27
februari 2025
Vanuit
mijn werkkamer zie ik nu al een paar dagen hoe de renovatiewerken aan
het huis achter mijn appartement vorderen. Nu zijn
ze de schoorstenen, die
gammel waren en tot ongeveer halve hoogte werden afgebroken, aan het
reconstrueren.
*
Na
mijn doktersbezoek van gisteren kom ik er eindelijk toe om, nadat ik
dat driekwart jaar heb laten liggen, een afspraak te maken met een
aderspecialist om het oedeem in mijn onderbenen te laten onderzoeken.
Ook met de medische beeldvorming, voor de door dokter D
voorgeschreven echografie van mijn lever, wordt een afspraak gemaakt.
Hopelijk ben ik niet drachtig van iets kwaadaardigs.
*
De
bedeltochten van Macron en Starmer naar het Witte Huis en de
koehandel met kostbare grondstoffen uit Oekraïense bodems: dit tart
toch elke verbeelding, dat is in mijn tijd van leven nog nooit
vertoond. De paniek bij de Europese leiders, en de schaamteloze
vermenging van platte handelsmentaliteit, roofzucht dus, met
geopolitiek.
*
Ik
neem contact op met Sofie Van Cleven in verband met het schilderij
van Amaat Van Cleven dat ik een paar dagen geleden voor een appel en
een ei kocht. Zij heeft er geen belangstelling voor, maar haar
tweelingzus, die in Amerika woont, wel. Hoeveel ik ervoor moet
hebben? Aangezien ik geen kapitalist ben en dat ook niet wil zijn,
zeg ik: evenveel als ik ervoor betaalde. De inflatie scheld ik kwijt!
Ze komen het schilderij in september ophalen, wanneer de zus in
België is. Even spijt het me dat ik nu zo gemakkelijk afstand doe
van het schilderij en ook, dat moet ik eerlijk toegeven, dat ik er
geen handeltje van heb gemaakt, maar kijk: nu overweegt toch het
gevoel dat het goed is dat het schilderij binnen die familie blijft
of, beter, terug in die familie komt, en dat ik daar een
onzelfzuchtig steentje toe heb bijgedragen.
*
Ik
bekijk met toch wel enige verbazing de eerste aflevering van het
spelprogramma Gelukkig gescheiden.
De beide leden van een gescheiden koppel spelen samen met hun nieuwe
partners en hun kinderen een spel dat erin bestaat dat ze moeten
bewijzen hoe goed ze elkaar kennen. Gemengde gevoelens daarbij: gêne
door de vrolijke onbeschaamdheid waarmee Steven
Van Herreweghe, de, als het
op scheiden aankomt, ervaringsdeskundige spelleider, ook zaken uit de
privésfeer aankaart, maar anderzijds toch ook waardering en zelfs,
bij momenten, ontroering wanneer ik zie hoe mooi deze vier
volwassenen en de drie bijna volwassen kinderen met elkaar omgaan.
Mooi aan het programma is ook dat niet wordt verloochend
dat er toch ook heel wat pijn diende te worden geleden vooraleer deze
harmonieuze verhoudingen tot stand konden komen. In die zin is dit
toch zinvol licht amusement.
*
Van
amusement op de televisie gesproken: uitermate interessante
bladzijden daarover in Neil Postmans Wij amuseren ons
kapot.
*
Het
slothoofdstuk van Het gewicht van woorden van
Geerten Meijsing is schrijnend: de schrijver die, na een moeizaam
bereikte piek, zijn succes niet heeft weten te bestendigen zit
verbitterd en vereenzaamd het einde te verbeiden in een uithoek van
Europa. Als ik zo zijn De grachtengordel lees,
waarin veel passages opvallend parallel verlopen met Het
gewicht van woorden, dan denk ik
niet dat die roman de carrière van Meijsing veel goed heeft gedaan.
Daarvoor stelt hij het vermogen van zijn collega’s om te erkennen
dat het ‘toch maar fictie’ is iets te veel op de proef.
*
De
verfilming van Henning Mankells De terugkeer van de
dansleraar is zorgvuldige
Scandinavische televisiefictie, maar toch ook weer niet veel meer dan
dat.
*
Vandaag
bereikt mijn jongste zoon de leeftijd die Jezus Christus had toen hij
aan het kruis stierf. Vandaag ook zag ik op de parking van de
Carrefour een auto met op de achterruit de boodschap, inclusief
spelfout: ‘JEZUS houd van jou, geloof in HEM en je zult gered
worden van de hel’.
