vorig jaar 458

21 september 2025

(…) Wanneer de betoging voor het stadhuis afgelopen is, maak ik nog even een praatje met F. Vragen naar de kinderen, voor wie ik nog samen met L heb gebabysit, heeft geen zin want het zijn al veertigers en ze zijn al lang het huis uit. F’s broers B en P waren ook op de betoging, maar niet een van de zussen. De manifestatie, waar ongeveer vijftig mensen aan deelnamen, krijgt nog een staartje. Net als de vorige keren komt een veel te grote brandweerwagen de krijtboodschappen wegspuiten. De kosten voor deze schoonmaak, die net zo goed met een emmer water en een borstel zou kunnen gebeuren, worden verhaald op de manifestanten: pure intimidatie van de burgemeester. Intussen is een crowdfunding gestart om de geviseerde activist Wouter M te helpen om zijn juridische bijstand te financieren. (…) De rest van de dag breng ik deels in bed door en deels voor de tv, voor sport (WK atletiek en tijdrijden) en ontspannende fictie (Chantal en Helsinki Syndrome).

8054

Brugge, Stil Ende - 260731

vorig jaar 457

20 september 2025

Ik hoor achter mij een zeer luidruchtige brommer aankomen. Ik maak een verveeld handgebaar. De brommer haalt me in, vertraagt, komt tot stilstand en wacht me op, precies op de plek waar ik moet inslaan om het kot te bereiken waar ik mijn fiets altijd parkeer. Ik stop ook: het is duidelijk dat de jongeman op de brommer me iets wil zeggen. Dat doet hij ook. Door het lawaai van zijn motor kan ik hem niet verstaan, afgaande op zijn gelaatsuitdrukking zal het wel iets zijn als ‘Awel, scheelt er iets?’ Ik probeer hem met een gebaar duidelijk te maken dat ik hem niet versta. Hij geeft gas, de motor brult nu. En dan wordt het stiller, stil genoeg om te verstaan wat hij zegt. ‘Ouwe zak. Ik ben negentien en heb al een brommer. Jij bent oud en moet nog met de fiets rijden. Sukkelaar! Je bent waarschijnlijk jaloers.’ Om niet tegen een vuist aan te lopen beaam ik dat ik jaloers ben op zijn mooie brommer, maar memoriseer ondertussen de nummerplaat van het vehikel want ik ben niet van plan het hierbij te laten. Met veel kabaal en luidruchtig vertoon van motorkracht vertrekt de negentienjarige. Ik blijf, toch enigszins van mijn à propos gebracht, achter. Ik doe dan uiteindelijk toch geen online aangifte bij de politie wanneer blijkt dat daar een id-reader voor nodig is: ik herinner me maar al te goed van de vorige keer dat ik dat ding nodig had welk gesukkel daar altijd bij komt kijken – dat is bijvoorbeeld ook de reden waarom ik nooit mijn belastingbrief bekijk en er maar op vertrouw dat alles wat daarop vooraf is ingevuld wel in orde zal zijn. Ja, deze digibeet is inderdaad een ouwe sukkel.

*

Wandeling naar BRUSK. Het nieuwe cultuurhuis wordt vandaag voor de nieuwsgierige Bruggelingen opengesteld. Ik geraak niet binnen: er zijn, vanwege de brandbeveiligingsvoorschriften, slots. Het zal dan later wel eens lukken. Er is erg veel volk op de been in de stad. Dat komt door de autoloze zaterdag, maar is ook de grote mechanische spin, een traktatie van het stadsbestuur om de heffe des volks te verzoenen met de dure investering in BRUSK, een instelling waar die heffe vermoedelijk maar weinig mee te maken zal hebben. Het was de bedoeling dat ‘La Grande Araignée’ door de binnenstad zou trekken, maar daarvoor bleken de straten te smal. Nu blijft het traject beperkt tot een wandeling op de ring tussen het Zand en het Visartpark. Op mijn terugweg van BRUSK en de bibliotheek (waar ik, nadat het boek mij door W was aangeraden, Uit pure woede van Geoff Dyer ontleen) kruis ik de trage begankenis van de spin. De aanblik is spectaculair, dat wel, maar er wordt gezegd dat deze geste van het stadsbestuur bijna een miljoen euro zou kosten. ‘s Avonds, wanneer de spin vanuit zijn uit plastic folie opgetrokken web bij het Visartpark terugkeert naar zijn nachtverblijf op het Zand, zie ik het spektakel een tweede keer. Met S, die ik tussen het talrijk opgekomen publiek tegen het lijf ben gelopen, kan ik het even hebben over de kostprijs en de cultureel-artistieke waarde van deze grap.

*

(…) Annie Hall van Woody Allen: ladida! (…) Woody en Diane gaan op het einde van de film uit elkaar: hun respectieve shrinks hebben zulks geadviseerd. In de kamer waar de kerstboom staat verdelen ze hun bibliotheek. Maar Diane heeft haar naam in àlle boeken geschreven, ook in die van Woody. Diane steekt alle boeken, zonder onderscheid, in een kartonnen doos terwijl ze zegt: ‘Waarom zou ik jou lastigvallen met mijn complexen?’

8053

Brugge, BRUSK, decoratie: Refik Anadol – 260729

LVO 364

fragment uit Het maaiveld

Vierset (2)

Een van de leiders was een jongeman met een komiek opbollende bos krulhaar. Zijn familienaam was Six – en dat vond ik ook komisch. Omdat hij mij de vriendelijkste van het gezelschap leek, richtte ik mijn Vatersuche op hem – maar ik was niet de enige en mijn nood werd niet of nauwelijks beantwoord. Of het zou op een van de lange wandelingen moeten geweest zijn die wij tijdens die veel te lange week maakten in de buurt van ons verblijf. Krullebol Six bracht mij de wondere werking van het sap van de stinkende gouwe bij: als je het oranjegele vocht, dat je kon oogsten door een stengel van dit overal in de berm gedijende zogenaamde onkruid te knakken, op een wrat stelpte, zou die wrat gegarandeerd verdwijnen. Ik had wratten in de palm van mijn rechterhand en paste de behandeling toe. De wratten bleken inderdaad enkele weken later volledig te zijn verdwenen.

Ik herinner me van dat kamp ook nog een groots opgezette estafettekoers waarbij we met een knikker in een tussen de tanden geknelde lepel op een hobbelig terrein zo snel mogelijk de overkant moesten bereiken – dat soort ongein. Uiteraard mocht die knikker niet uit de lepel wippen. En ik herinner mij ook nog dat ik sympathie opvatte voor een heel kwetsbaar jongetje, nóg kwetsbaarder dan ikzelf was. We herkenden elkaars eenzaamheid en heimwee. Op een dag viel hij flauw tijdens het appel. Het had iets te maken met bloedarmoede. Mijn lotgenoot vertelde mij dat hij telkens wanneer hij bloed zag, flauwviel. Nu was er op dat moment, toen hij dat tijdens het appel vertelde, of daar vlak voor (want tijdens het appel zelf moest er uiteraard gezwegen worden), in velden noch wegen bloed te bespeuren – maar blijkbaar was hij ook gevoelig voor alleen maar het dénken aan bloed, of voor het erover vertellen, en zo werd ik geconfronteerd met het feit dat een verhaal een soms even krachtige uitwerking kan hebben als de werkelijkheid zelf.

Wat ik me ten slotte ook nog herinner – hoe zou ik het kunnen vergeten –, zijn de maaltijden. Door een toeval of misschien gewoon doordat ik bij het uitkiezen van de plaatsen niet alert en doortastend genoeg voor mijn eigen belang was opgekomen, was ik aan het hoofdeinde van een van de lange tafels beland. Je zou denken de ereplaats, maar in Vierset was het vooral een nadeel: wanneer de in het midden van de tafel door het keukenpersoneel neergekwakte potten en schalen de uiteinden bereikten, waren ze al grotendeels leeg of toch alleszins ontdaan van de vetste en smakelijkste brokken. Ik zal niet beweren dat ik die week in Vierset honger heb geleden, maar het scheelde toch niet veel.

8052

Strooienhaan - 260729

vorig jaar 456

18 september 2025

Aan het uiteinde van mijn straat zijn ze bezig met de voorbereidingen van de doortocht van ‘La Grande Araignée’, de ‘mechanische reuzespin’ die de vooropening van de nieuwe kunstinstelling BRUSK luister moet bijzetten. Aan de verkeerslichten van het kruispunt met de ring wordt met plastic folie en draad een ‘web’ geweven. Dat hele gedoe kost de stad een miljoen. Het stemt me mismoedig. Goedkoop spektakel voor veel geld.

19 september 2025

(…)

*

Een van de laatste zomerdagen allicht. Ik raap mijn moed bij elkaar en doe een rit van 58 kilometer met de koersfiets: Damme, Sijsele, Oedelem, Beernem, Wingene, Hertsberge.

*

(…)

*

(…) een artikel van Ludo De Witte over wat er in Gaza te gebeuren staat na de slachting: hoe wij ons dan tegenover Israël te verhouden hebben. Moeten wij die staat nog erkennen, nu overduidelijk is dat het een schurkenstaat is?

LVO 363

fragment uit Het maaiveld

Vierset (1)

Wanneer ging ik voor het eerst op reis? – afgezien van de familiebezoeken in Limburg dan, welteverstaan. Ik weet het niet meer precies. Ik denk dat het naar Vierset was, de eerste en meteen ook laatste keer dat ik op kamp ging met de CM, de Christelijke Mutualiteiten.

Vierset ligt in de buurt van het tussen Namen en Luik aan de Maas gelegen stadje Hoei (Huy). Naar de CM-kampen trokken indertijd elke zomer vele duizenden kinderen van bij dat ziekenfonds aangesloten gezinnen. Daardoor hebben ze in die mate in het Vlaamse collectieve geheugen een plaats gekregen dat velen in het algemeen en zo goed als iedereen die opgroeide in de christelijke zuil in het bijzonder weten wat Tom Lanoye bedoelde toen hij zijn debuutroman Kartonnen dozen noemde: elke kampganger kreeg bij de inschrijving als reiskoffer een kartonnen doos, waarop naam en adres zorgvuldig in het daartoe bestemde vak dienden te worden ingevuld. De jongste kinderen mochten, of moesten, op kamp in de Ardennen, voor de ouderen waren er kampplaatsen in Zwitserland.

Ik was een jaar of elf, denk ik. Mijn deelname was zeker geen vrijwillige keuze. Het zal wel een strategie van mijn ouders zijn geweest om dat jaar nog maar eens ongehinderd door kroostzorgen een reisje naar de Moezel of de Rijn te kunnen maken.

Veel is mij van dat kamp niet bijgebleven. Waaraan dat te wijten is, aan hersendeficiëntie of aan psychoanalytisch te duiden verdringing, laat ik in het midden. Van de kampplaats kan ik mij slechts een zeer rudimentair beeld voor de geest halen. We logeerden in een witgekalkte herenboerderij waarvan minstens een van de vleugels in ruïneuze staat verkeerde. De slaapzaal was ingericht boven de stallen. We konden de varkens horen wanneer ze vroeg in de ochtend om eten burrelden. Wie daardoor nog niet uit zijn slaap was gerukt werd gewekt door een flauwe plezante die er niets beters op gevonden had dan het instrumentale hitje Popcorn door een centraal op het binnenplein opgestelde luidspreker te laten schallen. Dit vervelende, met behulp van een xylofoonachtige syntheziser uitgevoerde melodietje bleef daarna de rest van de voormiddag in je kop nazeuren. Na het obligate wassen en tandenpoetsen werd er appel gehouden. Gehoorzamend aan een opvallend militaire discipline stelde het honderdtal kinderen zich op in ‘vendelformatie’. De kampleiding sprak ons toe. Telkens wanneer ik later een beschrijving las van het langdurige rechtop staan op het exercitieplein van een concentratiekamp, een vaak terugkerende topos in de holocaustliteratuur, kwam – zolang de zin voor relativering nog niet over mij was neergedaald, alsook het besef dat beide termen van de vergelijking totaal onvergelijkbaar waren – de herinnering aan dat CM-appel me voor de geest.

8051

Strooienhaan - 260729

vorig jaar 455

16 september 2025

(…)

*

(…) Zo heeft hij het onder meer over een kostbaar Omega-polshorloge. Hij vermoedt dat een malafide juwelier het heeft gerepareerd met een niet-authentiek reserveonderdeel. Aanvankelijk was het horloge helemaal uit edelmetaal opgetrokken, nu dus niet meer. Het is dus niet meer origineel. Net zo, antwoord ik, vervangen wij de herinneringen uit onze reële levens door de verhalen die wij erover vertellen en houden we uiteindelijk slechts een versie over, een replica.

*

(…)

17 september 2025

Geslapen tot acht uur! Geen pijn in mijn been. Of toch maar nauwelijks merkbaar.

*

Er wordt, behalve aan de dagelijkse lectuur (vooral de literaire miskleun Ochtend in Jenin van Susan Abulhawa, die ik moet lezen voor onze volgende leesclubbijeenkomst), vandaag opnieuw veel tijd besteed aan Facebook, met Gaza voorop: het rapport van de commissie van de Verenigde Naties, de gruwel die daarin beschreven staat… Het gaat op Facebook ook over de Israëlische dirigent die niet mag dirigeren, en over een speech van de president van Slovenië, een vrouw uiteraard, die in een waardige maar vlammende speech zegt waar het op staat in verband met de genocide in Gaza en met het laffe Europa, dat zich dringend moet verenigen in deze cruciale tijd. (…) Ik besteed ook tijd aan koken: deze avond komen L en K langs voor onze driemaandelijkse ontmoeting. Die verloopt op prettige en geanimeerde wijze. We hebben het onder meer over de wandeling in Brugge die ik aan het voorbereiden ben voor de teamdag van volgende dinsdag met mijn collega’s uit Brussel, en over (…). L en K informeren dan ook nog belangstellend naar hoe het staat met mijn autobiografie. K deelt mijn mening dat Vaderader een goede afsluiting is, en dat de eerste drie delen daarnaartoe een aanloop vormden. Dat was, leg ik uit, geen vooropgezet plan, maar die structuur, met vooral de vader-zoonrelatie als rode draad, is er gaandeweg ingeslopen. L daarentegen vindt dat er zeker nog een vijfde deel moet komen omdat Vaderader te nadrukkelijk een culminatiepunt is. Of zoiets, ik snap eigenlijk niet goed wat hij wil zeggen. We hebben het ook nog over de lokale politiek: de intimidaties van burgemeester De fauw ten aanzien van de krijtprotesteerder Wouter Mouton, die nu de gepeperde rekening gepresenteerd krijgt voor het door een veel te grote brandweerwagen laten wegspuiten van zijn op de keien voor het stadhuis met kalk aangebrachte vredesboodschappen. We sluiten de avond af met het medisch rapport [en met de stavaza inzake prostaatproblemen en dergelijke].

8050

260729

8049

Houtave - 260728

vorig jaar 454

15 september 2025

Om vier uur opgestaan met – opnieuw – pijn in mijn linkerbovenbeen. Ik kan nauwelijks stappen. Dit begint me te verontrusten.

*

(…)

*

Een ‘droevig bericht’ van L: J is overleden. Ik wist dat mijn voormalige collega ziek was en ik had hem, na een toevallige ontmoeting op de fiets langs het kanaal, al twee jaar niet meer gezien. (…) Bij J, die nog maar net een nieuwe relatie was begonnen, werd kort na zijn pensionering vier jaar geleden leukemie vastgesteld. Hij werd 69 jaar.

*

(…)

*

Op Facebook is er heel wat gedoe over de kwestie van de Israëlische dirigent die niet mag optreden in Gent omdat hij weigert een standpunt in te nemen over Gaza. (…) De gemoederen raken verhit. Ondertussen, maar dat bijna in de marge, neemt zowel aan de oostgrens van Europa als in het Midden-Oosten de oorlogsdreiging toe. De geesten worden in elk geval volop in die richting gemasseerd.

*

Notes on a Scandal (Richard Eyre, 2006), met Judi Dench en Cate Blanchett, nog niet de gerijpte schoonheid die ze ondertussen is geworden, heeft weinig om het lijf. De film gaat over de seksuele escapades van een jonge lerares met een vijftienjarige jongen, en over de manier waarop een verzuurde oude collega deze situatie uitbuit.

8048

Assebroek - 260727

facebookbericht 1249

Schooljuf ontslagen omdat ze het hoofddoek wou blijven dragen tegen het (gewijzigde) schoolreglement in

Idd, ze was al aan het werk toen de spelregels veranderden. Het argument hierboven dat ze niet in openbare dienst moet treden als ze haar hoofddoek wil dragen, is daarmee ontkracht. En overigens denk ik dat vrije keuze en professionaliteit belangrijker zijn dan het krampachtig vasthouden aan een zich als 'neutraliteit' aandienende eigen identiteit. Als we die krampachtigheid blijven aanhouden, dragen misschien binnen dertig jaar, wanneer de 'Vlaamse' bevolking totaal gemengd zal zijn, àlle vrouwen verplicht een hoofddoek. Aanpassing aan onze standaarden zal er alleen komen als die evolutie in vrijheid kan plaatsvinden.

vorig jaar 453

14 september 2025

(…) Ja, de zomer is echt voorbij nu. Al valt het nog wel mee, zoals wij op onze wandeling ervaren. Geheel onvoorzien bezoeken we het universiteitsmuseum GUM. De permanente opstelling valt erg mee. Interessant, mooi, didactisch, toegankelijk. De objecten zijn gerangschikt rond thema’s als ‘classificeren’, ‘meten’, ‘verbeelding’ etcetera. In een video vertellen enkele belangrijke mensen (onder meer Christophe Busch, Jean Paul Van Bendegem) samen met enkele hoogbegaafde kinderen aan de hand van de patronen op een boven een lichtbak opgespannen buikvlies hoe zij de toekomst zien. De ene benadrukt het netwerk, de andere de talrijke vertakkingen, een derde focust op de verschillen tussen scherp en vaag. (…) De kwaliteit van de tentoonstelling ‘Painting after Painting. Hedendaagse schilderkunst in België’ in het S.M.A.K. stelt teleur. Er wordt tegenwoordig wel zéér slordig geschilderd. De betekenis van de meeste werken is – althans voor mij – ondoorgrondelijk. Ik zoek maar vind geen mooie, ‘klassieke’ landschapjes, portretten, stillevens. Wanneer ik na het bezoek in de inkomhal even uitrust en een gesprekje aanknoop met een meer-dan-tachtigjarige zeer voorname man die daar hetzelfde doet en mijn vraag zeer vriendelijk beantwoordt, blijkt dat ik niet de enige ben die teleurgesteld is. Wat is die man zijn geschiedenis? Dat interesseert me meer dan de schilderijen die ik net heb gezien. (…)

https://www.gum.gent/nl/collectie-object/bal-en-stok-model-van-benzeen

*

(…)

8047

Sint-Kruis, Brieversweg - 260727

getekend 530

1999

facebookbericht 1248

'Gematigd links' schuift niet op naar links maar naar rechts. En als 'gematigd links' naar rechts opschuift, dan wordt 'linkser dan "gematigd links"' gemakkelijk 'extreem' genoemd. Ook al heeft het niet gebougeerd. En 'extreem geweld'? Nooit goed te praten natuurlijk, net zo min als 'gematigd geweld', maar ik vind het vernietigen van de planeet, oorlogswapens kopen, de schandalige ongelijkheid en het afbreken van de sociale zekerheid toch nog altijd heel wat extremere vormen van geweld dan ergens een ruit ingooien of een slogan spuiten op de marmeren sokkel van een grootbank.

facebookbericht 1247

'ecoterroristen'
Het vocabulaire van rechts om links te beschimpen, zie ook Francken. Wat gaan ze doen als de term 'terroristen' uitgehold en versleten is? Wat is er erger dan terrorisme?
Toch eigenaardig dat de richting van dat beschimpen altijd, of toch minstens meestal, van rechts naar links verloopt, en niet omgekeerd. Nochtans zitten het grootste crapuul en de meeste gewetenloze criminelen toch vooral in die rechtse hoek?

vorig jaar 452

13 september 2025

Er is een muur, onderaan afgerond en daarboven zo goed als loodrecht, waar je met je fiets tegenop moet rijden om zo te proberen aan de andere kant van de muur te geraken. Camera’s registreren de pogingen. Iemand gooit zijn fatbike tegen de muur aan. Het ding rijdt vanzelf naar boven en bereikt, zonder om te vallen, de top en zo ook de andere kant. Daar blijkt het vlak naast een gat in de grond te zijn terechtgekomen. De eigenaar van de fatbike was hiervan duidelijk niet op de hoogte, dat is aan zijn reactie te zien. Ondertussen beland ik, samen met J, in een lift. We komen in een lokaal waar een vergadering plaatsvindt. Er wordt stevig geruzied en ik muis er vanonder. In dezelfde lift als daarnet spreekt een man zich waarderend uit over de deelnemers aan de vergadering: ‘En zeggen dat ze dat als vrijwilligerswerk op zich nemen.’ Terug op de begane grond moet ik voedingsrecipiënten verzamelen en in opbergkastjes steken die toebehoren aan joodse kinderen, die zich afzonderen van de andere kinderen. Ik vind niet meteen een goede plaats voor een plastic broodmand en steek hem dan maar in het eerste het beste kastje waar ik er een plaats voor vind.

*

(…)

*

Een boekverhaal over Raymond Carver makes my day. Er is ook een onverwacht bezoek van H (…). Hij is enthousiast over mijn appartement, zeer nieuwsgierig bekijkt hij de uitgehangen kunstwerken. Ik stel hem vragen over zijn werk. Hij lost informatie over zijn dubbele nationaliteit (hij is van geboorte een Zeeuw) en over zijn tweede verblijf in Uzès. Hij heeft De elfde teen graag gelezen, maar aan Vaderader is hij nog niet begonnen. Omdat we het onder meer ook over de camino hebben, suggereer ik hem om de lectuur van dat boek toch maar eens aan te vatten: het zal zeker gespreksstof opleveren voor een volgende ontmoeting. Die er wat mij betreft zeker mag komen, want het klikt wel tussen ons, heb ik de indruk. (…)

8046

Omgeving Buir (D) - 260726

43 * 51,3 * 25,4 * 127 * 2427,5

Sint-Kruis - Sijsele - Maldegem - Donk - Beernem - Moerbrugge - Steenbrugge

vorig jaar 451

12 september 2025

Om twee uur op met een hevige pijn in mijn linkerbeen. Wat is hier aan de hand? Nooit eerder heb ik die pijn gevoeld.

*

Ik lees Oersoep uit. Ik weet nauwelijks nog waarover het gaat. Is dit een trip? Het gaat over promiscuïteit. Alles loopt door elkaar, het is inderdaad een soep. Ik chat erover met X. Ik ben blij, zeg ik, dat ik eindelijk eens te maken heb met een vrouwelijke auteur die niet, zich verschansend achter het argument ‘emancipatie’, terugschrikt voor het onderscheid tussen man en vrouw. ‘Man en vrouw verschillen fundamenteel,’ beaamt X. ‘En dat is net zo tof.’ (…)

*

Heen en weer naar de bibliotheek gestrompeld. Volgens Y zou het ischias kunnen zijn. Ik hoop dat dit niet het begin is van een langdurige, laat staan definitieve pijn en van het verder inperken van mijn actieradius. Blijven bewegen zal belangrijk zijn.

*

Ik begin, omdat het moet voor de leesclub, aan Ochtend in Jenin van Susan Abulhawa. Het wordt al meteen duidelijk dat dit weer zo’n eendimensionaal boek over verschrikking en ontheemding wordt, genre De vliegeraar van Kabul en dergelijke. (…)

*

In Touché zegt Alain Remue, voormalig diensthoofd van de cel Vermiste Personen, dat hij ‘zot’ wordt van collega’s met tatoeages, oorringen en piercings. ‘Hoe kun je nu als politieagent respect afdwingen als je er zo bijloopt?’ Ik kan hem alleen maar gelijk geven.

*

The Brutalist van Brady Corbet is toch niet het meesterwerk – tien Oscarnominaties! – waarvoor die film wordt versleten. Het is zeker niet in de eerste plaats een film over architectuur, wel over migratie, discriminatie, racisme, kapitalisme… Groots van opzet, maar mager in de uitvoering. Adrien Brody is, met zijn scheve scherpe neus en melancholisch opgetrokken wenkbrauwen, natuurlijk wel een toffe pee. Ik zit de drie uur en een kwart in één ruk uit. (…)

8045

Eisenach (D), Lutherhaus - 260725

vorig jaar 450

11 september 2025

Gisteren begon de dag met het nieuws, dat ik vergat op te schrijven, over de Russische drones die in Polen uit de lucht zijn geschoten. Ze zijn aan het uitzoeken hoever ze te ver kunnen gaan. Wat hangt ons boven het hoofd? Ik kan het mij in elk geval niet voorstellen wat het zou betekenen als we in een oorlog terechtkomen. En vandaag begint de dag met het nieuws van de moord in de VS op de extreemrechtse influencer Kirk. Trump springt er natuurlijk meteen op om te zeggen dat links tot geweld aanzet. Alsof hij niet zelf het vleesgeworden geweld is. In eigen land is er het nieuws dat minister Beenders wil onderzoeken of pepperspray niet moet worden gelegaliseerd omdat drie op de tien vrouwen zich op straat niet veilig voelen. Drie op de tien!

*

Na het eerste zeer indrukwekkende hoofdstuk – over een bevalling – raak ik in Oersoep van Bregje Hofstede de weg kwijt. Deze roman voelt goed aan, maar ik zal hem meteen moeten herlezen om alles volledig, of vollediger, te kunnen vatten. En het is inderdaad, zoals mij vooraf was gezegd, een zeer vrouwelijk boek.

*

Bezoek aan de tot tijdelijke tentoonstellingsruimte opgewaardeerde, al zeer lang leegstaande woning van dokter Sebrechts aan de Beenhouwersstraat en kennismaking met de collectioneur/galeriehouder Pascal Vranckx. Deze bijzonder vriendelijke man spreekt zeer enthousiast over zijn collectie, waarvan de stukken, die vaak zeer overeenstemmen met mijn smaak en voorkeuren, aan zeer redelijke prijzen te koop worden aangeboden. Ik zie een aantal schilderijen, vooral landschapjes, die ik wel zou willen bezitten. Pascal is een voormalig journalist. Hij heeft voor Radio 2 en VTM gewerkt. Waar hij het kapitaal vandaan haalt om dit soort zaken te doen, is mij een raadsel. Het pand zelf is op zich ook de moeite waard. Het zal binnenkort worden omgebouwd tot – uiteraard voor Brugge, wie had iets anders verwacht – luxeappartementen. Dan zal Pascal verhuizen naar de militaire kapel in het straatje achter het Belfort. (…)

*

(…)

8044

Eisenach (D), Bachhaus - 260725

8043

Eisenach (D) - 260724

facebookbericht 1246

'Brieven aan de stad' was inderdaad een zeer boeiende avond. Een van de lessen die ik ervan onthoud is dat in de omgang met het verleden (restauratie, stedenbouw...) de relatie met de toekomst primordiaal is. Om de heel eenvoudige reden dat in alles wat we doen de toekomst op het spel staat. De krampachtig-nostalgische zucht naar authenticiteit, waarbij het beeld dat we hebben van het verleden waarop wij dan zogezegd onze identiteit baseren desnoods wordt vervalst (Gravensteen, Delacenserie....), is niet alleen irrelevant maar in onze tijd eigenlijk effenaf hinderlijk. Leo Van Broeck bleek een bevlogen spreker, maar ook de bijdragen van de andere 'briefschrijfvers' - Jorijn Neyrinck, Wouter Callebaut, Simon Allemeersch en Jorik De Wilde - waren zeer interessant!

vorig jaar 449

10 september 2025

(…)

*

(…) M vertelt over zijn fietsreis in Noorwegen, dat hij daar op een dag met bijna 4000 hoogtemeters ferm heeft afgezien en dat hij na vier dagen niets droogs meer had om aan te trekken.

*

(…) In het station roept een vrouw in een rode jurk helemaal alleen Palestina-slogans. Iedereen kijkt haar verbaasd aan. Achter mij mompelt een oude en niet al te nuchtere rocker-met-vetkuif-en-lederen-jekker ‘kutwijf’. (…) Niemand komt op het idee om achter de vrouw te staan om haar te ondersteunen.

*

De afspraak zit in een nieuw jasje en nu is het Fatma Taspinar die presenteert. Ze beginnen met het grote nieuws dat Laurent erkent dat de zoon van Wendy Van Wanten zijn kind is. Het doet mij denken aan toen toenmalig letterenredacteur Marcel van Nieuwenborgh het opportuun achtte om voor de vernieuwde Standaard der Letteren uit te pakken met de uitgave van de brieven van Gerald Walschap, of toen VTM haar eerste nieuwsuitzending begon met de gestegen prijs van de tomaten.