vorig jaar 405

6 juli 2025

In mijn bureau vliegt vanmorgen een roestrode nachtvlinder rond. Ik slaag erin hem naar buiten te werken. Wat later vind ik er een tweede, op de vloer van de keuken. Maar die verdwijnt nog voor ik, gewapend met een tupperwarepotje en een ansichtkaart, actie heb kunnen ondernemen. Nu zit dat dier ergens tussen mijn boeken symbool van de dood te wezen.

*

Voldoening omdat ik een boekverhaal schrijf over Delirious New York en er al meteen een volgende aanzet over André Martheleur. Dat kan omdat ik tijdens het schrijven over het boek van Koolhaas op het net een pdf heb gevonden van een boek dat zes Martheleur-sympathisanten uit Saint-Étienne hebben gemaakt. Ik keer door beide boekverhalen helemaal terug naar mijn – eenmalige – reis naar New York in 1990. Wat een voorrecht is het geweest om die unieke mens, André Martheleur, daar te mogen ontmoeten. Ik beschouw hem als een van mijn leermeesters. Ik haal er ook mijn eigen foto’s bij, die ik tijdens die reis maakte.

*

Barbecue (…). Uitgerekend vandaag, voor het eerst sinds lange tijd een regendag. Dus is het binnen te doen. Ik stort mij op de cava. Een langdurig gesprek met M over New York (…). Redelijk aangeschoten verlaat ik rond een uur of vier het pand, nog net op tijd thuis voor de laatste 20 kilometer van de Touretappe. Ik weet dat de avond verloren is, dus hijs ik me in m’n koersbroek en op m’n koersfiets – het is intussen opnieuw droog – en vermaal ik met 45 kilometer het promillesurplus. Op tijd terug voor Vive le vélo en de laatste aflevering van de eerste jaargang van Klem, dat ik alles bij elkaar met veel plezier heb bekeken.

7977

Omgeving Zuienkerke - 260610

29 * 53,4 * 27,1 * 143 * 1644,0

Nieuwege - Oudenburg - Plassendale - Klemskerke - De Haan - Vlissegem - Meetkerke - Nieuwege

vorig jaar 404

5 juli 2025

Daguitstap met X. Onderweg hebben we een nogal diepgaand gesprek over relaties, het vinden van een partner op onze leeftijd en de onwaarschijnlijkheid daarvan, de voordelen van het alleen-zijn. (…) En zo bereiken we, na een hobbelige rit door dat alsmaar vreemder wordende buitenland Wallonië de ‘kathedraal’ van Strépy: een nagenoeg volkomen nutteloos bouwwerk. We wandelen er omheen, staan even stil bij een memoriaal voor een omgekomen straatracer. De naar de berm wijzende remsporen staan nog in het asfalt. La Louvière. 35 jaar geleden was ik hier voor het laatst, toen nog met P. (Was de Boch-site er nog? Ik denk dat ze toen volop werd afgebroken.) De eerste portie mosselen die ik in het restaurant voorgeschoteld krijg is nog niet voldoende gekookt. Ik vraag en krijg een andere pot – het zal allicht wel dezelfde portie zijn die nog even op het vuur is gezet. Na de middag bezoeken we het Musée de la Gravure. Niet veel soeps. Twee suppoosten vervelen zich te pletter op hun gsm’s. Hoeveel bezoekers zouden hier over de vloer komen? De gesprekken tijdens de terugrit zijn minder intens. Af en toe kan X wel eens lachen met mijn dwaze grappen. (…)

*

Vandaag is de Tour begonnen. Ik kijk dus naar Vive le vélo. En daarna naar nog eens twee afleveringen Klem.

7976

Brussel, Brussel Centraal - 260609

vorig jaar 403

4 juli 2025

Ik zit de redactieraad voor van een nieuw op te richten tijdschrift. Niets minder dan het ideale culturele tijdschrift, zeg maar. Ik heb een formulier nodig dat zich ergens in een ordeloze stapel bevindt. De start van de vergadering loopt hierdoor vertraging op. Immobilisme. Stroperigheid. Het loopt al meteen mis. Ik sta opnieuw met hoofdpijn op. (…)

*

(…)

*

Een fietsrit voert mij tot onder de zendmast in Egem, en dan naar Koolskamp en Zwevezele, alle drie ‘o.a.p.’ 60 kilometer. (…)

*

Naar de bibliotheek om met Vaderader te leuren. Die transactie blijft maar aanslepen door een onzichtbare administratieve molen. Op de Dijver rijd ik even samen op met een Franstalige Canadese fietstoerist uit Quebec.

*

Klem hangt aan elkaar van de onwaarschijnlijkheden, maar toch blijf ik kijken. Omdat ik dan niet moet nadenken, zeker? Want ik voel mij de laatste tijd nogal somber. Ik zit zelf klem. Dit is niet het leven dat ik wil, maar hoe geraak ik eruit?

7975

Brugge, station - 260609

28 * 54,4 * 27,0 * 138 * 1590,6

Nieuwege - Eernegem - Oudeburg - Plassendale - Klemskerke - De Haan - Vlissegem - Strooienhaan - Zuienkerke

vorig jaar 402

3 juli 2025

De professor, een vrouw, komt heel nadrukkelijk naast me zitten, om niet te zeggen dat ze tegen me aan komt schurken. Het lijdt geen twijfel: dit is seksueel grensoverschrijdend gedrag. Terwijl ze nog naast me zit, informeer ik bij medestudenten wat ik daar procedureel tegen kan ondernemen. Volgende sequentie: ik moet de hond van X uitlaten. Tussen mij en zijn partner is er ook iets, maar wat precies, blijft onduidelijk. Haar aanwezigheid in mijn droom berust op een dagrest want toen ik gisteren, uit het raam voorover leunend, naar de straat keek, zag ik haar voorbijfietsen. Volgende sequentie: een station in aanbouw. Het gebruikelijke zoeken naar de juiste aansluiting. Trappen, perrons, informatieborden die het niet doen. Een van die borden ligt zelfs helemaal open, zodat ik het inwendige mechaniek zie. Er zijn veel minder treinen dan normaal: het ziet ernaar uit dat ik lang zal moeten wachten. Uit dit alles word ik wakker met een hevige hoofdpijn. Ik zet de ramen open en laat frisse lucht de warmte die nog in mijn appartement aanwezig is verdrijven. Na enkele bloedhete dagen krijgen we menselijkere temperaturen. Die hele klimaatopwarming begint, nu ze echt manifest wordt, mij te beangstigen. Er is geen ontkomen aan. Vluchten kan niet meer. Gisteren las ik een inspirerend portret van Anuna De Wever. Groene transitie, dat is praat voor de vaak: enkel revolte blijft nog over.

*

Behalve J, die ik aan de kassa van de Carrefour een half minuutje spreek, krijg ik vandaag niemand te zien. Soms weegt de eenzaamheid zwaar door. (…) de deontologische code van de stad Brugge en (…) een ambtenaar die in het openbaar zijn politieke mening over een incident in de gemeenteraad heeft geuit. (…) kan volgens het Brugse bestuur niet. Ambtenaren moeten zwijgen. Zowel in het openbaar maar nu zelfs ook privé. Zo staat het in de deontologische code (…)

*

Ik werk me de hele dag te pletter. (…) Om halfacht geef ik er, uitgeteld, de brui aan. Er blijft nog werk liggen voor morgen. Het wordt geen vrije vrijdag.

*

Een sterk stuk van S op Facebook. Over de regulitis om de kleine man te beknotten, terwijl het grootkapitaal in het totalitaire neoliberalisme vrijuit gaat. Over dat totalitarisme gaat ook het vijfde hoofdstuk van De herschepping van de democratie van Ivo Maly. (Schreef ik zelf al niet in de jaren negentig dat het kapitalisme totalitair is?) S besluit dat hij niet meer gelooft in deze samenleving. Ik onderschrijf dat besluit. En dan hebben we het nog niet gehad over de internationale politiek, de oorlogen, het klimaat. En over Trump, die vandaag zijn ‘Big Beautiful Bill’ gestemd heeft gekregen. Daarmee zal hij een groot deel van de Amerikaanse samenleving afbreken en miljoenen Amerikanen en migranten in de miserie storten. Als zoiets het resultaat is van democratie, dan moeten we in dat soort democratie toch ook niet meer geloven, vind ik.

7974

260608

7973

Brugge, Zand - 260608

vorig jaar 401

1 juli 2025

Al om drie uur wakker en om vier uur op. (…) Na enkele bladzijden lectuur en deze dagboeknotities maak ik bij zonsopgang (5u36) mijn Meetkerke-fietsritje. Eraan beginnen kost moeite, maar de deugd die het mij doet compenseert dat ruimschoots. (…) voldoende zuurstof getankt om in één ruk een boekverhaal te schrijven over Het Belgisch labyrint. Het wordt op Facebook nauwelijks opgemerkt. (…) 

*

(…)

2 juli 2025

Opnieuw de dag begonnen en zuurstof binnengehaald met mijn ritje langs het kanaal tot Nieuwege en dan terug langs Meetkerke. Zonsopgang, enkele foto’s gemaakt. De zuurstof is nodig want vandaag moet er de hele dag worden gewerkt, (…) tot acht uur. Ik hoor enkel van X iets via WhatsApp (…). Ze is gisterenavond naar een lichtspektakel op de Markt gaan kijken. Beelden worden daar geprojecteerd op het belfort. Ik heb daar zo mijn bedenkingen bij, zeker wanneer ik hoor dat er ook reclameboodschappen bij waren. De stad Brugge gebruikt haar fiere monumenten als scherm voor ordinaire projecties en is met andere woorden zichzelf aan het prostitueren. Enfin, ik zou het zelf eerst eens moeten zien alvorens er een oordeel over te vellen, maar daar heb ik eerlijk gezegd niet veel zin in. (…) Het radioprogramma Weetikveel, waarmee ik mijn middagpauzes stoffeer nu Blokken in zomerreces is gegaan, gaat vandaag over de Roma, met Margot Vanderstraeten als de deskundige van dienst. Ik moet nog altijd eens haar Mise-en-place lezen. (…) ‘s Avonds bekijk ik de tweede aflevering van de nieuwe reeks van Klem, waarvan ik de eerste twee jaargangen zeer onderhoudend vond. Toch merkwaardig, hoe die Nederlanders er nooit echt in lijken te slagen om hoogwaardige beeldfictie te produceren. Het is altijd zo houterig en afgemeten. Gelukkig zijn er ondertitels, want het Noord- en Zuid-Nederlands beginnen toch erg ver uit elkaar te drijven. Vroeg moe en dus ook vroeg naar bed: het licht gaat al voor elf uur uit.

7972

Stalhille - 260606

facebookbericht 1233

Ondertussen is in het Vlaams Parlement de vraag van Groen om over een spoedresolutie over het belemmeren van vreedzaam protest te debatteren weggestemd door de meerderheid. Ook hier dezelfde spelletjes als in de Brugse gemeenteraad: meerderheid tegen oppositie, en als het over de verdediging van grondrechten gaat, stemmen de liberalen en de Blokkers zelfs lustig mee met de meerderheid. Ook de vraag om het dan maar met spoed in de commissie te behandelen werd weggestemd. Maw: een door een als privémilitie verklede afdeling van de Antwerpse politie mishandelde parlementair die vraagt om over dat incident te spreken, en over de bredere problematiek van het recht op verzet en vrije meningsuiting, wordt door het parlement weggelachen. Ziedaar de toestand van onze democratie.

vorig jaar 400

30 juni 2025

(…)

*

Wat Shi Tiesheng schrijft over de veiligheid van het onbekende op de trein (Notities van een theoreticus, 219) doet me denken aan de treinreizen van vroeger, toen je nog tot aanrakens toe op een bank voor drie personen moest zitten en dus niet elk op een aparte stoel, weggedoken in een gsm, met oortjes op en op die manier elk sociaal contact uitsluitend: de hele subcultuur van het gedwongen gedurende een uur, of een halfuur, samenzitten, en hoe dit tot soms heel opwindende fysieke contacten aanleiding gaf. (Vanmorgen hoorde ik op de radio dat elk uur – hoe ze het berekenen weet ik niet – honderd mensen aan de gevolgen van eenzaamheid sterven.)

*

‘Alleen door het onder woorden te brengen kan ik er een geheel van maken.’ Christien Brinkgreve koos dit motto van Virginia Woolf voor haar memoir Beladen huis – ik had hetzelfde kunnen doen voor het mijne.

*

Ook vandaag zullen Israëlische soldaten tientallen Palestijnen vermoorden. Mannen, vrouwen, kinderen. Uitgehongerde wanhopigen die bij fuik-voedselbedelingen in de rij staan en daar ‘gewoon’ overhoop worden geknald. Ondertussen lobbyen joodse verenigingen in Frankrijk, Amerika en wellicht ook bij ons om de volkswoede hierover de kop in te drukken. Vrije meningsuiting wordt een zeer relatief en rekbaar begrip. Tijdens een kleine pro Palestina-manifestatie op de Burg, vlak voor de gemeenteraad waar een volgens E halfslachtige resolutie zal worden goedgekeurd, wordt een ‘activist’ opgepakt omdat hij met krijt een boodschap van vrede op de keien had getekend. Op vraag van de burgemeester werd hij verzocht daarmee te stoppen en toen hij er niet mee stopte: de combi in. Eigenlijk hadden de aanwezige manifestanten een cordon moeten vormen om de politie te verhinderen deze brave man op te pakken.

*

Op de radio mag een voormalige kapitein van een cruiseschip vertellen wat hij de mooiste bestemming vindt die hij in al die jaren – waarin hij werkelijk overal is geweest – heeft aangedaan. ‘Alaska,’ antwoordt hij. ‘Met die prachtige gletsjers.’ Tja, veel gekker moet het toch niet worden.

*

In de Fnac koop ik Exercices de style en, voor 5 euro, 53 dagen van Georges Perec. Thuis lees ik meteen een paar van die stijloefeningen iuxta: het Frans van Queneau en de Nederlandse vertaling van Rudy Kousbroek.

*

(…) Recordtemperaturen. Voor morgen en overmorgen wordt in het binnenland tot 38 graden voorspeld. Gelukkig is het aan de kust altijd een paar graden minder erg.

*

Leuke film op tv: Mon crime van François Ozon (2023). Geacteerd in interbellumstijl. Dezelfde oldtimer Peugeot komt tot drie keer toe in beeld. Op verschillende plaatsen welteverstaan. Een would be-actrice faket een moord omdat haar dat beter uitkomt. Actuele thema’s als fake truth en het vermixen van goed en kwaad; maar dan in een jaren dertig-setting. Heerlijke cabotinage van de rechterklerk en de rechter (Fabrice Luchini). Bliksemvlugge dialogen waarvan wellicht de helft of misschien maar een derde de ondertiteling haalt.

7971

Brugge, Magdalenakerk - 260505

facebookbericht 1232

Het wordt moeilijk om een partij die het moet hebben van provocaties en van het teren op pervers negativisme onder de eigen aanhang democratisch te blijven noemen. Het doorbreken van het cordon sanitaire ten aanzien van het Blok om steun te kunnen betuigen aan een genocidair apartheidsregime bevestigt dit alleen maar. 

facebookbericht 1231

Dat de partijvoorzitter van Groen manu militari wordt opgepakt door suspecte gemaskerde sujetten in dienst van de Antwerpse politie, en dus van het Antwerpse N-VA-bestuur dat collaboreert met de genocidaire staat Israël, is uitermate problematisch.

facebookbericht 1230

Francken blijft middenvingers uitsteken. Deze tekst - die overigens bulkt van de vuige insinuaties, onwaarheden en een toch wel gênante spelfout - is een vorm van communicatie een minister totaal onwaardig. Men kan zich beginnen afvragen wie hem een hand boven het hoofd houdt, en waarom.

vorig jaar 399

28 juni 2025

(…) Ik spring om halfzeven op mijn fiets voor een ritje van 20 kilometer langs het kanaal tot aan Nieuwege, en dan terug door de Meetkerkse Moeren. Terug thuis een uur later. Douche en verslag. Dat deed deugd – het is voor herhaling vatbaar. Eigenlijk zou ik elke dag zo moeten beginnen. Onderweg nam ik het besluit om op mijn fietsreis in augustus volledig digitaal te detoxen. Dus geen dagelijks verslag. Enkel notities, die ik dan wel later zal uitwerken.

*

Naar Oostende voor de stand-in voor Palestina op het Wapenplein. A, C en W zijn er ook. Ik praat een tijdje met de mij onbekende vrouw die naast me staat. Katrien heet ze. Ze woont in Londen en manifesteert hier samen met haar moeder en dochter. De passanten: de meesten onverschillig, sommigen geïnteresseerd en zelfs sympathiserend, een enkeling die zich negatief uitlaat: ‘Ze zijn wel begonnen, hé!’ Maar de reacties zijn toch overwegend positief. En dan het uiterlijke voorkomen van die mensen. Vaak decadent, wuft, ronduit lelijk. Af en toe loopt er iemand voorbij van wie je ergens kunt denken dat hij of zij wat smaak heeft. Maar de zomeroutfits zijn meestal genadeloos. Een oude man blijft lang staan. Hij knikt instemmend. Hij kijkt me aan. Dat raakt me. Wanneer hij moeizaam is weggestapt en achter de straathoek verdwenen, verlaat ik mijn plaats in de rij en loop achter hem aan. Ik spreek hem aan. Zeg hem dat hij mij heeft ontroerd. Een warm moment, dat voor mij dit hele uur van – uiteraard – vruchteloos protest zinvol maakt. De stille betoging wordt ontbonden. W en ik vergezellen A naar haar appartement. Ze heeft een fles champagne in de koelkast klaargezet. We nemen plaats op het kleine balkonnetje en kijken uit op het volle zomerse strand terwijl onder ons op de dijk de massa voorbijslentert. We hebben het onder meer over de rol van de media bij wat tot ons komt in verband met Gaza. (…)

29 juni 2025

(…) de finale van het Europees kampioenschap vrouwenbasket. Het is de eerste keer dat ik een volledige basketwedstrijd bekijk. Dat valt reuze mee. België wint na een onwaarschijnlijke comeback in de drie laatste minuten.

*

De laatste twee afleveringen van The Patient ontgoochelen niet. De ontknoping verrast. De patiënt heeft zijn les begrepen en zorgt ervoor dat hij fysiek niet meer in de mogelijkheid is om nog meer moorden te plegen. De boodschap van aandacht voor en verbondenheid met de naasten wordt nergens melig. De verhaallijn blijft spannend en onvoorspelbaar tot het einde.

7970

Brugge - 260605

7969

Sint-Pieters, Sint-Pietersplas - 260601

vorig jaar 398

27 juni 2025

Ik moet, in het gezelschap van nog anderen, een vrouw interviewen. Zij is in mijn droom een kruising van S en een filmster, genre Marlene Dietrich of Jeanne Moreau. Eerst zitten we verkeerd gepositioneerd aan de tafel. Ik moet mijn vragen diagonaal over het tafelblad heen stellen. De andere aanwezigen horen wat wij zeggen en kwebbelen ertussendoor. Dan begint het te regenen (we zaten op het terras van een restaurant). We verhuizen met ons eten naar binnen. Daar hoop ik mijn gesprekspartner terug te vinden – maar dat lijkt onzeker.

*

Bijna aan bladzijde 200 van Notities van een theoreticus aanbeland. Tieshengs geknutsel met door elkaar lopende personages en tijden, en zijn gezeur over kinderlijke verliefdheden beginnen mij danig te vervelen. Nog 550 bladzijden te gaan…

*

(…) naar de Oxfam, waar ik, met het oog op een te schrijven boekverhaal, voor 2 euro Het Belgisch labyrint van Geert van Istendael aanschaf, minstens voor de tweede keer maar ik denk zelfs een derde keer want niet alle uitgeleende boeken keren terug naar hun eigenaar. En passant gris ik ook nog Vreemde vogels van Guido van Heulendonk en Gods ingewanden van Amélie Nothomb mee. Over dat laatste zegt de vrijwilligende kassier bij het afrekenen dat hij het ook wel eens zou willen lezen. (…) Terug thuis kijk ik even naar het Belgisch kampioenschap tijdrijden. Evenepoel verpulvert de tegenstand. Ik begin aan het Labyrint. Onweerstaanbaar goed geschreven, vind ik het nog steeds.

*

Na drie afleveringen van The Patient (…) besluit ik toch maar even het park tegenover mijn woonst in te gaan, waar deze avond de zomerbar is geopend. Tussen de naar schatting twee- of driehonderd aanwezigen herken ik niemand. Behalve dan de loodgieter en zijn vrouw – maar ik ken hen onvoldoende om zomaar bij hen te gaan zitten. Ik realiseer mij dat de gezellig keuvelende zomerbargasten mij zien als een eenzame oudere man die op zoek is naar wat gezelschap. Onverrichter zake keer ik terug naar mijn cocon. Ik sluit de ramen om het geroezemoes uit het park te weren, maak met wasco een tekening van drie fictieve koppen en nuttig daarbij nog een laatste pils als compensatie.

7968

260531

7967

K. - 260530

27 * 87,3 * 23,7 * 135 * 1536,2

Nieuwege - Plassendale - Oudenburg - Leffinge - Nieuwpoort - Leffinge - Oudenburg - Plassendale - Nieuwege

7966

Kortrijk - 260530

vorig jaar 397

25 juni 2025

(…) In het Stil Ende groeien de jongen van de canadaganzen werkelijk als kool: ze zijn elke dag mérkbaar groter.

*

(…)

*

De dag gaat op aan werk, met tussendoor wat lectuur (Shi Tiesheng), een siësta, een wandeling, een stuk van de laatste aflevering van Met de wind mee. Wouter Deboot toont eerlijk hoe blij hij is het eindpunt van zijn reis te hebben bereikt: ergens een gat in Bulgarije. Hoe vreemd is het je te realiseren dat deze plek deel uitmaakt van hetzelfde Europa waar je zelf ook een ingezetene van bent.

*

(…)

*

(…) de eerste drie – korte – afleveringen van The Patient: een seriemoordenaar wil zich laten helpen door een aan een ketting vastgelegde therapeut. Een interessant uitgangspunt, dat ik zeker eens aan X moet voorleggen (…).

26 juni 2025

In Blokken is het weer prijs. Een lerares van het vierde leerjaar – toch zo ongeveer het niveau waarop wij indertijd op blinde kaarten de landen, provincies en rivieren van elkaar leerden te onderscheiden – denkt dat de twee provinciehoofdsteden waar de Schelde doorheen stroomt ‘Gent en Brugge’ zijn. Haar tegenspeler, een burgerlijk ingenieur die voor zijn plezier reizen maakt naar Zuid-Amerika, krijgt de gelegenheid om de punten voor die vraag binnen te rijven. Maar neen hoor: ‘Antwerpen en Hasselt’.

*

(…)

*

Behalve voor boodschappen in de Carrefour vandaag niet buiten geweest. Niemand gezien ook. Wel is er mijn dagelijkse digitale en dus virtuele contact met X. Er zijn ook korte uitwisselingen met Y (die oude foto’s van me opvist) en Z (om af te spreken voor zaterdag). Wat die oude foto’s betreft: het wordt echt tijd dat ik die eens valoriseer.

*

Ook deze avond houdt de tv me gezelschap: tweede aflevering van de documentaire over vijftig jaar Rock Werchter en drie afleveringen van The Patient. De seriemoordenaar wurgt voor de ogen van onze arme geketende therapeut een van zijn slachtoffers.

driekleur 615

De flipperkasten functioneren.

Een letteraffiche, wit met rood logo en zwarte karakters, nodigt me uit voor de jaarlijkse slemppartij van een judoclub uit Kapelle-op-den-Bos, in Zaal Toekomst. Menu: een halve kip op vier wijzen; schep vol-au-vent. 

Het kleine meisje - het dochtertje van de baas? - zeilt met haar trottinette over de tegels als over een mauve en geel schaakbord. 

Wannes van de Velde, Dagboeken, 467

vorig jaar 396

22 juni 2025

(…)

*

Ik bekijk in de loop van de dag verschillende nieuwsuitzendingen om op de hoogte te blijven van de situatie in Iran.

23 juni 2025

Het laatste levensjaar van L.N. Tolstoj, het dagboek van Valentin Boelgakov dat ik lees in het kader van mijn voornemen om alle privédomeindelen die ik bezit ook daadwerkelijk door te nemen voor ik de pijp aan Maarten geef, is toch werkelijk niet veel meer dan gezeur. Ik ben nu eindelijk in de laatste rechte lijn aanbeland, nog zestig bladzijden te gaan, en kijk al reikhalzend uit naar het moment dat de Russische reus het tijdelijke met het eeuwige zal hebben verwisseld. Omdat dan eindelijk ook achter dit dagboek een punt kan worden gezet. Zo contraproductief is dit nauwgezette geschrijf van Tolstojs secretaris, dat je begint te verlangen naar de dood van zijn baas.

*

(…)

*

Het journaal over een mogelijke escalatie in Iran; de vijfde aflevering van de Zweedse reeks Blackwater; het eerste deel van een documentaire over vijftig jaar Werchter, waaruit vooral moet blijken hoe enthousiast de buitenlandse artiesten zijn over wat zij ‘het beste festival ter wereld’ noemen.

24 juni 2025

In mijn droom moet ik dringend naar een feest vertrekken dat ik zelf heb georganiseerd in de Ancienne Belgique, maar ik word opgehouden door een telefoon van X. Ze laat me in laatste instantie weten dat ze niet kan komen. Ze geeft drie redenen op: het is te ver; ze voelt zich niet goed; en dan is er nog iets. Ik zeg: ‘Luister hier, X, je geeft drie verschillende redenen op. Meestal heeft een mens aan één reden genoeg. Zeg dan toch gewoon de ware reden: dat je geen zin hebt om te komen.’

*

Ik schrijf boekverhaal 55 over Herman Portocarero en begin aan twee nieuwe boeken: Notities van een theoreticus van Shi Tiesheng, dat me met zijn eigenzinnige stijl en experimentele constructie bekoort, en De herschepping van de democratie van Ico Maly, dat al op de eerste bladzijden niet kan verhullen het resultaat van haastwerk en ontoereikende eindredactie te zijn.

*

(…) Er blijft genoeg tijd over om een hoorzitting in het Vlaams parlement te volgen met de Israëlische ambassadrice, die, stikkend van de leugens, schaamteloos wordt nagebauwd door Vanlouwe en Deckmyn, respectievelijk N-VA en Blok – al is het verschil tussen die twee niet altijd duidelijk –; en stevig aangepakt door D’Haese (PVDA) en Naji (Groen), die zelfs het antwoord van de ambassadrice niet meer afwacht en de zaal verlaat – wat me nu ook weer niet de meest geschikte methode lijkt om je afschuw te laten blijken.

*

In Therapie vertelt Bent Van Looy over zijn heilzame ervaring met een psychiater in Antwerpen, een oude man die niet veel zei en wiens belangrijkste onderscheidende fysieke kenmerk een gigantische witte walrussnor was. ‘Op een dag,’ zegt Van Looy, ‘was die man spoorloos verdwenen. Niemand wist waarheen.’ Vreemd. Zeker ook omdat het slotbeeld van het programma mensen toont die op een tram stappen, onder wie een oude man met een zeer grote, uitwaaierende witte hangsnor. De grens tussen waarheid en fictie wordt hier vaag – waardoor je je, van de weeromstuit, begint af te vragen naar welke realiteit Van Looy verwees met zijn ervaringen bij de psychiater. Hij had het vooral over het feit dat hij op school het slachtoffer was van pestgedrag, en over de gevolgen daarvan in zijn latere leven.

*

(…) Laatste aflevering en ontknoping van de Zweedse krimireeks Blackwater. Zeker niet teleurstellend, maar meer dan het plot, dat mij iets te ingewikkeld was, zal mij toch die grauwe, armoedige sfeer bijblijven van het plattelandse Zweden van de vroege jaren zeventig, het dictatoriale patriarchaat in de hippiecommune, en de formidabele vormgeving van die oude Saabs.