigen geïnteresseerd en zelfs sympathiserend, een enkeling die zich negatief uitlaat: ‘Ze zijn wel begonnen, hé!’ Maar de reacties zijn toch overwegend positief. En dan het uiterlijke voorkomen van die mensen. Vaak decadent, wuft, ronduit lelijk. Af en toe loopt er iemand voorbij van wie je ergens kunt denken dat hij of zij wat smaak heeft. Maar de zomeroutfits zijn meestal genadeloos. Een oude man blijft lang staan. Hij knikt instemmend. Hij kijkt me aan. Dat raakt me. Wanneer hij moeizaam is weggestapt en achter de straathoek verdwenen, verlaat ik mijn plaats in de rij en loop achter hem aan. Ik spreek hem aan. Zeg hem dat hij mij heeft ontroerd. Een warm moment, dat voor mij dit hele uur van – uiteraard – vruchteloos protest zinvol maakt. De stille betoging wordt ontbonden. W en ik vergezellen A naar haar appartement. Ze heeft een fles champagne in de koelkast klaargezet. We nemen plaats op het kleine balkonnetje en kijken uit op het volle zomerse strand terwijl onder ons op de dijk de massa voorbijslentert. We hebben het onder meer over de rol van de media bij wat tot ons komt in verband met Gaza. (…)

29 juni 2025

(…) de finale van het Europees kampioenschap vrouwenbasket. Het is de eerste keer dat ik een volledige basketwedstrijd bekijk. Dat valt reuze mee. België wint na een onwaarschijnlijke comeback in de drie laatste minuten.

*

De laatste twee afleveringen van The Patient ontgoochelen niet. De ontknoping verrast. De patiënt heeft zijn les begrepen en zorgt ervoor dat hij fysiek niet meer in de mogelijkheid is om nog meer moorden te plegen. De boodschap van aandacht voor en verbondenheid met de naasten wordt nergens melig. De verhaallijn blijft spannend en onvoorspelbaar tot het einde.

7970

Brugge - 260605

7969

Sint-Pieters, Sint-Pietersplas - 260601

vorig jaar 398

27 juni 2025

Ik moet, in het gezelschap van nog anderen, een vrouw interviewen. Zij is in mijn droom een kruising van S en een filmster, genre Marlene Dietrich of Jeanne Moreau. Eerst zitten we verkeerd gepositioneerd aan de tafel. Ik moet mijn vragen diagonaal over het tafelblad heen stellen. De andere aanwezigen horen wat wij zeggen en kwebbelen ertussendoor. Dan begint het te regenen (we zaten op het terras van een restaurant). We verhuizen met ons eten naar binnen. Daar hoop ik mijn gesprekspartner terug te vinden – maar dat lijkt onzeker.

*

Bijna aan bladzijde 200 van Notities van een theoreticus aanbeland. Tieshengs geknutsel met door elkaar lopende personages en tijden, en zijn gezeur over kinderlijke verliefdheden beginnen mij danig te vervelen. Nog 550 bladzijden te gaan…

*

(…) naar de Oxfam, waar ik, met het oog op een te schrijven boekverhaal, voor 2 euro Het Belgisch labyrint van Geert van Istendael aanschaf, minstens voor de tweede keer maar ik denk zelfs een derde keer want niet alle uitgeleende boeken keren terug naar hun eigenaar. En passant gris ik ook nog Vreemde vogels van Guido van Heulendonk en Gods ingewanden van Amélie Nothomb mee. Over dat laatste zegt de vrijwilligende kassier bij het afrekenen dat hij het ook wel eens zou willen lezen. (…) Terug thuis kijk ik even naar het Belgisch kampioenschap tijdrijden. Evenepoel verpulvert de tegenstand. Ik begin aan het Labyrint. Onweerstaanbaar goed geschreven, vind ik het nog steeds.

*

Na drie afleveringen van The Patient (…) besluit ik toch maar even het park tegenover mijn woonst in te gaan, waar deze avond de zomerbar is geopend. Tussen de naar schatting twee- of driehonderd aanwezigen herken ik niemand. Behalve dan de loodgieter en zijn vrouw – maar ik ken hen onvoldoende om zomaar bij hen te gaan zitten. Ik realiseer mij dat de gezellig keuvelende zomerbargasten mij zien als een eenzame oudere man die op zoek is naar wat gezelschap. Onverrichter zake keer ik terug naar mijn cocon. Ik sluit de ramen om het geroezemoes uit het park te weren, maak met wasco een tekening van drie fictieve koppen en nuttig daarbij nog een laatste pils als compensatie.

7968

260531

7967

K. - 260530

27 * 87,3 * 23,7 * 135 * 1536,2

Nieuwege - Plassendale - Oudenburg - Leffinge - Nieuwpoort - Leffinge - Oudenburg - Plassendale - Nieuwege

7966

Kortrijk - 260530

vorig jaar 397

25 juni 2025

(…) In het Stil Ende groeien de jongen van de canadaganzen werkelijk als kool: ze zijn elke dag mérkbaar groter.

*

(…)

*

De dag gaat op aan werk, met tussendoor wat lectuur (Shi Tiesheng), een siësta, een wandeling, een stuk van de laatste aflevering van Met de wind mee. Wouter Deboot toont eerlijk hoe blij hij is het eindpunt van zijn reis te hebben bereikt: ergens een gat in Bulgarije. Hoe vreemd is het je te realiseren dat deze plek deel uitmaakt van hetzelfde Europa waar je zelf ook een ingezetene van bent.

*

(…)

*

(…) de eerste drie – korte – afleveringen van The Patient: een seriemoordenaar wil zich laten helpen door een aan een ketting vastgelegde therapeut. Een interessant uitgangspunt, dat ik zeker eens aan X moet voorleggen (…).

26 juni 2025

In Blokken is het weer prijs. Een lerares van het vierde leerjaar – toch zo ongeveer het niveau waarop wij indertijd op blinde kaarten de landen, provincies en rivieren van elkaar leerden te onderscheiden – denkt dat de twee provinciehoofdsteden waar de Schelde doorheen stroomt ‘Gent en Brugge’ zijn. Haar tegenspeler, een burgerlijk ingenieur die voor zijn plezier reizen maakt naar Zuid-Amerika, krijgt de gelegenheid om de punten voor die vraag binnen te rijven. Maar neen hoor: ‘Antwerpen en Hasselt’.

*

(…)

*

Behalve voor boodschappen in de Carrefour vandaag niet buiten geweest. Niemand gezien ook. Wel is er mijn dagelijkse digitale en dus virtuele contact met X. Er zijn ook korte uitwisselingen met Y (die oude foto’s van me opvist) en Z (om af te spreken voor zaterdag). Wat die oude foto’s betreft: het wordt echt tijd dat ik die eens valoriseer.

*

Ook deze avond houdt de tv me gezelschap: tweede aflevering van de documentaire over vijftig jaar Rock Werchter en drie afleveringen van The Patient. De seriemoordenaar wurgt voor de ogen van onze arme geketende therapeut een van zijn slachtoffers.

driekleur 615

De flipperkasten functioneren.

Een letteraffiche, wit met rood logo en zwarte karakters, nodigt me uit voor de jaarlijkse slemppartij van een judoclub uit Kapelle-op-den-Bos, in Zaal Toekomst. Menu: een halve kip op vier wijzen; schep vol-au-vent. 

Het kleine meisje - het dochtertje van de baas? - zeilt met haar trottinette over de tegels als over een mauve en geel schaakbord. 

Wannes van de Velde, Dagboeken, 467

vorig jaar 396

22 juni 2025

(…)

*

Ik bekijk in de loop van de dag verschillende nieuwsuitzendingen om op de hoogte te blijven van de situatie in Iran.

23 juni 2025

Het laatste levensjaar van L.N. Tolstoj, het dagboek van Valentin Boelgakov dat ik lees in het kader van mijn voornemen om alle privédomeindelen die ik bezit ook daadwerkelijk door te nemen voor ik de pijp aan Maarten geef, is toch werkelijk niet veel meer dan gezeur. Ik ben nu eindelijk in de laatste rechte lijn aanbeland, nog zestig bladzijden te gaan, en kijk al reikhalzend uit naar het moment dat de Russische reus het tijdelijke met het eeuwige zal hebben verwisseld. Omdat dan eindelijk ook achter dit dagboek een punt kan worden gezet. Zo contraproductief is dit nauwgezette geschrijf van Tolstojs secretaris, dat je begint te verlangen naar de dood van zijn baas.

*

(…)

*

Het journaal over een mogelijke escalatie in Iran; de vijfde aflevering van de Zweedse reeks Blackwater; het eerste deel van een documentaire over vijftig jaar Werchter, waaruit vooral moet blijken hoe enthousiast de buitenlandse artiesten zijn over wat zij ‘het beste festival ter wereld’ noemen.

24 juni 2025

In mijn droom moet ik dringend naar een feest vertrekken dat ik zelf heb georganiseerd in de Ancienne Belgique, maar ik word opgehouden door een telefoon van X. Ze laat me in laatste instantie weten dat ze niet kan komen. Ze geeft drie redenen op: het is te ver; ze voelt zich niet goed; en dan is er nog iets. Ik zeg: ‘Luister hier, X, je geeft drie verschillende redenen op. Meestal heeft een mens aan één reden genoeg. Zeg dan toch gewoon de ware reden: dat je geen zin hebt om te komen.’

*

Ik schrijf boekverhaal 55 over Herman Portocarero en begin aan twee nieuwe boeken: Notities van een theoreticus van Shi Tiesheng, dat me met zijn eigenzinnige stijl en experimentele constructie bekoort, en De herschepping van de democratie van Ico Maly, dat al op de eerste bladzijden niet kan verhullen het resultaat van haastwerk en ontoereikende eindredactie te zijn.

*

(…) Er blijft genoeg tijd over om een hoorzitting in het Vlaams parlement te volgen met de Israëlische ambassadrice, die, stikkend van de leugens, schaamteloos wordt nagebauwd door Vanlouwe en Deckmyn, respectievelijk N-VA en Blok – al is het verschil tussen die twee niet altijd duidelijk –; en stevig aangepakt door D’Haese (PVDA) en Naji (Groen), die zelfs het antwoord van de ambassadrice niet meer afwacht en de zaal verlaat – wat me nu ook weer niet de meest geschikte methode lijkt om je afschuw te laten blijken.

*

In Therapie vertelt Bent Van Looy over zijn heilzame ervaring met een psychiater in Antwerpen, een oude man die niet veel zei en wiens belangrijkste onderscheidende fysieke kenmerk een gigantische witte walrussnor was. ‘Op een dag,’ zegt Van Looy, ‘was die man spoorloos verdwenen. Niemand wist waarheen.’ Vreemd. Zeker ook omdat het slotbeeld van het programma mensen toont die op een tram stappen, onder wie een oude man met een zeer grote, uitwaaierende witte hangsnor. De grens tussen waarheid en fictie wordt hier vaag – waardoor je je, van de weeromstuit, begint af te vragen naar welke realiteit Van Looy verwees met zijn ervaringen bij de psychiater. Hij had het vooral over het feit dat hij op school het slachtoffer was van pestgedrag, en over de gevolgen daarvan in zijn latere leven.

*

(…) Laatste aflevering en ontknoping van de Zweedse krimireeks Blackwater. Zeker niet teleurstellend, maar meer dan het plot, dat mij iets te ingewikkeld was, zal mij toch die grauwe, armoedige sfeer bijblijven van het plattelandse Zweden van de vroege jaren zeventig, het dictatoriale patriarchaat in de hippiecommune, en de formidabele vormgeving van die oude Saabs.

7965

Omgeving Meetkerke - 260528

7964

Omgeving Damme - 260528

7963

L. - 260529

26 * 33,0 * 20,4 * 141 * 1448,9

Maranwez - Marlemont - Signy-l'Abbaye - Lalobbe - Draize - Montmeillant - Saint-Jean-aux-Bois - Maranwez 

25 * 43,0 * 20,7 * 133 * 1415,9

Maranwez - Marlemont - Signy-l'Abbaye - Lalobbe - Draize - Montmeillant - Saint-Jean-aux-Bois - Liart - Marlemont - Maranwez

24 * 33,1 * 20,7 * 136 * 1372,9

Maranwez - Marlemont - Signy-l'Abbaye - Lalobbe - Draize - Montmeillant - Saint-Jean-aux-Bois - Maranwez

7962

K. - 260529

vorig jaar 395

21 juni 2025

(…)

*

Ik koop in de brocantezaak van Joke Dewitte in de Ezelstraat een ‘design’ bureaulamp (Louis Kalff, 150 euro) en een hoeveelheid inkt die ik in mijn leven nooit opgeschreven zal krijgen: driekwart liter blauwe inkt en 33 centiliter bruine, ‘brun du Périgord’, waarmee ik hoop veel te zullen tekenen. Ook een Canson-schetsboek gekocht in de uitverkoop van Van Loocke.

*

Het is bloedheet, meer dan 30 graden. In de Poortersloge, waar ik een selectie eindwerken van de academie ga bekijken, is een jonge vrouw onwel geworden. Ze ligt languit op de bank vanwaarop je de videokunst kunt bekijken. Na een aarzeling, ingegeven door de vrees opdringerig te worden bevonden, vraag ik of ik iets voor haar kan doen. Het zal wel gaan. Wat later zie ik haar weer rondlopen in haar gezelschap. (…)

*

Deze ochtend wakker geworden met het nieuws dat Amerika nucleaire sites in Iran heeft gebombardeerd. Waarschijnlijk waren die allang leeggemaakt, waardoor deze actie niet méér is dan een symbolische uitdrukking van de wil-tot-oorlog.

*

Etentje bij S & S’. De avond begint genoeglijk met enkele anekdotes die ik de moeite van het noteren waard vond. Zoals deze van S’ over het eerste woord dat hij zich herinnert op driejarige leeftijd te hebben geschreven, fonetisch: hootverdoom. Dat was toen Paul de Wispelaere op bezoek kwam. ‘Mijn vader lachte nooit, behalve dan, met de vette grappen van Paul, die altijd werden afgesloten met een luide vloek’. En het was die vloek die S’ noteerde. ‘s Anderendaags ging hij met zijn notitie pronken bij zijn zeer taalgevoelige moeder. We hebben het over het intense culturele leven in het Brugge van die tijd, de jaren zestig en zeventig: Philippe Lisabeth, de Babylon, Dikke Maurice enzovoort. P zegt het allemaal van zeer dichtbij te hebben meegemaakt. Ik noteer ook een uitweiding over de nieuwsankers. ‘In de eerste les dwarsfluit leerden we al beter ademen dan Wim De Vilder.’ En over het eten van oesters: ‘Louis dix-huit, Louis des huîtres'. Lodewijk XVIII dus, die oesters graag in grote hoeveelheden at. (…)

7961

Gent - 260526

22 * 54,6 * 26,4 * 152 * 1299,0

Nieuwege - Plassendale - Oudenburg - Gistel - Bekegem - Aartrijke - Zedelgem - Sint-Andries

 

driekleur 614

Onder haar linkerarm hield ze een groene map geklemd en onder haar rechter een zwarte citybag met een geel hengsel. En haar nagels waren nu gelukkig niet meer rood gelakt maar roze. 

Charlotte Mutsaers, Koetsier Herfst, 171-172

vorig jaar 394

19 juni 2025

Een geschiedenisloze werkdag. Wel goed ingezet met een boekverhaal over De bezoeker van György Konrad. Maar dan stokt het. Lectuur, werk, een korte babbel met X via de chat, een hazenslaapje, een wandelingetje, Blokken en het journaal (met de dagelijkse portie bombardementen in Gaza, Oekraïne en nu ook Iran en Israël), nog een siëstaatje. ‘s Avonds bekijk ik een aflevering van Met de wind mee en daarna de film Far from the Madding Crowd van Thomas Vinterberg, met de in 2015 al volop cabotinerende Mathias Schoenaerts: kleine oogjes met opgetrokken wenkbrauwen, heel erg macho-met-een-vrouwelijke-toets. Wat is er sindsdien van zijn carrière geworden? Ik heb de indruk dat die nogal in de soep is gedraaid. Ik sluit de dag met een zelfportret.

20 juni 2025

(…) Ik lees Gelukkig als God in Frankrijk uit. Ik vond het boeiend. Een aparte stijl, met heel veel korte zinnetjes. Zeer goede vergelijkingen ook. En humor, wat gezien de behandelde problematiek een La vita è bella-gevaar inhoudt, maar Dugain gaat er gelukkig nergens óver. (…)

*

The Apprentice (Ali Abbasi, 2024), over hoe de jonge Donald Trump in de jaren zeventig en tachtig leert hoe je een imperium moet uitbouwen, namelijk door je vooral niet te laten leiden door ethische scrupules. Alleen al het feit dat Trump zelf, naar verluidt, not amused was met dit portret, pleit ervoor.

7960

Gent - 260526

pauwenveren 71

Hij liet mijn hand los, ging rechtop zitten, sloeg met zijn vuist een deuk in de pauwenveren, gooide zijn haar naar achteren en riep uit: ‘Het moet niet zotter worden. (...)’

Charlotte Mutsaers, Koetsier Herfst, 150

pauwenveren 70

Het bedovertrek had een bont dessin van krullende pauwenveren.

Charlotte Mutsaers, Koetsier Herfst, 150

facebookbericht 1229

Ik heb nog nooit de zelfscan gebruikt en ben ook van plan dat nooit te doen zolang er levende en - in mijn Carrefour, een filiaal van een keten die, ik weet het, banden heeft met Israël - meestal vriendelijke caissières zijn die mij na een jaar of vijftien herkennen en dus een beetje kennen en, voor wat het waard is, ook wel vertrouwen. Een empathisch gevoel dat ik apprecieer en waarvan ik weet dat ik het van een machine niet kan verwachten. Als iedereen die zelfscan zou boycotten, zou de werkgelegenheid van die kassamedewerkers gegarandeerd blijven, zou er meer menselijk contact en minder wantrouwen zijn.