vorig jaar 438

28 augustus 2025

Een paar daden gesteld die je met wat goede wil een aanzet tot de grote opruimingsactie zou kunnen noemen die ik me nu al een paar jaar voorneem te doen, maar ik weet dat ik er nooit zal geraken als ik er niet toe kom om eens een paar opeenvolgende dagen niets anders te doen dan alles, maar dan ook werkelijk alles weg te doen wat ik kan missen en waarvan ik na een tijd kan zeggen dat ik het niet eens heb opgemerkt dat ik het niet meer heb, zodat ik met een propere lei, een totaal witte kamer, kan herbeginnen. Nu kom ik niet veel verder dan een krat met brol in een kast te proppen waar een compartiment is vrijgekomen doordat ik de allang vergeten brol die daar lag bij de brol op een ander schap heb kunnen proppen.

*

(…)

*

Een uur had ik nodig om het interview over te tikken dat op 11 mei 1995 was verschenen in De Standaard der Letteren, met een Stefan Hertmans die zich toen wel nog mijn aandacht voor hem liet welgevallen. Ik ben er trots op en plaats het op mijn blog, met in de inleiding: ‘verschenen toen er in De Standaard der Letteren wel nog interviews van 2500 woorden konden verschijnen die ergens over gingen’.

*

Samen met B en S vieren we P’s verjaardag op restaurant. (…) P komt voor de dag met enkele sappige Brugse uitdrukkingen en woorden. ‘Een hoer als een paard (peerd)’ en ‘tunschen’. Tunschen is: kaartspelen voor geld. Zou dat van toucheren komen, toucher de l’argent? (…)

8030

Omgeving Moischeid (D) - 260723

vorig jaar 437

26 augustus 2025

(…)

27 augustus 2025

(…)

*

(…) Met X hadden we het over huwelijken en relaties. Over de gevangenis waarin de getrouwde man soms (of meestal) terechtkomt. En over de vrijheid van de vrijgezel, die met eenzaamheid en angst voor een solitaire oude dag moet worden betaald. (…)

*

Het probleem dat ik met de Koreaanse film Decision to Leave heb, is dat ik de personages niet uit elkaar kan houden. Die Aziatische mannen en vrouwen gelijken allemaal op elkaar. De plot is bovendien behoorlijk ingewikkeld. De overgangen tussen de verschillende sequenties zijn creatief en vernuftig. Het dramatische einde raakt me niet.

8029

Omgeving Germünden (D) - 260723

dienstmededeling

Ik heb even genoeg van de echoput Facebook, de bubbels, de meningen. De polarisatie. De steeds harder wordende onwrikbare, soms letterlijk ziekmakende standpunten. Anderen verwoorden beter wat ik eventueel nog zelf te zeggen zou hebben. Hun teksten ‘voeden’ mij. Ik bewonder hen, ben hen ook dankbaar, en zal hen blijven volgen.

Maar zelf wil ik het algoritme – voorlopig? – niet meer ‘voeden’.

Wie dat wenst, kan zich met een mail naar [pascal punt cornet at pandora punt be] inschrijven op mijn dagelijkse nieuwsbrief. Daarin verwijst een link telkens door naar mijn blog ‘Het leven als voorlopige oplossing’ (https://pascaldigital.blogspot.com/), die ik wel nog zal aanvullen.

8028

Berghausen (D) - 260723

40 * 54,6 * 25,9 * 1341 * 2318,8

Damme - Oostkerke - Hoeke - Sint-Anna-ter-Muiden - Retranchement - Cadzand - Zuidzande - Sluis - Siphon - Sint-Kruis

vorig jaar 436

25 augustus 2025

Opnieuw erg vroeg op. Rebellie van Joseph Roth is inderdaad, zoals S mij had verzekerd, zeer goed. Ergens tussen Kafka, Flaubert en Fallada.

*

(…) Tussen twee stoelen: niet de symbiose waar ik zo naar hunker, en anderzijds toch de voordelen van het vrijgezellenbestaan. Ik had het er eergisteren nog over met J, toen we X en Y met elkaar zagen kibbelen.

*

Met een honderdtal op de Palestina-manifestatie op de Burg, vlak voor de gemeenteraad waarop E nog eens voor Groen het amendement gaat indienen dat twee maanden geleden werd weggestemd, niet omdat de erin voorgestelde maatregelen tegen Israël fout zouden zijn maar gewoon omdat het amendement van de oppositie komt. Ik zie P, M en M, maar ook J en F, de campingvrienden van vijftien jaar geleden op Pas de Ceilhes. Ik ben oprecht blij hen in goede gezondheid aan te treffen. Ze zijn nu 87 en 83 jaar. Ze zijn per fiets van Ver-Assebroek tot hier gekomen. J herkende me meteen, F niet. Naar Pas de Ceilhes gaan ze al vele jaren niet meer: de afstand is voor hen te groot geworden. Het was een mooie tijd, maar die is voorbij.

*

Thuis wacht mij een bijzonder chagrijnige reactie van SH op mijn opmerkingen bij het interview dat hij gaf aan De Standaard over zijn buitenverblijf in de Vaucluse. Ik neem me voor hem een brief te schrijven.

8027

'Trump was here'
Omgeving Uberhundem (D) - 260723

vorig jaar 435

24 augustus 2025

Een dag samen met X. (…) We rijden naar Charleroi. In de auto praten we onder meer over mijn wens om een boek te maken met mijn beste foto’s. (…) In het Musée de la Photographie van Mont-sur-Marchienne bezoeken we de tijdelijke tentoonstelling ‘Le Fil’ van John Vink, en lopen we door de permanente collectie (met heel wat bekende foto’s van onder anderen Klein, Winogrand, Frank etcetera) en in de tuin met de monumentale bomen. Vink, die ik niet kende, heeft zeer mooi werk: klassieke reportagefoto’s in zwart-wit, in de traditie van Cartier-Bresson. Hij trok naar verre landen om er de zelfkant van vluchtelingen en gewone mensen te tonen. Georgië, Vietnam, Afrika. De foto’s van de waterschaarste in de Sahel in de jaren tachtig zijn indrukwekkend doordat ze zo onnadrukkelijk veelzeggend zijn. Een vrouw steekt haar hoofd diep in een kom, om daarin het laatste restje water op te likken. In de cafetaria heeft de serveuse een tekening uit Le petit prince op haar arm laten tatoeëren: de slang die een hoed heeft ingeslikt. We drinken aan de overkant van de baan die Mont-sur-Marchienne genadeloos doorkruist een koffie in Café des Sports. Terwijl X haar kaartjes schrijft, kijk ik naar de laatste minuten van de competitiematch tussen Antwerp en KV Mechelen. Niemand van de vijf of zes mannen die in het café aanwezig zijn kijkt naar het scherm. We keren terug langs kleine wegen, door een stuk België waar ik nooit eerder was. Althans niet voor zover ik het mij herinner. Ronquières, Quenast, Enghien… In Herne ben ik wél al geweest – maar dat is zestig jaar geleden! In Nijvel houden we halt. In de collegiale kerk was ik eind de jaren tachtig voor het laatst (…). De kerk, die toen wellicht nog in slechte staat was, lijkt mij nu overgerestaureerd. In de kloostergang is er een boekenmarkt. Ik koop Anéantir van Houellebecq, Trésor d’amour van Sollers, L’Extase du selfie van Philippe Delerm en een pocket met gesprekken tussen Alain Finkielkraut en Benny Lévy over la laïcité: Le Livre et les livres. Geen idee wanneer ik dat allemaal zal lezen. Verder via Geraardsbergen richting Gent. Om halfacht nemen we afscheid aan de achterkant van Gent-Sint-Pieters. (…)

8026

Omgeving Langenei (D) - 270623

40 * 71,2 * 26,0 * 135 * 2264,2

Sint-Andries - Loppem -Ruddervoorde - Hertsberge - Beernem - Oostveld - Donk - Siphon - Sint-Pieters

vorig jaar 434

23 augustus 2025

(…) We bezoeken het kasteel van Gaasbeek, en daarin een kleine overzichtstentoonstelling met werken van videokunstenaar David Claerbout. (…) H geeft uitleg. (…) Enkele werken zullen me, zeker als ik ze hier kort memoreer, misschien bijblijven. ‘Long Goodbye’ (2007) toont een vrouw die voor een villa staand iemand (de toeschouwer?) in vertraagde film uitwuift terwijl de schaduwen van de bomen versneld over de gevel glijden. ‘The Piano Player’ (2002) speelt met de functie van begeleidende muziek op voor- en achtergrond. In ‘Studie voor een portret’ (2001) zien we een vrouw wier haar lichtjes wordt bewogen door de wind. De toeschouwer voelt die bries omdat hij, voor het beste perspectief op het beeld, onder een aan het plafond opgehangen ventilator moet staan. In ‘Breathing Bird’ (2002) bewasemt een vogeltje een raam. De tien uur durende video ‘The Woodcarver and the Forest’ (2025) toont een lepelsnijder aan het werk voor een immens raam waarachter een langzaam verdwijnend bos te zien is. Volgens de uitleg vormt dit werk een kritiek op het kapitalisme: we kunnen ons gemakkelijker het einde van de wereld voorstellen dan het einde van het kapitalistische systeem. Het kapitalisme beheerst niet alleen onze economie, maar ‘ook onze gedachten, verlangens en verbeelding’. De ambachtelijkheid waarin we rust en soelaas hopen te vinden gaat ook gepaard met een aanslag op de natuur, waar we zelf deel van uitmaken. Na het bezoek aan de tentoonstelling drinken we iets op het terras van de kasteelbar en maken we een wandeling door het kasteelpark. (…)

8025

Langenei (D) - 260722

vorig jaar 433

22 augustus 2025

(…) In mijn droom zat W naast mij ook met de hand in zijn dagboek te schrijven, zoals ik nu doe. Op de een of andere manier moesten beide cahiers op elkaar aansluiten. W was op bladzijde 364 aan het schrijven, ik was met bladzijde 365 begonnen.

*

Moeder, na vader heeft me niet verveeld, maar ik vraag me toch af wat de meerwaarde is van dit dagboek. Hier en daar, verspreid tussen vaak heel triviale mededelingen, staat een wat interessantere beschouwing, en de telefoongesprekjes met de moeder zorgen voor een prettig ritme, maar ik heb toch het gevoel dat Gerbrand Bakker heel erg zijn best doet om niet het achterste van zijn tong te laten zien. Ik zal dit boek snel vergeten. Bovendien werd ik misleid door de titel – en ik had het er zo al moeilijk mee. Op de eerste bladzijden vertelt Bakker hoe zijn vader overlijdt. Logischerwijs denk je dan dat ook zijn moeder het einde van het boek niet haalt – waarom anders die titel? Maar dat gebeurt dus niet, met als gevolg dat het dagboek op een willekeurige dag, zonder afronding, afbreekt. Later op de dag vind ik, toevallig, Boven is alles stil van diezelfde Bakker. Tweedehands, voor 3 euro. Maar nadat ik op het achterplat heb gelezen dat het over koeien en boeren en het platteland gaat, laat ik het boek liggen. Na alle koeienstukjes van Koos van Zomeren die ik de laatste tijd in Ruim duizend dagen werk heb gelezen, heb ik voor even genoeg van het onderwerp ‘Landbouw’. Overigens vind ik het van mezelf een hele prestatie om zonder boeken de Oxfam-tweedehandswinkel te verlaten. Dat lukt me steeds vaker.

*

(…)

*

(…) Het verjaardagsfeestje van X is – qua organisatie – het soort bijeenkomst dat ik niet graag heb: alle genodigden hebben, ook als ze onderling niet altijd veel met elkaar te maken hebben, om de een of andere reden toegegeven aan de aandrang om in een wijde kring te gaan zitten, maar het aantal aanwezigen is zo groot dat die kring geen enkele functie meer vervult. Het gezelschap valt in verschillende gesprekjes uiteen, en doordat iedereen zit, wordt er maar moeilijk van gesprekspartner gewisseld. X onderhoudt me geruime tijd over ‘de Naam van de Vader’ – ik hóór er de hoofdletters bij. Het wordt al vroeg donker en kil. (…) Ik ga even bij Y staan. We kijken naar de sterren, voor zover er door de lichtvervuiling sterren te zien zijn. Voor de Perseïden is het al te laat, weet Y. Ik vraag haar hoe haar zomer is geweest. Ze is zo klein van gestalte dat ze tegelijk mijn hoofd en de sterren in de gaten kan houden. Ze heeft geen al te beste zomer gehad, zegt ze. Ze heeft wel een nieuw lief, maar hij laat op zich wachten. Hij werkt voor Frontex. ‘Het gebeurt niet vaak dat ze me doen wachten. Maar ik ga me niet laten doen. Ik stel mijn grenzen.’ ‘Dat zal voor iemand die voor Frontex werkt geen probleem zijn,’ merk ik gevat op, al zeg ik het zelf. Het ontlokt bij Y een brede glimlach, al haar tanden bloot. Ik neem afscheid, ook van X en Z, die ik bedank voor de lekkere hapjes, en verlaat de tuin van de voormalige Sint-Jozefkliniek.

8024

Langenei (D) - 260722

getekend 526

990828

facebookbericht 1245

Waarom zou je terughoudend moeten zijn om een bisschop aan het woord te laten? Waarom zou je iemand die niet jouw geloof of overtuiging deelt het woord niet gunnen? Gelovig of vrijzinnig, het maakt niet uit – als we maar pluralistisch zijn en elkaar niet ‘den duvel’ aandoen. Mocht iedereen pluralistisch zijn, en dat ook uitdrukkelijk en metterdaad zijn, dan zouden er al heel veel onenigheden opgelost zijn nog voor ze zouden zijn ontstaan.

vorig jaar 432

21 augustus 2025

Een vruchtbare dag, met twee boekverhalen: een over Frans Boenders en een over Danilo Kiš. De naam Frans Boenders lokt op Facebook wat reacties uit. Ik deel daar ook een verhaaltje dat S schreef naar aanleiding van het interview in De Standaard met Stefan Hertmans over diens buitenverblijf in de Vaucluse, waarin ze terecht besluit dat interviewster Guinevere Claeys het object van haar dweepzucht heeft geridiculiseerd. Ik plaats er een eigen commentaar bij (…). Daaronder komt een reactie van T: ‘Belachelijke commentaar.’ Het is niet duidelijk of dat op S’s tekst slaat of op mijn aanvulling. In elk geval spreekt hieruit: ‘Raak niet aan onze iconen.’

*

Op weg naar P (…) maak ik de volgende overweging: als (…), dan hoef ik in het stuk leven dat mij nog rest misschien helemaal niet zo spaarzaam te zijn als ik tot dusver, (…) en mij schikkend naar het principe van het goede rentmeesterschap, altijd ben geweest. J en N, die ik allebei al heel lang niet meer heb gezien en die ik voor P’s voordeur in hun nieuwe, modulair tot compacte rijdende slaapplaats om te bouwen verlengde Kangoo aantref, brengen mij al meteen op een idee: waarom zou ik mij niet ook iets dergelijks aanschaffen om, zolang ik daartoe nog in staat ben, Europa rond te trekken? (Maar ik besef meteen dat ik veel te honkvast en te weinig ondernemend ben om een dergelijk voornemen in werkelijkheid om te zetten.)

*

P meldt dat Johan Blancquaert (schrijfwijze?), die lange tijd De Nisse heeft uitgebaat (…) overleden is. Hij was nog maar vooraan in de zeventig. Ik heb hem zelf nooit persoonlijk gekend, enkel gezien. Ik vond hem een mooie man. (…)

*

Na een passage in de Carrefour blijf ik vanaf vijf uur binnen voor lectuur en televisie, onder meer een weinig inspirerende aflevering van Alleen Elvis… met de Brugse, en Brugs pratende, chocolatier Dominique Persoone.

8023

Omgeving Marienheide (D) - 260722

vorig jaar 431

20 augustus 2025

Ik neem plaats op het terras voor een gebouw met geopende ramen, bij een aantal werknemers van de stad Brugge die daar zitten te kletsen. Ik vertel hun dat ik 35 jaar geleden ook nog voor de stad heb gewerkt. Huiszwaluwen vliegen af en aan en verdwijnen in het gebouw. Het gebouw is een bakkerij. Het is niet duidelijk of de bakkerij nog in werking is. Voor een bakkerij heb ik ook nog gewerkt. Die bakkerij – het was de industriële bakkerij Paverko – bestaat niet meer. Ik ga binnen om te kijken waar de zwaluwen nestelen die scheerlings over onze hoofden naar binnen en terug naar buiten vlogen. Ik zie ze eerst niet. Tot iemand naar boven wijst, en ja, aan de binnenkant van de gevelmuur hangt, tegen het plafond aan, een hele rij nesten waarop de zwaluwen landen en vanwaar ze weer naar buiten vliegen, op zoek naar voedsel voor hun jongen. Wanneer ik wakker word uit deze droom, herinner ik mij dat ik me de voorbije dag heb afgevraagd of de zwaluwen al vertrokken zijn. De gierzwaluwen zijn al weg. Ik las bij Gerbrand Bakker: ‘Die stiekeme gierzwaluwen, altijd maar vertrekken zonder waarschuwing: de échte zomer voorbij zonder het te merken.’ (Moeder, na vader, 257)

*

Bij Gerbrandy lees ik ook dat J.J. Voskuil in zijn dagboeken heel wat theoretische beschouwingen neerpende, over vriendschap, over het omgaan met mensen, over de verloedering van de natuur, over de zin van het leven. Daar ben ik in dit dagboek in elk geval nog niet toe gekomen. Voskuil is, volgens Gerbrandy, ‘ontzettend met zichzelf bezig’ (Moeder, na vader, 265). ‘“Zelfverheldering” noemt hij het.’ Bij mij gaat het niet om zelfverheldering, wel om het tegengaan van de zelfverduistering. Ik wil mezelf niet verklaren, maar wel bijhouden, bewaren, onthouden.

*

(…) We hebben het verder nog, in de veel te dure koffiebar (5 euro voor een dubbele espresso met een wolkje melkschuim) over (…) en over de video van Dalilla Hermans, en over hoe minderheidsgroepen zich al te gemakkelijk op hun zelfdefiniëring als minderheidsgroep beroepen en zo de bakfietselite achter zich krijgen, maar zich tegelijkertijd vervreemden van de heffe des volks, die, met giftige racistische commentaren, iemand als Dalilla Hermans een video doet maken om zichzelf te rechtvaardigen. (…) Wanneer X haar fiets uit het rek haalt, wordt ze op een haar na aangereden door een man op een racefiets die, reagerend op X’s kreet – het scheelde echt niet veel – nog een wegwerpgebaar maakt alvorens met een veel te hoge snelheid bij het sas van de Bloedput uit het zicht te verdwijnen.

*

Ik laat mij in Raaklijn en Fnac tot de aankoop van boeken verleiden: Rebellie van Joseph Roth, omdat X me dat aanraadde, maar ook De weemoed van de reiziger van Jan Brokken, Achtung Europa! van Thomas Mann en Chanson van Bart Van Loo. Terug thuis vind ik in mijn brievenbus L’Homme qui plantait des arbres van Jean Giono. A, die hier blijkbaar is geweest en vruchteloos heeft aangebeld, heeft het daar achtergelaten – zo blijkt uit een bijgevoegd briefje. (…)

*

Hetty Helsmoortel, die bekendstaat als wetenschapscommunicatiedeskundologe (of iets dergelijks – ze omschrijft zichzelf als een combinatie van wetenschapper en artiest, met een zwak voor Yasmine en Céline Dion), heeft in Alleen Elvis blijft bestaan over de wereld niet bijzonder veel te vertellen, maar des te meer over zichzelf. Een aflevering om snel te vergeten.

8022

Rösrath (D) - 260722

vorig jaar 430

19 augustus 2025

(…)

Bij het opruimen van mijn mailbox stuit ik op een bericht uit 2014 van M, een briefje vol vriendschap en verwachting. Zo treurig, wat er nadien van is terechtgekomen. Of niet terechtgekomen. En kijk, ze is nu al anderhalf jaar dood.

*

(…)

*

In het Witte Huis likken Europese premiers en presidenten de hielen van hypernarcist Trump. Zou hij dat echt niet beseffen? Is hij echt zo verblind door zijn eigen glorie en glans dat hij dat toch zeer opzichtige spelletje niet doorziet? En als hij dat niet zelf kan, dan heeft hij daar toch zijn adviseurs voor? In een koningsdrama van Shakespeare zou een dergelijke scène afbreuk doen aan de geloofwaardigheid. Dit is realiteit.

*

Ik heb Dalila Hermans nooit sympathiek gevonden, maar dat doet er niet toe. Ze strijdt voor de goede zaak, zou je kunnen zeggen, maar lijkt me toch iets te nadrukkelijk vooral met zichzelf bezig. Ze heeft een video gemaakt om zich te verdedigen tegen de bagger die ze over zich uitgestort kreeg omdat ze zogezegd een snoepreisje naar Japan heeft gemaakt, op kosten van de gemeenschap. Ze zou daar hebben verkondigd hoe slecht het leven hier in België is voor een vrouw van kleur. Ik bekijk de video (…) en moet toegeven dat deze weloverwogen, goed gestructureerde en met bravoure gedebiteerde verdediging indruk maakt.

8021

Omgeving Rösrath (D) - 260722

vorig jaar 429

17 augustus 2025

Ik zit samen met A en diens broer (maar het is in de droom niet D) aan de ontbijttafel in een miezerige eetzaal van een hotel waar we deelnemen aan een congres. Op de achtergrond zie ik Michiel Chieltjens de keuken binnenstappen. Hij heeft een kale plek op zijn achterhoofd, zoals ik er ook een heb.

*

Fietsen langs Hoeke, Moerkerke, Oedelem… 63 kilometer. (…) gaandeweg gaat het beter. (…) De conditie gaat de goede kant op (…).

*

(…)

*

(…) Half Nelson van Ryan Fleck (2006). Tussen een drugsverslaafde leraar en een zwart meisje van dertien ontstaat een compliciteit doordat het meisje de leraar op inname betrapt. De film gaat over het veroordeeld zijn tot het niet kunnen ontstijgen aan je eigen sociale klasse. Dialectiek, en dus verandering, die is gebaseerd op tegenstellingen. Ryan Gosling, die de coole, nonchalante en eenzame leraar speelt, charmeert en draagt de film. Shareeka Epps doet het ook zeer goed, al is ze in werkelijkheid drie jaar ouder dan haar personage.

*

Telefoon van M. Elkaar voor het eind van augustus zien zal niet meer mogelijk zijn. J is tijdens de vijgenpluk van zijn ladder gevallen, gelukkig zonder erg.

18 augustus 2025

(…) Alleen in Berlijn vat een historische werkelijkheid in een lineair verhaal zonder veel literaire meerwaarde.

*

(…) X vertelt onder meer over een alcoholvrije bijeenkomst. Zoiets zou vroeger ondenkbaar zijn geweest. Op feesten werd er nu eenmaal veel gedronken. X herinnert zich een feest waarop iedereen echt veel te veel gedronken had. Maar dat zorgde wel voor een ontspannen sfeer. ‘Op dat feest,’ zegt ze, ‘zijn van minstens twee oudjes de foto’s gemaakt die later voor hun doodsprentje werden gebruikt. Zo gelukkig zagen ze er toen uit.’ (…)

*

(…)

*

In de Carrefour rijd ik abusievelijk met een winkelkar weg die de mijne niet is. Een meneer spreekt me daarover nogal streng aan. Ik merk mijn vergissing en zeg hem dat het toch zo erg niet is. Pas dan zie ik in die winkelkar een handtas, de handtas van mevrouw dus, en besef dat de man wellicht dacht dat ik daarmee aan de haal wou. Op mijn heenweg naar de winkel zag ik twee canadaganzenjongen door een omheining gescheiden van hun ouders wanhopig heen en weer lopen op zoek naar een doorgang, terwijl hun ouders daar schijnbaar onbewogen bij bleven. Wanneer ik een halfuur later met mijn boodschappen terugkeer, is die situatie nog steeds dezelfde.

*

(…)

8020

Köln (D) - 260722

vorig jaar 428

16 augustus 2025

(…)

*

In Galicië woedt, zoals op vele andere plaatsen, een niet meer te controleren bos- en natuurbrand die al een gebied in de as heeft gelegd dat even groots is als, luidens de berichten, ‘de helft van de provincie Limburg’. Ach, als het Limburg maar is, dat is ver van ons bed. In de berichten gaat het enkel over geblokkeerde wegen en geëvacueerde dorpen. En er zijn al twee doden te betreuren. Het gaat dus enkel over mensen.

*

(…)

*

Naar Oostende. (…) Ik bedank ♠ voor zijn volhardende belangstelling voor mijn foto’s, teksten en tekeningen. Ik complimenteer hem met zijn kunst. We bekijken een boek van Wim Peumans over de Maas en het recentste nummer van Bahamontes, over de Ventoux. Voor de stille Palestina-manifestatie zijn er een vijftigtal deelnemers komen opdagen. Een van de allereerste passanten komt uitdagend voor ons staan en zegt, met uitgestoken handen, alsof hij ons terug in een denkbeeldig hok wil duwen of minstens tegenhouden (maar we gaan nergens heen): ‘Vive l’état d’Israël’. Dat is behoorlijk intimiderend. Achteraf bedenk ik dat ik had kunnen repliceren: ‘Vive les vingt mille enfants tués’, maar ik denk dat het beter is dat ik daar te laat op kwam. Na deze man zijn veruit de meeste, bijna alle eigenlijk, reacties bemoedigend. Na de actie ga ik met ♦ mee naar haar appartement. Ik vertel haar over (…). (Achteraf zal ik haar texten dat ik het weer veel te veel over mezelf heb gehad en dat ik te weinig naar haar heb geluisterd. Zij antwoordt: ‘In mijn leven gebeurt niets meer.’ Ik: ‘Maar er is veel gebeurd, en ik heb te weinig naar je verhalen geluisterd.’) ♦ (…) laat mij een keuze maken uit haar boeken. Ze voegt mij bij het afscheid (…) toe dat ik het glas altijd als halfvol moet zien: ‘Tu as le bonheur d’être Pascal Cornet.’ (In haar keuken had ik enkele minuten daarvoor, toen ik daar de gebruikte kopjes op het aanrecht ging plaatsen, een flesje Cornet 0% staan.) Die zin moet ik onthouden: ‘Tu as le bonheur d’être Pascal Cornet.’ Niet alleen het geluk te bestaan, maar wel als wie ik ben.

*

Thuis bekijk ik nog een aflevering van Other People’s Money en lees ik in De Standaard een interview met Stefan Hertmans over zijn tweede verblijf in de Luberon. (…)

8019

Köln (D) - 260722

facebookbericht 1244

Ik dacht dat hij het fatsoen zou hebben om zijn klep te houden, maar dit slaat toch alles. Eerst de klimaatontkenner uithangen aan zijn zwembad, en nu dit. Walgelijk. Echt, ik heb het gehad met het cynisme van die nationalistische klootzakken.
(Idem voor de premier die foto's de wereld instuurt van bij een Japanse tempel waar hij zogezegd de weergoden aanbidt. Enzovoort. Ad nauseam.)

Laat ons niet blind zijn voor de bewuste strategie achter deze provocaties, want domheid is het zeker niet. Ze weten dat dit aanslaat bij hun electoraat en potentieel electoraat. En door met dit jennen links op de kast te jagen, organiseren ze daar, met het machteloze - 'zonder ons was het nog erger' - Vooruit in de regeringen, nog meer verdeeldheid.

vorig jaar 427

15 augustus 2025

(…)

*

Fotografe Bieke Depoorter vertelt in Alleen Elvis… over het jeugdtrauma dat – ook zij – heeft moeten doorstaan. Ze herinnert het zich niet precies. Ze maakte een boek over astronomen die kijken naar hemellichamen en fenomenen die niet meer bestaan. Zoals dat trauma voor haar in zekere zin niet meer bestond omdat ze het zich niet herinnerde. Sommige kennissen ontraadden haar om het boek uit te brengen. Maar ze deed het toch en heeft daar nu zeker geen spijt van. Ik ook niet met het mijne. Vandaag kreeg ik een sms van E, die Vaderader heeft gelezen en naar de andere delen informeerde. Dat maakt veel (…) goed.