vorig jaar 308

12 februari 2025

Alweer bijzonder vroeg op, rond vijf uur. De tunes op Radio 1 zijn veranderd. Ik vraag me af wanneer dat niet meer zal opvallen en hoe dat proces van gewenning verloopt. Ik beslis om vandaag niet naar Brussel te reizen voor de opleiding AI. Ik werk de hele dag thuis, er zijn enkel onderbrekingen voor een korte wandeling, Blokken en wat lezen in de correspondentie van Geerten Meijsing, en de daarbij horende aantekeningen. ‘s Avonds zie ik Club Brugge met een bijzonder licht toegekende penalty in blessuretijd winnen van Atalanta Bergamo. De enige levende, of nog maar half levende, mens die ik vandaag heb gezien was mijn [meer dan tachtigjarige] onderbuur G, die mijn hulp inriep omdat hij de stekker van zijn keukenboiler niet meer in het stopcontact kreeg. Ik op mijn knieën onder de wasbak, maar mijn interventie bleek tevergeefs want ook nadat ik de elektriciteitstoevoer had hersteld, gaf het toestel geen kik. Het hele geval zag er overigens al bijzonder oud uit.

7833

Oostende - 260206

facebookbericht

even luidop denken:

commercialisering van de media met nefaste gevolgen voor de objectieve nieuwsgaring;
afbraak van het ooit door zuilen ondersteunde middenveld;
amusementscultuur die onverschilligheid aanmoedigt;
gedachteloos consumentisme;
instorting van zingevingssystemen;
politici die niet verder kijken dan de volgende verkiezingen;
het respectloze weglachen van elke vorm van (gezonde) autoriteit en expertise;
bewuste manipulatie en polarisering via sociale media;
verstoorde relatie met de realiteit van de samenleving en de straat;
vereenzaming en atomisering;
angst voor oorlog;
angst voor klimaatverandering, een issue waarmee electoraal weinig kan worden gescoord

enzovoort

iedereen moet eens goed bij zichzelf te rade gaan en politieke programma's checken op wat onze populaire en populistische sprekende hoofden die bij Fatma, Bart, Pieter-Jan, Katleen en Ivan over de vloer komen over deze (en mogelijk nog andere) oorzaken van de verrechtsing te zeggen hebben

vorig jaar 307

11 februari 2025

Het is een eeuwigheid geleden dat het nog eens heeft gesneeuwd. Ik kijk om halfzes naar de bomen van het park, hoe hun takken een witte rand hebben gekregen, en ik zie in het licht van de anachronistisch archaïserende nieuwe verlichting van mijn heraangelegde straat de talloze vlokken door de lichtbundels dwarrelen. Nog twee uur te gaan vooraleer ik met de fiets door de dan alweer smeltende blubber naar het station kan rijden, om daar de trein naar Brussel te nemen: ik moet op mijn werk passeren om daar op mijn laptop een update te laten uitvoeren en om acte de présence te geven op een informatiesessie (…). Ik maak er wat informele praatjes met een paar collega’s die ik nauwelijks ken en ook met de zeer vriendelijke B. Het telefoontje van de IT-dienst, om te melden dat mijn laptop klaar is, komt onverwacht vroeg: een mooi alibi om me uit de infosessie te verwijderen. Ik verdwijn als een dief in de nacht: laptop ophalen op de zesde verdieping en dan, na een korte aarzeling, toch maar niet terug naar de sessie, maar wel linea recta naar het station en naar Brugge, waar ik de rest van de dag, tot iets voor acht, thuiswerk.

*

(…)

*

M vertelt hoe X in het begin van de avond nog zeer vriendelijk was en haar het gevoel gaf te luisteren naar wat ze te vertellen had, maar dat hij na verloop van tijd, en naarmate de drank meer in de man was, vooral oog had voor haar decolleté, waardoor zij het gevoel kreeg dat hij haar objectiveerde. F haalt naar aanleiding van dit verhaal een anekdote boven over Y: hoe Z (…) zich had laten meetronen naar diens appartement. Y was naar de keuken gegaan om voor Z een gekoeld fris wijntje op te halen en was daar, een dienblad voor zich uit balancerend, wat hij goed kon want hij was jarenlang cafébaas geweest, piemelnaakt van teruggekeerd. Iemand in het gezelschap vroeg of F wist of Y het dienblad op zijn vlakke hand droeg. Maar ernstiger: moet een vrouw die met een alleenstaande man (…) meegaat naar diens appartement zich aan dergelijke fratsen verwachten?

*

(...)

7832

Oostende - 260206

vorig jaar 306

10 februari 2025

Het zeer vroege opstaan wordt steeds problematischer. Ook vandaag zit ik alweer om halfvijf aan mijn bureau te lezen met een kop koffie. Dan kruip ik nog wel eens een halfuur of zo terug in bed, maar dit stramien is zich aan het vastzetten. Of het gezond is, durf ik te betwijfelen.

*

(…) de passages over ‘Charlotte’: de intrede in de keuken, de Agastoof. Ik schrijf slordig en snel. Het kost me moeite om me te concentreren.

*

Tijdens onze leesclubbijeenkomst over De erfenis van het verlies van Karin Desai zijn we unaniem: dit is geen goed boek. Gelukkig moeten we toch een paar keer lachen. W maakt een uitweiding over Bob Dylan. Diens Nobelprijs was meer dan terecht. Een song als ‘Blind Willy McTell’ heeft volgens W een zeer hoge literaire kwaliteit. Andere namen die tijdens ons gesprek lovend naar voren worden geschoven zijn: Tim de Wit, de ‘ted talks’ van Ken Robinson, het boek Nationalisme van Eric Storm, en dan ook nog Colson Whitehead (ik vergat de titel op te schrijven), en Een bocht in de rivier van V.S. Naipaul, dat ik nu toch dringend eens moet lezen. [Is nog altijd niet gebeurd.] L maakt, in tegenstelling tot de alarmerende berichten vooraf, een redelijk alerte indruk. Zijn verzoek om het vooral niet over zijn gezondheidstoestand te hebben wordt respectvol ingewilligd.

*

(…)

*

(…) een lange telefoon van S. (…) We spreken af om samen eens naar Huise te gaan, om M te condoleren bij het overlijden, op 90-jarige leeftijd, van haar moeder. Een andere dode, ook vandaag maar wel jonger, is P.B. Ik verneem het van X. In diens bewoordingen schemert iets door van zelfgekozen. P had in elk geval al zeer lang een moeilijk leven.

7831

Brugge, Karel de Floustraat - 260204

vorig jaar 305

9 februari 2025

Jasper van het Groenewoud brengt met ‘Dit is mijn verhaal’ in de foyer van de Stadsschouwburg een lezing, of eerder een causerie, over hoe het is om als zoon van een beroemde vader op te groeien. Vader, moeder en broer zijn niet aanwezig, wat een element van ontwrichting aan de voorstelling toevoegt, hoezeer Jasper ook zijn best doet om met vrolijke toon en onderkoelde humor en spitsvondige meta-witzen een tegengestelde indruk te wekken. Dat geeft de voorstelling een pijnlijk, ongemakkelijk randje. We weten dat Raymond geen gemakkelijke mens is, maar met enkel wat anekdotiek over (…) wordt de existentiële verhouding tussen de graag – naar eigen zeggen – ontevreden vader en de duidelijk emotioneel verwaarloosde zoon (…) niet ontmijnd. (…)

*

(…)

*

De gelukkigste jaren van de mensen. Door de enthousiaste aanbeveling van Elisabeth Francet op Facebook waren ook hier mijn verwachtingen hoog, maar ik vind het boek bijwijlen nogal verward. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit postume werk onafgewerkt op de wereld-na-Kayzer is losgelaten. Onvoldaanheid heb ik ook bij de Mijmeringen van Godfried Bomans, dat ik ben beginnen te lezen nadat een artikel over de pas verschenen biografie van Gé Vaartjes mij onder ogen kwam. Ik lees een stukje, ik lees een tweede, maar dan begint het jolige toontje me al tegen te staan en doorzie ik het mechanisme van antinomie en hyperbool uit Bomans’ trukendoos.

7830

Brugge, Ezelstraat - 260204

vorig jaar 304

8 februari 2025

Opgestaan met een zwaar hoofd en lichte hoofdpijn. Opnieuw voornemens, zoals elke ochtend wanneer ik met een zwaai mijn te zware lichaam uit mijn bed draai en, zittend op de bedrand, mijn voeten in mijn pantoffels steek. ‘Bedrand’ – daar heeft Wim Kayzer het in De gelukkigste jaren van de mensen ook over. Hoe hij, zittend op de rand van zijn bed ‘wezenloos voor zich uit’ zit te staren.

*

Tijdens het opruimen van het boeltje van gisterenavond luister ik naar een aflevering van Voorproevers. Het gaat over woonzorgcentra en dus ook over oud worden en hoe het leven er dan zal uitzien. Ik kan mij er geen voorstelling van vormen, eigenlijk weiger ik eraan te denken en schuif ik het voor me uit, zoals ik dat al mijn hele leven heb gedaan.

*

De kater is, bestookt met twee dafalgans, al grotendeels verdreven wanneer ik in de namiddag met P een openhartig gesprek heb over alcoholgebruik. P staat al vijf jaar volledig droog. Wie meer dan tien eenheden per week inneemt, en er niet in slaagt om twee dagen per week niet te drinken: dat is zijn definitie van een alcoholicus. (…)

*

Shendy Gardin praat in De Brug over moderne kunst in de publieke ruimte en hedendaagse architectuur in Brugge. Haar wat schoolse overzicht wordt zeer helder en welbespraakt gebracht – ik erger me alleen maar aan het consequent door elkaar haspelen van de betrekkelijke voornaamwoorden ‘die’ en ‘dat’. Correctie, het is geen door elkaar haspelen, het is een volledig verdringen van ‘dat’ door ‘die’, een fout die zich vanuit West-Vlaanderen heel snel over heel Vlaanderen aan het verspreiden is. (…)

Moderne architectuur te Brugge:
de nieuwe inkom van het Gruuthusemuseum.

*

(…)

*

Vierde aflevering van de documentaire over Mobutu. De zielige afgang van de dictator. ‘Après moi le déluge’. Mocht de man niet vroegtijdig dood zijn gegaan aan zijn prostaatkanker, die hij weigerde te laten behandelen, hij zou waarschijnlijk zijn gelyncht. Nu is hij nog bijtijds, samen met fortuin en familie, het land kunnen ontvluchten. Maar wat een puinhoop heeft hij achtergelaten. De inval, overigens, van Rwanda in Oost-Congo, een conflict dat nu in alle hevigheid is losgebarsten, voor zover het Congolese leger niet resoluut op de loop gaat, was toen, dertig jaar geleden, al volop bezig.

*

De brochure Leve het goede leven! van Johan Braeckman[, die ik meegriste uit het vrijzinnig centrum De Brug] brengt in eenvoudige taal een summier beeld van wat humanisme inhoudt. Ik ben blij erin te lezen dat een goede humanist ook dierenwelzijn belangrijk vindt (al staat de mens wel ‘centraal’), en dat het niet de bedoeling kan zijn anderen tot het humanisme te bekeren. Pluralisme en verdraagzaamheid!

7829

260205

vorig jaar 303

7 februari 2025

Na de boodschappen drie uur gewerkt in de keuken: het grootste deel van de dag staat in het teken van het eerste van de vier etentjes (…) die ik heb belegd (…). Op het menu staat coq au vin. (…) de opeenvolgende werkzaamheden: het schillen van de aardappelen voor de puree; het bereiden van de puree; het blancheren en vervolgens bakken van de spekreepjes; het schillen en bakken van de ajuinen; het bakken van de champignons na deze eerst te hebben gekuist, gesneden en gekookt in zout water; het schroeien van de stukken kip; het samenvoegen van de hele zwik, behalve de puree dan, in één pot. Ik doe dat graag. De avond zelf is een succes. Het onuitgegeven gezelschap kan het goed met elkaar vinden. J is thuisgebleven omdat hij ziek is. Ik krijg lof voor mijn coq. M lust geen puree. Er wordt stevig gedronken. Iedereen schikt zich gewillig naar de tekstfragmentenformule. M leest een stukje voor uit Moederland van Charlotte Perkins Gilman, een feministe uit de jaren dertig. D koos de openingszinnen van Humbling, de laatste roman van Philip Roth, over een acteur die beseft dat hij de magie kwijt is. N heeft een gedichtje van een van haar kleinkinderen meegebracht. F koos een fragment uit De laatste woorden van Leo Vekeman van Yves Petry. En zelf koos ik voor het titelverklarende fragment op de bladzijden 45-46 van De gelukkigste jaren van de mensen van Wim Kayzer, dat ik nu aan het lezen ben. Tijdens het aperitief hadden we een geanimeerd over woke en de (kunstmatige) ingrepen in ons taalgebruik. Enkele zinnetjes nog die ik in de loop van de zeven uur durende avond heb genoteerd: ‘Ik heb een drielobbige prostaat’ (D); ‘Dat zou een goede titel voor een roman zijn: De drielobbige prostaat’ (F); ‘Toen de paus aankwam, ontplofte onze tv’ (M); ‘De neohomo was een zakzeiker’ (F); ‘Hij had een louis d’or’ (N), aangevuld door F met ‘Er mag een strik rond’ (er was nog een derde uitdrukking voor iemand die goed in bed is, maar die is me ontgaan); ‘De mooiste openingszin staat in Omega minor’ (D). Ik ga die openingszin meteen opzoeken: ‘Im Aufgang war die Tat.’

*

Ik kreeg vandaag een vriendelijke reactie van W op het briefje dat ik hem na mijn eerder opgestuurde exemplaar van Vaderader stuurde. Hij zal het zeker lezen en er dan op reageren. [Is tot op heden niet gebeurd.]

7828

Brugge, Filips de Goedelaan - 260203

vorig jaar 302

6 februari 2025

Het parlement debatteert veertig uur lang over de regeerverklaring. Onafgebroken. Iedereen vindt dat absurd. De camera’s zoomen gretig in op gapende volksvertegenwoordigers, op volksvertegenwoordigers die in slaap vallen, op volksvertegenwoordigers die de pers halen omdat ze een plaspauze inlassen. Maar toch gaat deze poppenkast gewoon door. Iedereen zegt dat het anders moet, maar de volgende keer zal het precies zo gaan. Mijn gedachten gaan uiteraard uit naar het parlementspersoneel, niet het minst de verslaggevers, die dit achter de schermen allemaal in goede banen moeten leiden.

*

(…)

*

(…)

*

De restauratiewerken aan het grote huis achter mijn woonst worden eigenlijk aangevat. Het huis heeft minstens vijf jaar staan verpieteren. Alleen al het bouwen van de stelling rondom vergt drie werkdagen. Nu zijn ze met de hogedrukspuit de gevels aan het reinigen en al het losse cement van tussen de bakstenen aan het verwijderen. Ook de gammele schoorsteen, die als pleisterplaats en uitkijkpost voor duiven en als tussenlandingsbaan voor kauwen fungeerde, wordt aangepakt. Ik vraag me af of die vogels na de werken naar hun plek zullen terugkeren.

7827

Assebroek - 260201

vorig jaar 301

4 februari 2025

(...)

5 februari 2025

Op de markt word ik aan het groenten- en fruitkraam bediend door een man die geen Nederlands kent, zelfs niet de woorden ‘aardappelen’ en ‘champignons’. We behelpen ons met aanwijzingen en wat Engels – broken English, ter nagedachtenis van Marianne Faithfull, die dezer dagen is komen te overlijden. Bij de poelier krijg ik tips voor de bereiding van coq au vin. Ik laat twee kippenkadavers in de stukken hakken die ik zo meteen ga schroeien en in een wijnmarinade onderdompelen. Ik ga nog langs bij De Reyghere om er mijn door mijn Facebookcontact Elisabeth Francet aanbevolen en door mij vervolgens braaf bestelde exemplaar van De gelukkigste jaren van de mensen van Wim Kayzer op te halen.

*

Vanuit het Trumpkamp komt nu tout et n’importe quoi aangewaaid. Vandaag stelt hij voor om met Amerikaanse troepen de kapotgebombardeerde Gazastrook te bezetten, alle Palestijnen te deporteren en van het gebied ‘een nieuwe Rivièra’ te maken. De Israëliërs, naar verluidt ook steeds meer ter linkerzijde, zijn dolenthousiast [en kraaien het uit van de pret].

*

Etentje in de Passage ter gelegenheid van F’s verjaardag. (…) Praten lukt, door het lawaai en de tafelschikking (...), nauwelijks. (…) N en S ‘zitten’ de hele tijd ‘op’ hun gsm. B heeft de verzamelde romans van Platonov gekocht. Ze zijn op dezelfde manier uitgegeven als de verhalen, die ik een tweetal jaar geleden op zijn aanraden kocht en ook las. (Ik weet niet of ik nog zin heb in die romans.) Naar aanleiding van Platonov gaat het even over Stalin. De Georgiër liet, toen de resultaten van een demografisch onderzoek hem niet bevielen, de demografen die het onderzoek hadden verricht executeren. (…) De sierlijkheid van de voetballers Hans Van Aken en Osvaldo Ardiles komt ter sprake, en ook geef ik [– en passant –] nog maar eens lucht aan mijn steeds grotere twijfels nopens de democratie als politiek systeem. Naar aanleiding daarvan hebben we het ook nog even over het voortreffelijke werk dat Eva Vanhoorne verricht als kersvers gemeenteraadslid, en over de intimidaties waarop haar enthousiasme en moed worden onthaald. Het college van burgemeester en schepenen stelt er, samen met veel van haar collega’s in de raad, duidelijk geen prijs op dat ze niet langer ongemoeid worden gelaten.

7826

Sint-Andries, Expressweg - 260131

7825

260131

facebookbericht 1210

Ik vermoed dat de meeste mensen die zeggen dat de VS fascistisch is of aan het 'fasciseren' is - en ik ben zelf een van hen en voel me dus aangesproken - misschien niet de grondige historisch-politieke kennis hebben waarover jij beschikt, Ludo De Witte, maar die termen enkel gebruiken om hun bezorgdheid uit te spreken over wat er met de democratie aan het gebeuren is. De term 'fascisme' is dan meer een metafoor dan een wetenschappelijke term. Akkoord, volgens de kenmerken die je geeft onder de definitie 'de vernietiging van de georganiseerde civiele samenleving' zijn we nog zover niet, maar ik heb toch de indruk dat een aantal van de kenmerken in de VS al min of meer realiteit zijn (en ook bij ons): het afremmen (nog niet 'buiten de wet stellen') van de vakbonden en andere middenveldorganisaties; opsluiting van opposanten; terreur van knokploegen (oké, ICE mag dan proportioneel verre van de omvang van SA en SS hebben, knokploegen zijn het wel); beteugeling via de commercie (is de facto minstens gedeeltelijke 'opheffing') van de vrije pers; beperking (is nog niet 'afschaffing') van de rechterlijke macht (denk aan de zogenaamde 'activistische rechters'). Of de 'afschaffing van pluralistische verkiezingen' er komt, zullen we in november zien met de Midterms. Ook het kenmerk 'sloophamer om dat te realiseren is een geagiteerde massabeweging' is nog geen realiteit, maar met de bestorming van het Capitool hebben we wel al gezien dat zoiets niet ondenkbaar is. En dat zoiets niet meer ondenkbaar is, was tot voor kort ondenkbaar. Inderdaad, volgens de definitie is het misschien prematuur om van fascisme te spreken en hygiëne in het discours is zeker belangrijk, al was het maar omdat we niet uit het oog moeten verliezen dat ook de democratische linkerzijde is gecontamineerd door het kapitalisme, imperialisme en (neo)kolonialisme, maar dat mag niet betekenen dat we niet alert moeten zijn.

vorig jaar 300

3 februari 2025

In mijn droom overhandigt mijn moeder me cash geld. Veel geld: enkele briefjes van duizend frank. Ik barst in tranen uit, huil mezelf wakker. (…)

*

Voor LVO schrijf ik vandaag over mijn uitgaansgewoonten in Leuven. Misschien moet ik het over mijn alcoholgebruik hebben (…). Hoe dat drinken destijds absoluut niet werd geproblematiseerd. En hoe velen wellicht daardoor een afhankelijkheid hebben ontwikkeld.

*

Wandeling (…) in de Assebroekse Meersen. De grond en de plassen zijn bevroren. Rijm in de takken. We moeten, waar het smalle pad te slijkerig is, over een prikkeldraad kruipen. De gesprekken blijven op de vlakte. (…)

*

De Pirouettes van Filip van Kanegem doen me denken aan Maurice Gilliams, die hij trouwens, zonder hem bij naam te noemen, impliciet vermeldt. Van Kanegem (…) heeft een heel eigen, toch wel krachtige, stem. Ik lees geboeid [dit boek van mijn collega-schrijver-in-eigen-beheer].

*

In de nieuwe regering, ‘De Wever I’, zijn de vrouwen opvallend in de minderheid. Op de groepsfoto staan ze op de tweede rij, achter hun [– qua gestalte –] grotere mannelijke collega’s. Is er dan niet een van die mannen die eraan heeft gedacht galant te zijn? Of heeft die hele nieuwe emancipatiegolf een nieuwsoortige onhandigheid met zich meegebracht, een schroom, een schrik om betuttelend over te komen?

*

In Taboe speelt Philippe Geubels een spel op het scherp van de snee met nabestaanden van zelfmoordenaars. De stelling achter het programma is dat je met alles moet kunnen lachen, dat humor ook bij de zwaarste thema’s verlichting brengt. Hier blijkt dat toch moeilijk te lukken. De reacties in de zaal lijken gemengd. De lach op het gelaat van de mensen oogt meer krampachtig dan gul. Gelukkig blijft Geubels respectvol.

7824

260130

vorig jaar 299

2 februari 2025

Om vijf uur alweer op, maar dat is na een nachtrust van zeven uur toch aanvaardbaar. Ik lees verder in het essay ‘Eurocentrisme tegen wil en dank’ van Hans Magnus Enzensberger – ik las gisterenavond de eerste bladzijden. Indrukwekkend, die brede, alles overschouwende kijk! (En waarom Enzensberger? Omdat hij een van de vele namen is die Offermans laat defileren.)

*

In het schrijven van deel 5 van mijn autobiografie ben ik aangekomen bij mijn Leuvense jaren. Onvermijdelijk moet ik het daarbij ook hebben over mijn (toenmalige) uitgaansgewoonten. Ik onderbreek mijn werk voor activiteiten in de keuken. Ondertussen luister ik naar Touché. Dit keer is een actrice te gast. (...) Ze speelt de dokter in Thuis. Naar verluidt, want als intellectueel kijk ik daar natuurlijk niet naar! (ironie-emoticon) Maar ik zou het misschien beter wel doen. Enfin, die vrouw heeft het over alcohol. De alcoholverslaving van haar vroeggestorven vader in het bijzonder, maar ook in het algemeen. Hoe alcohol stevig is ingeburgerd in onze cultuur en waarom dat beter niet zo zou zijn. Het gekende verhaal, waarmee we steeds vaker om de oren worden geslagen. Het zet me aan het denken over de passage waaraan ik aan het werken ben. Misschien moet ik het daarin ook maar eens expliciet hebben over de gestaag groeiende rol die alcohol in de loop der jaren in mijn leven is gaan spelen.

*

Het is eindelijk meer dan twee dagen na elkaar mooi winterweer. Onbewolkt, geen wind, fris. Ik maak een rit van 43 kilometer met de koersfiets: Damme, Dudzele, Oostkerke, Hoeke.

*

Ik voltooi de lectuur van De erfenis van het verdriet van Karin Desai. Wat houdt dit 430 bladzijden tellende boek nu eigenlijk in? Waarom is het zo uitvoerig? Het lijkt uit niet veel meer dan couleur locale te bestaan. Enkele houterige personages in een decor van bordkarton. De beschreven emoties raken me niet. Waarom in godsnaam heeft Y me dit boek aangeraden? Neen, dan de knettergekke, gecontroleerde waanzin van Kusturica’s Black Cat, White Cat! Daar versterken omgeving en personages elkaar wél. Daar gebeurt wél iets wat mij raakt.

7823

Ryckevelde - 260126

vorig jaar 298

1 februari 2025

(…)

*

(…)

*

Midden in het onbewoonbare van Cyrille Offermans is uit. Samen met Een iets beschuttere plek misschien en Een koord boven de afgrond, twee bijna even omvangrijke boeken, vormt het een drieluik met een schat aan informatie over talrijke meestal interessante, of mij interesserende, onderwerpen. Bewondering voor de volgehouden inspanning van deze gepensioneerde leraar om zijn bijberoep van criticus en publicist voort te zetten. Hij blijft lezen en studeren en zich op alle mogelijke manieren voeden, en van dat voeden op heldere en overzichtelijke wijze getuigenis afleggen. Hij deelt niet alleen zijn indrukwekkende hoeveelheid opgedane kennis, maar ook het enthousiasme voor zijn onderwerpen, die overigens opvallend vaak in voor mij herkenbare belangstellingssferen liggen. Enkel wanneer hij ergens een vriend pleziert of iets oppikt uit zijn directe omgeving ben ik hem soms kwijt. Maar de rest is zo sterk dat ik Offermans deze particularismen vergeef.

*

Tijdens het fietsen (trekfiets, polders richting Oostende, 35 kilometer) luister ik naar ‘Belpop 100’ op Radio 1, de lijst met zogenaamd ‘beste’ Belgische liedjes. De kwaliteit ligt hoog, maar het is toch min of meer elk jaar hetzelfde. Uiteraard. Ik luister eens goed, misschien wel voor de eerste keer, naar het liedje ‘Heist-aan-zee’ van Bart Peeters. Ik zet mijn vooroordeel opzij en ben – warempel! – ontroerd! En dat tussen de broeikassen van Sint-Andries, op weg naar het nutteloze station van ‘Varssenaere’.

*

(…)

*

Tijdens het lezen na mijn fietsrit val ik voortdurend in slaap. Het is vijf, zes uur. Het overkomt me steeds vaker. (…) beginnen de veel te korte nachten hun tol te eisen. Ook hier moet het roer dringend om. (…)

*

Na halfweg Black Cat White Cat van Emir Kusturica vallen mijn ogen dicht. Het ligt niet aan de film. Wat een vreemd spektakel! Het verhaal ben ik allang kwijt, maar de beelden en het ritme fascineren me. Hoe Kusturica elk frame volpropt met bizarre details. Maar ik ben te moe en ga, zoals ik me had voorgenomen, om tien uur naar bed.

7822

Ryckevelde - 260126

vorig jaar 297

31 januari 2025

(…)

*

(…) naar de kijkdag van veilinghuis Bonte. Een paar Chinese taxateurs zijn er met een loep en een laptop, om alle gegevens bij te houden, de vazen aan het inspecteren. Ze duiken iedere keer op om dit breekbare patrimonium te kunnen repatriëren. Hier wil niemand die vazen nog hebben, maar daar bestaat er blijkbaar een markt voor. Wat dan ook te zien is aan de prijzen die deze [– in mijn ogen –] meestal lelijke objecten hier halen. Deze keer vind ik in het Bonte-aanbod niet veel van mijn gading. Een Permeke, de obligate Raveels en Panamarenko’s, enkele mooie kleine landschapjes.

*

Ik puzzel de uitnodigingen in elkaar voor het bombardement van etentjes dat ik in de maanden februari en maart wil organiseren. Vier avonden voor in totaal eenentwintig gasten. [Niet helemaal van opportunisme gespeend want] ik hoop dat dit initiatief toch enkele tegenuitnodigingen oplevert. Verder weet ik niet zo goed wat ik ermee wil bereiken. Is de hunkering om geliefd te worden dan zo groot? Is het de angst voor eenzame weekends?

*

I’m Not There (Todd Haynes, 2007) is op zijn zachtst gezegd een vreemde film. In deze experimentele biopic belichamen zes verschillende acteurs, onder wie één vrouw (Cate Blanchett), verschillende aspecten van Bob Dylan. Het enigma ‘Dylan’ is na deze film nog groter. Ik krijg zelfs de indruk dat precies dat de bedoeling was: het enigma vergroten. Of de man is knettergek, meervoudig schizofreen, dat zou ook kunnen.

*

Om twaalf uur hoor ik dat we eindelijk, zeven maanden na de verkiezingen, een federale regering hebben. Met Bart De Wever als eerste Vlaams-nationalistische premier. De partij die de splitsing van het land als eerste artikel in haar statuten heeft, zal nu zorgen voor het samenhouden ervan. Benieuwd hoe de socialisten dit verkocht krijgen aan wat er nog van ‘links’ overblijft.

7821

Ryckevelde - 260126

vorig jaar 296

30 januari 2025

De outletwinkel Bambino in de Langestraat oefent op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Geregeld kom ik er buiten met een voorraad schriftjes en cahiers die voor vele jaren volstaat: ik zal zéér oud moeten worden om ze allemaal vol te schrijven, hopelijk blijft mijn hand nog lang vast genoeg. Het is, naast het kopen van veel te veel boeken [weliswaar meestal tweedehands], veel meer dan ik ooit uitgelezen zal krijgen, een koppig-ineffectieve strategie om mijn sterfelijkheid niet onder ogen te zien. Dezelfde gedachte bekruipt mij bij het bekijken (op YouTube) van een VPRO-documentaire uit 2005 over Gerrit Komrij. We zien hoe de schrijver zich – wetende dat het geen zin heeft, hij noemt het zelf een ziekte – uitlevert aan zijn niet te beteugelen drang om antiquarische boeken te kopen. Amper zeven jaar na het maken van de documentaire is – zo weten we nu – de man al dood. Hoe vergeefs en onbeduidend is die hele jacht geweest. Wat is er overigens gebeurd met de ongetwijfeld waardevolle collectie? Heeft de heer Hofman, Komrij’s partner, alles goed weten te beheren? Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met het boek over alle soorten winden, niet het meteorologische fenomeen welteverstaan, waar Gerit glunderend en met de twinkeling van een stout jongetje in zijn ogen over vertelt? Droge en natte, stinkende en welriekende, luide en onhoorbare winden, jongemeisjeswinden en oudeventenwinden.

*

(…)

*

De politieserie Non mi lasciare (2022), over georganiseerd kindermisbruik in Venetië, is niet slecht gemaakt en genereert veel mooie plaatjes, maar gaat ten onder aan een overdosis sentimentaliteit. Blijkbaar staan [sommige] Italianen in hun omgang daarmee minder ver dan wij, cynische en geharde noorderlingen. Steractrice Vittoria Puccini, welluidend genaamd, moet menig traantje wegpinken. Opmerkelijk in deze serie is het feit dat de makers er niet voor terugschrokken om citaten aan te wenden die de modale kijker misschien niet, maar een cultureel beslagen iemand (…) wél kan thuiswijzen. Zo verwijst een lang uitgesponnen achtervolging door het Venetiaanse doolhof van straatjes, steegjes en pleintjes wel heel nadrukkelijk naar een van de experimenten van Sophie Calle. En er is ook het quasi letterlijke citaat dat verwijst naar een van de verhalen van Raymond Carver: een jongen wordt aangereden door een auto, lijkt aanvankelijk niets te mankeren, maar belandt een paar uur later toch in een coma. Er komt zelfs ook, net als in Carvers ‘Een kleine weldaad’, een verjaardagstaart aan te pas. Na het slotbeeld van de laatste aflevering passeert op het scherm nog een quote: ‘È più facile costruire bambini forti che riparare uomini rotti.’ ‘Rotti’ wordt door de ondertitelaar vertaald als ‘gebroken’.

*

Ter voorbereiding van mijn boekverhaal 14 bekijk ik nog een interview uit 2022 met Claude van de Berge. Wat een contrast met Komrij!

7820

260127

vorig jaar 295

29 januari 2025

Het begint een dwingende [slechte] gewoonte te worden, dat opstaan en al aan de dag beginnen al voor zes en soms – steeds vaker – al voor vijf uur. Langs de ene kant is dat goed voor de lectuur (…), maar anderzijds is het slopend en maakt het dat mijn dagen, die ik meestal doorbreng zonder een levende ziel te zien, of dan toch zonder een betekenisvolle ontmoeting te hebben, wel erg lang duren [want voor middernacht ga ik zelden slapen]. En dat drijft me dan wel eens tot een vooralsnog lichte vorm van wanhoop, zo midden in de nacht, wanneer ik nog helemaal niet uitgerust ben en het vermogen om de slaap te hervatten na het opstaan om te plassen mij in de steek heeft gelaten en ik, gezien mijn afkeer van rusteloos woelen, het bed verlaat en met een kop koffie aan mijn werktafel ga zitten, achter de nooit slinkende stapels met te lezen boeken.

*

Tijdens deze gewone werkdag, van tien tot zes, heb ik via de chat enkele korte contacten met mijn collega’s (…) en, om haar te feliciteren met haar op Facebook aangekondigde fotoboek over Leuven, met Karin Borghouts. Ik zeg haar dat ik een goede herinnering bewaar aan onze kortstondige samenwerking [enkele jaren geleden], toen ik kleine gedichtjes schreef bij enkele foto’s van haar uit Japan. Zij beaamt dit. Ze zegt dat ze me volgt in mijn boeken en op Facebook en dat ze vindt dat ik (…). Ik ben blij met dat compliment. [Ik zoek mijn exemplaar van dat Japan-boekje maar vind het nergens terug. Karin, zou je er nog eentje hebben?]

Saga - Japan | Karin Borghouts | artist photographer