LVO 353

fragment uit Het maaiveld

Den Ieften deelde de derde prik uit, nog altijd in diezelfde eerste week van het laatste jaar. Yves Dehaene had de reputatie een olijkerd te zijn. We hadden hem het jaar voordien al voor fysica gehad. Zijn zwierige demonstraties van gravitationele krachten en dergelijke werden door ons gesmaakt en wij gingen ervan uit dat de sfeer in het fysicalokaal ook in dat laatste jaar ontspannen zou blijven. Niet dus. Tijdens het eerste uur fysica van dat laatste jaar werd ons een vaste plek in het lokaal toegewezen. Ik kwam helemaal rechts te zitten, ver van het raam dat de volledige linkerwand van het lokaal innam. De lichtinval weerkaatste in het bord, zodat ik nauwelijks kon zien wat daarop geschreven werd. Bij het raam waren nog enkele plaatsen vrij, en dus vroeg ik of ik daar mocht plaatsnemen. Het antwoord trof mij midscheeps. ‘Ge moogt voor mijn part buiten gaan zitten.’

Ik geloofde mijn oren niet. Ik mocht net zo goed de klas verlaten, dat maakte voor Dehaene geen verschil uit. Ja, het had er zelfs alle schijn van dat hij daar de voorkeur aan gaf. Maar waarom? Ik had hem geen strobreed in de weg gelegd, en ik was het jaar daarvoor, behalve in gunstige zin, niet opgevallen – of het zou die keer geweest moeten zijn dat hij een toets had aangekondigd voor net na de paasvakantie, waarop ik schertsend had gezegd dat mij dat slecht uitkwam omdat ik op bedevaart naar Rome moest. Neen, Dehaenes uitval was onverklaarbaar. Ik schrok ervan. Maar ik schrok er ook van toen ik na dat lesuur Dehaene, Lycke en Tant buiten op de gang onder elkaar zag gniffelen. Dat bezorgde mij een zeer onaangenaam gevoel.

honderd woorden 592

HASBARISTEN

A. wees me erop dat er in de commentaren op mijn post over de pro-Palestina-manifestanten die in Antwerpen waren opgepakt ‘hasbaristen’ aan het werk waren. Ik moest het woord opzoeken. Niet dat ik het patroon niet had herkend: de nogal assertieve, om niet te zeggen onbeleefde of zelfs onbeschofte toon waarmee sommigen het nodig vonden om mij een gebrek aan intelligentie aan te wrijven. Wist ik wel wat een ‘genocide’ was? Nu, eerlijk gezegd kan het mij niet veel schelen hoe je de misdaden noemt die zich onmiskenbaar in het Nabije Oosten voltrekken. Dergelijke exegetische scherpslijperij lijkt mij zelfs ongepast.

7943

Damme - 260430

facebookbericht 1222

Nog erger dan dat een derde van bevolking het niet weet of beseft (zoals uit De Stemming blijkt), is dat veel verkozen politici zélf niet op de hoogte schijnen te zijn van wat ze verondersteld worden in stand te helpen houden en indien mogelijk zelfs te perfectioneren: een uitgebalanceerde democratie die, inderdaad, gebaseerd is op de mogelijkheid van tegenspraak en die dus ook de rechten van minderheden vrijwaart. Ze zetten alles wat van hun mening afwijkt (correctie: van de mening die hun partij hun voorhoudt) weg als 'ondemocratisch', 'populistisch', 'extremistisch' of 'activistisch' en spelen een legislatuur lang mee in de 'democratie' genoemde poppenkast, die uit niet veel méér bestaat dan het uitvoeren van het regeerakkoord dat in de eerste weken na de verkiezingen door een handvol partijleiders in elkaar is gestoken.

LVO 352

fragment uit Het maaiveld

De reeks incidenten begon bij Jos Lemmens, onze nieuwe klastitularis. Lemmens gaf Latijn en esthetica. Dat hij er in het wekelijkse uurtje kunstgeschiedenis dat ons werd gegund nooit in slaagde om ons een sprankel enthousiasme bij te brengen voor dat immense gebied van schoonheid dat zoveel vreugden en verrassingen in zich draagt, het weze hem vergeven, hij had er misschien het talent niet voor. Neen, Lemmens was een streng heerschap dat niet met zich liet sollen en dat geen enkele kans liet liggen om te laten blijken dat hij geen hoge pet op had van opschietende pubers. Ik heb hem in elk geval nooit op een blijk van empathisch vermogen weten te betrappen. Later zou ik vernemen dat hij in die tijd doof aan het worden was. En inderdaad, herhaaldelijk hield hij zijn handpalm achter zijn oorschelp en boog zich naar de spreker toe terwijl hij sarcastisch vroeg: ‘Wat fluister je?’ Het zal hem wellicht parten hebben gespeeld. Nu, doof of niet, Jos Lemmens zette die eerste week van ons laatste jaar heel stevig de bakens uit door zeer scherp te reageren op een of andere futiliteit – ik weet zelfs niet meer waarover het ging: iemand zat te babbelen in de les, of had zijn agenda niet nauwkeurig genoeg ingevuld. Zoiets. Er werd een hele preek afgestoken, waarin onze klastitularis als een praetor of quaestor of in elk geval iets veel gewichtigers dan de simpele leerkracht die hij was premissen en conclusies met elkaar verknoopte tot een boodschap die als een natte dweil over ons werd uitgespreid: het mocht duidelijk zijn, hier zou niet gelachen worden met elke afwijking van de regel, met de geringste frivoliteit. Intimidatie heet zoiets, een gezag dat zich vestigt als autoriteit. Maar wij zagen het vooral als iets bijzonder ontmoedigends.

In diezelfde week was er een incident met Lycke. Ook hier weet ik niet meer wat de aanleiding was. Ik moet op de een of andere manier een kritische opmerking hebben gemaakt – waarover, ik zou het bij God niet meer weten. Lycke, tot mij: ‘Ge zoudt beter wat meer aan zelfkritiek doen.’ Die woorden maakten een diepe indruk op mij. Als het Lyckes pedagogische opzet was om mij een levensles mee te geven, dan is hij daar zeker in geslaagd. Maar ik begreep het niet, ik begreep de negativiteit niet die hem zoiets deed zeggen. Het leek wel of hij gevolg gaf aan een ingehouden woede, een diepe frustratie. De aanleiding was te onbeduidend voor zo’n scherpe uitspraak. Ik vermoed dat Lycke nog niet vergeten was hoe wij hem het jaar voordien een te grote apathie hadden verweten – iets wat hij in eerste instantie met het excuus van de slopende verbouwing had weggewuifd maar dat toch moet zijn blijven hangen.

7942

Damme - 260430

facebookbericht 1221

Protesteren tegen de genocide wordt strenger bestraft dan de genocide, die, zoals we allemaal weten, niet wordt bestraft.

 

facebookbericht 1220

Schepen van Cultuur van Brugge Nico Blontrock laat zich betrekken bij een herdenking van Joris van Severen en verweert zich tegen de kritiek hierop door te zeggen dat zijn criticasters actief meewerken aan polarisatie.

Ja, ik lees het goed: de criticasters werken niet zomaar mee aan polarisatie, ze werken 'actief' mee aan polarisatie. Waaruit ik afleid dat je er ook passief aan kunt meewerken. En ja, dat is waar. Ik zou bijvoorbeeld passief meewerken aan de polarisatie die hier wordt aangewakkerd, indien ik er niet op zou reageren.

Vandaar deze reactie:

Wat een zwaktebod, dit statement van Nico Blontrock. Dat een schepen van Cultuur van een middelgrote stad niet inziet - uit onachtzaamheid of, helaas is dat ook mogelijk, intentioneel - dat je nooit neutraal een fascist kunt herdenken, dat is werkelijk onwaarschijnlijk. Om niet te zeggen onvergeeflijk. Ik begrijp het wel, de intentie is christelijk geïnspireerd (het drama van de kiosk, de zinloze executies, en na al die jaren moet je kunnen vergeven), maar bepaalde rode lijnen moet je blijven trekken. 🔻

vorig jaar 383

31 mei 2025

Ik ben al om halfvier op en breng de eerste uren van deze dag door met Een lied van ooievaar en dromedaris (…)

*

Wanneer ik om halfzeven terugkeer van de bakker zie ik op het kruispunt met de Keizer Karelstraat een dode kauw op straat liggen. Aangereden, ongetwijfeld. Dat gebeurt niet vaak: kauwen zijn slim genoeg om op aankomend verkeer te anticiperen. Het kan nog niet lang geleden gebeurd zijn. De kauw ligt onder een van de bomen waarin ze ‘s nachts samenkomen om te slapen. Dan zitten ze per twee op de takken. Kauwen leven altijd in koppel. Deze dode kauw laat dus, behalve de leden van zijn slaapgroep, een intieme nabestaande achter. Hoe moet dat nu? Gaat de weduwnaar (of weduwe) op zoek naar een nieuwe partner? Maar hoe moet dat, aangezien alle kauwen in koppel leven en er dus geen alleenstaanden zijn? Of vergeet hij zijn overreden en overleden partner? Misschien is hij hem al vergeten? Start er een rouwproces? Misschien sterft de achterblijver wel van verdriet?

(*)

Door de veel te korte nacht voel ik me de hele dag erg moe. Ik moet meerdere keren terug het bed in. (…) het vooruitzicht van het bezoek deze avond. (…) Tussen het koken en opruimen door bekijk ik nog een aflevering van Met de wind mee. Onze sympathieke fietsreiziger Wouter Deboot brengt een bezoek aan de weduwe van Josip Weber. Ontroerend. Ik huil tranen met tuiten.

(*)

(…)

7941

Damme - 260430

 

vorig jaar 382

29 mei 2025

(…)

*

Ik houd me de hele dag ‘in stilte bezig’ met: een boekverhaal over De dingen van Georges Perec, dat ik voor de vierde keer begin te lezen; boodschappen in de Carrefour; Blokken; een siësta; een wandeling; lectuur… ‘s Avonds maak ik met aquarel een zelfportret terwijl ik naar de vierde finaleavond van de Koningin Elisabeth-wedstrijd kijk: Schumann en Prokofjev II. Ik had in de loop van de dag via Messenger een kort gesprekje met P over de KEW. En ook via Messenger kreeg ik vanuit Perpignan een groet van E. Hij begon meteen met zijn flauwe taalgrapjes – du paing et du vaing – maar daar ging ik niet op in. (…)

30 mei 2025

(…) telefoon van P, die zo mogelijk nog meer digibeet is dan ikzelf: haar Facebookaccount is geblokkeerd. Of is ze gehackt? Ik spring op mijn fiets om het te gaan bekijken. We slagen erin om de ‘videoselfie’ te maken waarmee ze blijkbaar moet bewijzen dat ze een levende mens is, maar wat later blijkt dat ze ‘definitief’ van het platform is gegooid. Waarom, dat wordt niet duidelijk gemaakt. Dit onvoorziene bezoek (…) vormt het begin van een rit van 63 kilometer die mij tot tegen Lichtervelde of all places voert. De prijs die ik voor dit exploot betaal, is een siësta van meer dan een uur, zodat het al voorbij vier uur is wanneer ik opnieuw aan mijn werktafel plaatsneem voor mijn dagelijkse poging om iets van Anjet Daanje te maken.

*

(…)

*

De film Hidden Figures (Theodore Melfi, 2016), over drie wiskundige bollebozen, toevallig ook nog vrouw en ‘van kleur’, die werken voor de NASA en op die manier een bijdrage leveren tot de eerste Amerikaanse successen in de ruimte, drijft op een bijna aandoenlijk naïef patriottisme en is in elk geval heel erg woke.

*

(…)

honderd woorden 591

POLLEN IN LE BOEUF

Nadat ze, zoals gebruikelijk, het selecte gezelschap van zo’n tweeduizend connaisseurs vriendelijk had aangemaand om vooral niet te vergeten hun gsm/portable/cell phone ‘opnieuw’ uit te zetten, voegde de alweer in een oogverblindende en ongetwijfeld erg dure jurk gehulde gastvrouw daar nog een tot één persoon in het bijzonder gerichte boodschap aan toe: ‘We weten allemaal dat we ons in het seizoen van de pollen bevinden, maar mag ik toch vragen om zo discreet mogelijk te hoesten?’ De melomaan in kwestie, die dus niet manu militari werd verwijderd, hield zich gedeisd tijdens de zoveelste uitvoering van het eerste celloconcerto van Sjostakovitsj.

7940

260429

21 * 51,0 * 26,9 * 139 * 1244,4

 Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Siphon - Moerkerke - Vivenkapelle - Sint-Kruis - Damme

honderd woorden 590

WEGPINKEN

‘Ze zullen een traantje wegpinken want het doet iets met een ouder, je kind in zo’n ceremoniële omgeving gelauwerd te zien worden.’ Ik weet al waarover het radiobericht gaat want er was in het televisiemiddagjournaal ook een item aan gewijd: kroonprinses behaalt bul te Harvard. ‘Flip’ en Mathilde zijn speciaal naar Amerika gereisd om het moment mee te maken. ‘t Is Elisabeth gegund. Maar ik denk aan hoe mijn ouders de ceremoniële context van het voltooien van mijn studie zouden hebben ervaren mochten ze daarbij aanwezig zijn geweest. Ik zal nooit weten of ze daar iets zouden hebben moeten wegpinken.

7939

Brugge - 260429

honderd woorden 589

POËZIE

Pierre Plum vraagt wat poëzie is. Ook na twaalf jaar voor een poëzietijdschrift te hebben gewerkt weet ik het niet. ‘Poëzie is wat je poëzie noemt’ is een onbevredigend antwoord. Zoals kinderen zeggen: ‘Al wat ge zegt zijt ge zelf.’ In mijn leesclub zegden de dames van een boek dat ze graag hadden gelezen dat het zo ‘poëtisch geschreven’ was. Ook al betrof het proza. Poëzie ontstaat waar twee uiteenlopende registers op muzikale wijze botsen – en als je goed luistert hoor je de ongehoorde en onherhaalbare klingklang. Poëtisch is in vele gevallen de immer vruchteloze poging om poëzie te definiëren.

vorig jaar 381

27 mei 2025

(…)

28 mei 2025

Na het hoofdstuk met de onwaarschijnlijke lijkopgraving en -verplaatsing en -herbegraving raak ik Daanje in hoofdstuk 7, over het al even onwaarschijnlijke spiritisme en de volksverlakkerij die daarmee gepaard gaat, helemaal kwijt. En net wanneer ik begin te twijfelen of ik dit veel te lang uitgesponnen boek wel wil uitlezen, schrijft ze dit (op pagina 298): ‘ze meent helemaal niet wat ze schrijft, ze houdt haar lezers sarcastisch voor de gek met haar geestverschijningen, haar dramatisch diepzinnige contact met de doden’. Heeft Anjet Daanje het hier over zichzelf en over mij? Ik mag hopen van wel want op die manier wordt haar Lied van ooievaar en dromedaris dan toch weer interessant.

*

Een hele dag werken, enkel onderbroken voor een korte wandeling rond het Stil Ende, mijn dagelijkse portie Blokken, wat lectuur (…) en een telefoon van P (…). Het is halfnegen wanneer ik dan eindelijk klaar ben met mijn werk om den brode. Ik kan nog wat naar de Koningin Elisabethwedstrijd kijken: tweemaal Prokofiev (de pianoconcerto’s 2 en 3). Dat zegt me niet veel, in elk geval minder dan Rachmaninov. (…)

7938

Sijsele - 260428

honderd woorden 588

ROOD EN BLAUW

Op de steile berm van de snelweg zijn de klaprozen bijna uitgebloeid. Dat felrode feest duurde maar een week of twee. Wat verderop, in een veld: een eenzame korenbloem. Ooit waren het er meer. Toen ik enkele jaren geleden door Duitsland fietste, viel het me op dat het er daar vol van stond. Niet dat ene verdwaalde exemplaar uit een sierbloempakketje, maar wel degelijk nog een blauw legioen van wilde individuen. Hier zijn we het ontwend. Het zal zijn dat onze boeren een ander vergif mogen sproeien. Jammer, want is er in wat ons van natuur rest een mooier blauw?

7937

Maldegem - 260428

facebookbericht 1219

Hier ook twee gierzwaluwen gesignaleerd. Twee, 't is beter dan geen. Maar toch maar twee. En tijdens het fietsen zie ik hier en daar een kievit. Vroeger waren dat hele zwermen van vele tientallen. Ik stopte ook al eens om een koppel wouwen te observeren, ik hoor geregeld rietzangers wanneer ik 's ochtends vroeg door de Moeren fiets, en gisteren zag ik voor het eerst 'in het echt' een koekoek. Alles in veel minder grote aantallen - en dan zijn er de soorten die verdwenen zijn zonder dat je het hebt gemerkt: bonte kraai, koperwiek, leeuwerik, lijster... Ik ben blij met al het overgebleven gevogelte dat ik te zien krijg.

20 * 69,5 * 26,4 * 144 * 1193,4

Dudzele - Hoeke - Siphon - Moerkerke - Donk - Oedelem - Beernem - Oostkamp - Sint-Michiels

vorig jaar 380

26 mei 2025

(…)

*

Ik zie vanop het trottoir mijn op het gelijkvloers wonende buurvrouw in haar keuken, dat was al een tijdje geleden. Ik gebaar haar even aan het raam te komen. C zet haar raam op een kier. Ik zeg haar dat ik me zorgen begon te maken omdat ik haar de laatste tijd veel minder vaak zie en omdat ze, meer dan vroeger, haar rolluiken half neerlaat. Dat doet ze, zo verduidelijkt mijn 85-jarige buurvrouw, omdat ze niet wil dat in haar woonkamer een fauteuil, die niet van haar is, door het rechtstreekse zonlicht zou verbleken. Ik heb de indruk dat C het wel op prijs stelt dat ik even naar haar toestand informeer.

*

Het is een moeilijke maandag. (…) De dag valt in stukken en brokken uiteen. Ik lees op Facebook gedeelde artikels, maak een kort fietsritje en ook nog een eens een wandeling rond het Stil Ende, houd een siësta, lees Alexander Deprez, Montaigne en Anjet Daanje, schrijf een boekverhaal over Turks fruit en kijk tv: een aflevering van Met de wind mee en de eerste finaledag van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano, met behalve twee keer het opgelegde stuk van Kris Defoort ook nog de concerto’s van Prokofiev en Brahms.

7936

Sijsele - 260428

vorig jaar 379

25 mei 2025

(…)

*

(…)

*

(…) Het eigenlijke doel van onze samenkomst in Gent was de boekvoorstelling van het boek Prins Albert van Alexander Deprez. Dominique Willaert leidt het gesprek met deze jonge auteur (…). Het boek, dat ik op de trein terug naar Brugge begin te lezen, is een soort van Edouard Louis-arbeidersklasseverhaal, een kruising tussen Dimitri Verhulst en Didier Eribon. Niet zo platvloers als Verhulst soms kan zijn, maar helaas ook niet zo grappig. Willaert hekelde tijdens de voorstelling het fenomeen dat tegenwoordig alle kunst uit de middenklasse voortkomt, en hij juicht derhalve toe dat met de Alexander Deprez de ‘arbeidersklasse’ eindelijk nog eens een schrijver heeft voortgebracht. Vraag is natuurlijk over de arbeidersklasse gediend is van een schrijver die maar een matige literaire kwaliteit produceert.

7935

Sint-Andries - 260426

19 * 73,8 * 26,4 * 147 * 1123,9

Dudzele - Herdersbrug - Ramskapelle - Knokke - Retranchement - Cadzand - Zuidzande - Oostburg - Aardenburg - Middelburg (B) - Sint-Rita -  Damme

vorig jaar 378

24 mei 2025

Het is overduidelijk dat Bekentenissen van een Ierse rebel een gedicteerd boek is. Het relaas duikelt met een razende vaart van de ene anekdote in de andere. Behalve de chronologie zit er nauwelijks een structuur is. Ik heb zelfs de indruk dat er enkele overtollige herhalingen in geslopen zijn en dat Brendan Behan bij sommige passages echt wel een neut té veel op had. Maar goed, sommige verhalen zijn burlesk en onderhoudend, en ik heb een paar keer goed gelachen. Die Behan moet toch wel een bijzonder kleurrijke figuur zijn geweest.

*

In Voorproevers gaat het over hoe vrouwen oud worden. ‘Wanneer merkte je voor het eerst dat je oud was geworden?’ ‘Toen ik met mijn dochter van vijftien in Italië rondwandelde en merkte dat de mannen niet naar mij maar naar haar keken, hoewel ik met toch speciaal voor dit flaneren had opgemaakt.’

*

Bart Somers vertelt in de podcast Drie boeken zeer enthousiast – zo kennen we hem – over De wereld van gisteren van Stefan Zweig en over De dood van de Ier van Mario Vargas Llosa.

*

Op weg naar (…) krijg ik een bericht van M. Of ik geen zin heb om een vrijgekomen ticket voor Bruce Springsteen in Lille op te nemen. Deze avond nog. Ik aarzel, maar ga dan toch in op het aanbod. We vertrekken ruim op tijd. In een pizzeria nabij het stadion heb ik een leuk gesprek met een stel uit Le Mans. Over de 24 heures natuurlijk, maar ook over Brugge en de politiek. Marion en Hervé zijn net als ik de extrême gauche toegedaan. Met M spreek ik even over het radioprogramma over ouder worden van vanmorgen. Waar ik de ervaring van het niet-meer-bekeken-worden herken, zegt hij net het omgekeerde te beleven. Maar M is dan ook een knappe man van 45. (…) Het concert, dat stipt om halfacht begint, draait uit – voor mij – op een teleurstelling. Na een korte anti-Trump-speech, heeft the Boss mij met zijn eerste nummers nog wel mee, maar de wall of sound die wordt opgetrokken op een honderdtal meter van mijn plaats hoog in de tribunes, begint al vlug te vervelen en op den duur zelfs te irriteren. De reuzeschermen links en rechts van het podium leiden mijn blik voortdurend af van de werkelijke, gewoon veel te kleine figuren erop. Springsteen zingt vals, beweegt nauwelijks, strompelt, raakt reikende handjes aan, wijst mensen aan in het publiek zoals ook presidentskandidaten doen op een rally, zingt voortdurend boven zijn macht, roept, scandeert… De E Street Band lijkt vooral op routine te spelen. Sommige hits, zoals The River, worden vakkundig de nek omgedraaid. Enfin, dit is gewoon een barslecht concert, en het feit dat ik meer dan de helft van de nummers niet ken – ik ben opgehouden met Springsteen te volgen ergens halfweg de jaren negentig –, is ook niet bepaald bevorderlijk voor de feestvreugde. Na twee uur en drie kwartier is het eindelijk voorbij. (…) Tot overmaat van ramp belanden we bij het wegrijden in een file. (…) Om twaalf uur ben ik dan eindelijk thuis. Gelukkig ‘tuuten’ mijn oren niet.

7934

Sint-Michiels, Vaartdijkstraat - 260426