facebookbericht

Ik dacht dat hij het fatsoen zou hebben om zijn klep te houden, maar dit slaat toch alles. Eerst de klimaatontkenner uithangen aan zijn zwembad, en nu dit. Walgelijk. Echt, ik heb het gehad met het cynisme van die nationalistische klootzakken.
(Idem voor de premier die foto's de wereld instuurt van bij een Japanse tempel waar hij zogezegd de weergoden aanbidt. Enzovoort. Ad nauseam.)

vorig jaar 427

15 augustus 2025

(…)

*

Fotografe Bieke Depoorter vertelt in Alleen Elvis… over het jeugdtrauma dat – ook zij – heeft moeten doorstaan. Ze herinnert het zich niet precies. Ze maakte een boek over astronomen die kijken naar hemellichamen en fenomenen die niet meer bestaan. Zoals dat trauma voor haar in zekere zin niet meer bestond omdat ze het zich niet herinnerde. Sommige kennissen ontraadden haar om het boek uit te brengen. Maar ze deed het toch en heeft daar nu zeker geen spijt van. Ik ook niet met het mijne. Vandaag kreeg ik een sms van E, die Vaderader heeft gelezen en naar de andere delen informeerde. Dat maakt veel (…) goed.

8018

Köln (D) - 260722

getekend 525

1999

driekleur 619

Belinda knikte. 'Inderdaad, helemaal mee eens. Oké, de misdadigers worden dus "getagd", laten we het zo maar noemen, waardoor agenten die door een stad patrouilleren niet meer iedereen binnenstebuiten hoeven te keren die toevallig zwart of bruin is of baggy pants draagt. Hij heeft een retinale app waarmee hij beroepsmisdadigers in verschillende kleuren ziet: geel voor kleine misdrijven, oranje voor serieuze maar niet-gewelddadige misdrijven, rood voor geweldsdelicten.'

Dave Eggers, De cirkel, 381

watou 2026

notitie 521

Ik ben de voorbije dertig jaar wel een keer of twaalf, misschien vijftien, naar de Poëziezomer van Watou geweest. Ik heb niet alles in digitale vorm bewaard, maar op mijn blog is achter de zoekterm‘Watou’ wel het een en ander – in woord én beeld – daarover te vinden. Ik vind dat ik recht van spreken heb als ik zeg dat de editie 2026 van de Poëziezomer – tegenwoordig heet het evenement ‘Kunstenfestival’ – de meest teleurstellende is die ik al heb bezocht.

Ik ga niet in op de beeldende kunst of de gedichten. Ik had geen zin om de catalogus te kopen die ik daarvoor nodig zou hebben. Niet alleen omdat ik 25 euro entreegeld al meer dan genoeg vond, maar ook omdat wat er te zien viel mij daartoe niet noopte. Van de vaak zeer marginaal aangebrachte gedichten las ik hier en daar een flard, maar toch ook niet veel meer dan dat. Het gedicht van Pim Cornelussen in de kerk las ik wel helemaal. Het sprak me aan omdat het adequaat verwoordde wat ons allemaal bezighoudt of zou moeten bezighouden omdat het maar zeer de vraag is of we een tweede kans zullen krijgen, een toegift, een toe-kans:

Ergens aan de andere kant van de evenaar
wordt een bos gerooid, bezwijkt een veld
vol palmbomen en opvliegende toekans.

In een van de kamer weerklonk de vertrouwde stem van de onlangs overleden Leonard Nolens, en een van de drie debutantengedichten, keurig verdeeld over drie stalletjes van de Douviehoeve, sprak me ook wel aan. Ik geloof dat het van Sarah de Koning was.

Van de kunstwerken zal ik al evenmin veel onthouden, vrees ik. Ik bekijk de foto’s die ik maakte en stel vast dat ik vooral off topic heb gefotografeerd: dingen die me opvielen maar die niet als ‘kunst’ bedoeld waren. Dingen die eigenlijk altijd te zien zijn in Watou, ook wanneer het jaar er zijn gewone beloop kent. Ik zeg niet dat er niets waardevols was (ik kan, om dat te verifiëren, nog altijd eens de website van het kunstenfestival raadplegen), wel dat mijn blik afdwaalde, dat ik er mijn aandacht niet voldoende bij hield. Ik weet hoe dat kwam. Het was omdat de algemene teneur van de presentatie – rommelig, onverzorgd, zonder duidelijke eenheid – mijn aandacht niet vasthield.

In enkele kamers leek een vrachtwagen van de kringloopwinkel zijn lading te hebben uitgestort. Vensters die zijn volgekleefd met allerhande documenten vermogen ook niet lang mijn aandacht vast te houden. En als ik een in prikkeldraad verpakte urinoir zie – en wie denkt dan niet aan Marcel Duchamp? – met daarin reproducties gekleefd van iconische gruwelfoto’s (de pistoolexecutie van een man door een soldaat ergens in het Verre Oosten; de foto van het naakte meisje dat vlucht voor een napalmaanval), dan voel ik mij geschokt, verontwaardigd, kwaad. Iconische foto’s zijn foto’s die je maar beter niet gebruikt, en al zeker niet in een al te nadrukkelijke uitbeelding van…, ja waarvan eigenlijk? De prikkeldraad lijkt te suggereren dat de iconische foto’s, die de kunstenaar zich heeft toegeëigend, uit dat op zich ook al iconische recipiënt niet wég kunnen. Ik weet niet wat ik daarbij moet voelen of denken.

Het experiment met de door AI ‘vervaardigde’ gedichten vond ik interessant. Je moest uit drie geanonimiseerde gedichten het ene gedicht selecteren dat níet door AI was geschreven. Met dit leuke spelletje kon je ten overstaan van je medebezoekers pronken met je vermogen om echte poëzie van lukraak geproduceerde versjes te onderscheiden. Ook een stel tarotkaarten met visualisaties van de toestand waarin onze wereld verkeert, vermocht mijn aandacht te trekken.

Na het in vergelijking met vroegere edities vrij mager uitgevallen parcours in het dorp wordt de bezoeker, die uiteraard waar voor zijn dure entreekaartje wenst, uitgenodigd om zich naar de laatste locatie te verplaatsen: het kasteel De Lovie in Proven. Binnen in dat kasteel was het aanzienlijk frisser dan buiten, dat viel dus mee. Maar de in verschillende ruimtes aangebrachte kunstwerken oogden minder ‘fris’. De vermenging van gerenommeerde highbrow kunst met de maaksels van amateurs uit de plaatselijke hobbyclub draagt nu eenmaal niet bij tot een juiste focus. En wat de betekenis was van de ultratrage choreografie die in een van de grotere kamers door enkele jonge dansers van beiderlei kunne werd uitgevoerd, werd mij ook niet duidelijk. Waarom dat topless moest gebeuren al evenmin.

De afgelegen locatie van De Lovie (7 kilometer verwijderd van het dorpsplein van Watou) noopte niet tot een terugkeer naar een van de horecazaken in Watou voor een nabeschouwing – ik kan mij voorstellen dat de plaatselijke neringdoeners niet zo opgezet zijn met dit manoeuvre.

Het mooiste kunstwerk – ook al was het waarschijnlijk niet de bedoeling het als kunstwerk in dit kunstenfestival op te nemen – vond ik het horizontaal bewaarde restant van een monumentale boom op de site van de Douviehoeve. Een verwijzing naar de duizenden slachtoffers, bomen maar ook andere levende wezens, van de hitte en de klimaatverandering. Het was inderdaad bijzonder warm, daar in Watou. Er viel alweer een ‘record’ te noteren. Neen, niet in het aantal bezoekers, want het viel toch wel op dat die zeer weinig talrijk waren. Als Watou wil blijven bestaan, zullen de toekomstige curatoren het over een andere boeg moeten gooien.

8017

Omgeving Köln (D) - 260722

39 * 72,0 * 27,3 * 140 * 2193,0

Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Siphon - Moerkerke - Donk - Sijsele - Oedelem - Beernem - Moerbrugge -Steenbrugge

vorig jaar 426

14 augustus 2025

(…)

*

Voor het eerst sinds zeer lang, in een poging om eindelijk eens een begin te maken met de grote opruimactie die ik me al zeer geruime tijd voorneem te ondernemen, open ik nog eens de ingemaakte kast rechts van het bed. Veel van de dingen die ik daarin aantref, waande ik verloren: ooit geschreven teksten, essays, (aanzetten tot) verhalen. Foto’s van mijn tijd met S, maar ook van de reis naar Noorwegen in 1979, en ook oude klasfoto’s van de middelbare en lagere school. Foto’s waarop C verliefd naar mij kijkt, genomen door haar man X. De foto waarop ik verliefd naar Y kijk. Een foto waarop Z verliefd naar de lens, en dus naar mij kijkt. (…) Enzovoort. Snel dicht, die kast! Daar gaat poging nummer zoveel tot opruimactie!

*

Philip Metcalfe brengt in 1933 met levendig vertelde anekdotes dat cruciale Berlijnse jaar tot leven, voortdurend met het perspectief voor ogen dat men toen nog niet wist hoeveel erger het allemaal nog zou worden. De laksheid bij veel toenmalige waarnemers leest in onze tijd als een efficiënte waarschuwing voor wie met lede ogen ziet wat er, 92 jaar later, nu in de wereld aan het gebeuren is. De anekdotes in 

Moeder, nu vader van Gerbrand bakker zijn vooral triviaal en egocentrisch gezeur waaraan geen enkele schrijver zich zou mogen bezondigen, een zoveelste devaluatie van de ooit prestigieuze reeks privé-domein. 

Alleen in Berlijn van Hans Fallada is een compilatie van erge feiten. Met zijn nuchtere toon mist dit relaas zijn impact niet en vormt het een pendant voor 1933. Waar Metcalfe de situatie van bovenaf belicht door te schrijven over de politieke en journalistieke elite, schrijft Fallada, zoals gebruikelijk, vanuit het standpunt van de gewone man. Maar beide schrijvers hebben het wel over hetzelfde tijdsgewricht. Historicus Metcalfe schrijft artistieke non-fictie; Fallada componeert, als ervaringsdeskundige, een op de realiteit gebaseerde roman.

*

(…)

*

(…) G verlangt naar haar pensioen en heeft het moeilijk met haar nieuwe veel jongere collega’s, die ze ‘sneeuwvlokjes’ noemt. Ze heeft het over een generatiekloof. Ze heeft nog een mooi woord in petto, wanneer het even over de mooie jonge vrouwen gaat die tegenwoordig zo vaak aan bod komen in de muziekprogrammatie op de radio: de ‘hertenjongen’. (…) Om kwart voor tien (…) breek ik op en begin aan mijn nachtelijke terugkeer over de brokkelige fietspaden richting Brugge.

8016

Omgeving Köln (D) - 260722

vorig jaar 425

12 augustus 2025

(…)

13 augustus 2025

Na heel wat moeite daarvoor te hebben gedaan, weet ik dan uiteindelijk toch een plunje bij elkaar te scharrelen. Maar ik voel de bui al hangen. Iedereen is reeds het veld opgelopen. Ik wurm mezelf nog in een beschimmeld truitje, dat helemaal niet bij de truitjes van de ploeg past. Wanneer ik aanstalten maak om ook het terrein te betreden, hoor ik mijn naam: ‘Pascal niet.’ Ik ben niet geselecteerd. Ik probeer een in mijn richting afgeweken bal terug te shotten, maar raak hem verkeerd – waarmee ik meteen aantoon dat het verdict terecht is. Ik aarzel: moet ik blijven als reservespeler, voor het geval er iemand uitvalt, of moet ik gevolg geven aan mijn teleurstelling en naar huis gaan? Ik overweeg dat laatste. Ik kan eventueel een briefje achterlaten waarop staat dat dit de laatste keer is geweest, dat ze op mij niet meer moeten rekenen. Het bittere besef dat mijn bestaan als voetballer voorbij is. In deze droom speelt G ook een rol. Hij is wél geselecteerd. Nog voor de match, in de kleedkamer, toont hij op een groot scherm een filmpje. Drie mannen lopen ‘s nachts op straat. ‘Dit is mijn vader,’ zegt G en hij wijst een van de drie mannen aan. We zien het drietal een helverlicht café betreden waar er duidelijk veel ambiance heerst.

*

Twee draagberries naast elkaar. Ik lig op de ene en houd me onbeweeglijk terwijl iemand (wie?) bezig is met een laken te leggen over de persoon die op de andere berrie ligt. Wanneer ik denk dat hij daarmee klaar is en dat ik niets meer te vrezen heb, stort hij zich met een deken op mij, duidelijk met de bedoeling mij te verstikken. Ik word molenwiekend en gillend wakker.

*

Een rit van 55 kilometer. Het gaat heel goed. Wegjes in de buurt van Zedelgem en Snellegem waar ik nooit eerder kwam. 26 gemiddeld en met 123 als gemiddelde hartslag. (…)

*

Alleen Elvis blijft bestaan met Reginald Moreels. Integriteit, bescheidenheid. Deze man is bijzonder hard en veeleisend geweest voor zichzelf. Ik vraag mij af hoe hij met anderen omgaat. Hij heeft het een paar keer over het onevenaarbare gevoel van samenhorigheid dat in moeilijke omstandigheden kan worden bereikt. Hij spreekt ook over hoe hij met zijn kinderen omgaat. Hij is vaak afwezig geweest, maar was er wel bij wanneer er problemen moesten worden overwonnen. Over zijn zeven jaren van anorexia, wat volgens hem een reactie was op alles wat hij heeft meegemaakt. Het verslavende opzoeken van gevaar en risico. Zijn wending naar de mindfulness vind ik dan weer minder interessant. De bescheiden hoop dat zijn kinderen misschien ooit zijn boeken zullen lezen: herkenbaar.

*

Ook Gerbrand Bakker en Nick Cave hebben het over een vorm van transcendentie. Ik bekijk een paar interviews met hen op YouTube. (Ik besef nog te vaak niet wat voor een schatkamer dat medium is.) Bakker heeft het over ‘een soort van kosmisch begrijpen van zichzelf en de wereld’, een ‘dieper begrijpen’ dat niet mag worden gelijkgesteld met een probleemoplossend begrijpen. Bakker zoekt naar de juiste woorden. In het filmpje is hij vijftig, nog helemaal niet de al oudere man die ik mij voorstel bij het lezen van Moeder, nu vader. Waarin hij overigens ook nog maar zestig is of daaromtrent, in elk geval jonger dan ikzelf nu ben – wat helemaal indruist tegen mijn lees- en zelfervaring. Nick Cave heeft het, hoe kan het anders, over rouw en troost. Ook dat gaat ‘voorbij’ de woorden. Een aanraking kan méér zeggen, méér teweegbrengen. Om uit zijn rouw te geraken moet de rouwende, die altijd de neiging heeft om zich op zichzelf terug te plooien en zich van de buitenwereld af te sluiten, zich omkeren en openen voor de wereld. Dat kan in gang worden gezet door een onverwachte liefdevolle aanraking. (Een aanraking is er ook op het eind van Alleen Elvis…, wanneer de eindgeneriek al loopt. Dan zie je hoe Thomas Vanderveken de hand van zijn gast drukt, soms – maar niet altijd – met beide handen.)

8015

Gleuel (D) - 260722

getekend 524

1999

getekend 523

juli 1999

8014

Omgeving Erftstadt (D) - 260721

facebookbericht 1243

Eerst dit: ik bezit geen auto. Principieel, maar ook omdat ik er geen nodig heb.

Zo gebeurt het dat ik geregeld – ook al om de huidige janboel aan het station te vermijden – in de Spoorwegstraat in Sint-Michiels fiets. Daar kom ik, richting station, na de rotonde aan ten Briele in het gedeelte van de Spoorwegstraat waar er aan de rechterkant tussen de straat en de treinsporen huizen staan. Over dat stukje wil ik het hebben omdat daar de manier waarop het fietspad is aangelegd perfect illustreert hoe de overheid denkt over de rangorde tussen fiets en auto. Letterlijk bij elke garagepoort – en bijna elk huis heeft er daar een – zakt het niveau van het fietspad, dat op dezelfde hoogte als het trottoir is aangelegd, een tiental centimeter. Waarna het weer – hop! – tien centimeter stijgt. Dat veroorzaakt een hoogst oncomfortabel gevoel bij het fietsen: als je dat stukje Spoorwegstraat voorbij bent, zijn je ballen geklutst. Bij manier van spreken, uiteraard, maar men begrijpt zeker wat ik bedoel. En dat allemaal omdat meneer of madam Spoorwegstraatbewoner smooth zijn/haar garage zou kunnen binnenrijden. Eén of twee keer per dag. Terwijl daar dagelijks tientallen fietsers fysiek ongemak voor moeten ondergaan. En ook mentaal ongemak, want ergernis is dat. Deze manier van fietspaden aanleggen op het niveau van het trottoir is meer regel dan uitzondering.

Ik weet het, het is een detail. Er zijn belangrijker zaken. Maar zou het niet logischer zijn in de aanleg van fietspaden een andere hiërarchie te hanteren? In een beleid dat werkelijk voorrang zou verlenen aan andere vormen van mobiliteit dan de auto zou dat vanzelfsprekend zijn.

8013

Lammersdorf (D) - 260721     

vorig jaar 424

10 augustus 2025

Na het in het hotel genoten ontbijt vertrek ik rond een uur of acht. Nevel drijft boven het wateroppervlak van de schijnbaar roerloze Maas. Die wel stroomt natuurlijk, en wel afwaarts. Toevallig ook mijn richting – want daarvoor heb ik gisteren dus gekozen, en niet wat ik oorspronkelijk van plan was, naar Verdun en dergelijke. Daar is het te warm voor, heb ik besloten. (…) Ergens tussen Dinant en Namen ontmoet ik bij een café-met-oeverterras waar ik voor een koffie was gestopt Angela. Deze 43-jarige vrouw uit Zürich maakt al vele jaren solitaire fietstochten. Nu is ze op weg naar haar vriend in Utrecht. Ze is ingenieur en bedenkt productieprocessen voor de voedingsindustrie. Ze vertelt me dat ze op tijd en stond alleen wil reizen. Mocht haar vriend, of iemand anders, mee zijn, dan zou het meditatieve van het solitaire reizen niet mogelijk zijn. Ik begrijp zeer goed wat ze bedoelt. Terwijl ik mijn koffie drink, eet Angela een pannenkoek met fruit. We fietsen de laatste 15 kilometer naar Namen samen. Door ons gesprek, dat door de vrijheid die gepaard gaat met het besef dat deze ontmoeting eenmalig blijft, diepgaand is, vliegen die laatste drie kwartier van mijn fietsreis snel voorbij. Door het vele praten heb ik nauwelijks nog oog voor het toch wel fraaie landschap, met de heuvels aan weerszijden van de rivier. Bij het samenvloeien van Samber en Maas nemen we afscheid. Tot nooit meer. Adieu, zegt Angela, à dieu/Dieu. Dat ontroert me.

*

Treinreis van Namen naar Brugge, met overstap in Brussel, in een zombieachtige toestand, tussen een aantal andere bepakte en bezakte fietsers. Ik val geregeld in slaap. Om vier uur thuis. Ik ruim snel al mijn fietsspullen en bagage op, alsof ik voor mezelf wil verhullen dat mijn reis op een mislukking is uitgedraaid. Ik maak halve en hele afspraken met A, B, C, D, E, F en G. Dan is er Alleen Elvis blijft bestaan, dit keer met Jonathan Holslag. Hij monologeert professoraal over de snel wijzigende internationale machtsverhoudingen. Europa dreigt te worden weggedrukt, niet alleen door China en de VS, maar ook door Afrika. Verrassend vind ik toch wel dat Holslag een bijzonder geaccidenteerde jeugd blijkt te hebben gehad. Ik ga om tien uur slapen.

11 augustus 2025

Als gevolg van het vroege slapengaan ben ik alweer vroeg op: om halfvijf. (…)

*

Netanyahu heeft vijf journalisten van Al Djazeera laten ombrengen/vermoorden. En hij geeft het dan nog toe ook. Tegenwoordig kom je overal mee weg. Terwijl hier zowat iedereen om strenge maatregelen tegen Israël smeekt, stuurt De Wever vanuit Zuid-Afrika foto’s van olifanten. Hoe cynisch kun je zijn. Georges-Louis Bouchez is verwikkeld in een schandaaltje met misbruik van een parkeerkaart voor gehandicapten. Trump zet de Federal Reserve in om alle daklozen uit de straten van Washington te vegen. Tot daar het overzicht van het binnenlandse en internationale nieuws.

*

(…)

8012

Sint-Andries - 260719 

38 * 45,8 * 27,3 * 137 * 2121,0

Zuienkerke - Blankenberge - De Haan - Vlissegem - Houtave

vorig jaar 423

9 augustus 2025

Een ononderbroken nacht, van tien tot halfzeven! Ik droomde nog maar eens over stations en treinen net niet halen, en als ik me niet vergis was Benoni er ook weer bij. Ik sta op in dubio: de reis voortzetten of terugkeren? Ik schrijf dit om zeven uur aan de ontbijttafel, M is druk in de weer. Ze komt erbij zitten, en T staat ook vroeger op dan gewoonlijk. Ik vertel – tot op zekere hoogte – mijn verhaal, onder meer ook over mijn vader. (…) Ik wil hier zeker nog terugkomen (…) om met de koersfiets rondjes te maken en te luieren in de hangmat. Uiteindelijk vertrek ik om halfnegen, nog helemaal niet zeker waar de reis me zal voeren na Charleville-Mézières. Ik drink in Signy een koffie, en vind in Warcq, aan een vijver, een bank in de schaduw voor mijn picknick. Daar beslis ik om niet verder te reizen. (…)

Op het middaguur doortocht in Charleville. De Place Ducal is in de uitverkoop. Het statige, monumentale plein wordt volledig ingenomen door strand, palmbomen, ijskramen, een podium, een carroussel. De historische waarde van de architectuur moet wijken voor pretzucht en commercie.

Na veel zoeken tussen de bochten van de Maas, die nu eens naar het noorden leidt en dan weer zuidwaarts, en waarbij het niet altijd duidelijk is of het fietspad zich op de linker- dan wel op de rechteroever bevindt, vind ik mijn uitweg uit deze stad. (...)

Om vijf uur kom ik tot de akelige vaststelling dat het geboekte en ook al voorafbetaalde hotel in Haybles, dat ik na 105 kilometer en het overwinnen van een helling van 10 procent om bij het hotel te geraken bereik, niet bestaat. (Achteraf blijkt booking.com de betaling te hebben terugbetaald, en mij ook te hebben verwittigd via e-mail, maar dat bericht zie ik te laat.) Het meest nabijgelegen hotel stroomafwaarts ligt in Givet. 21 kilometer, zegt Google Maps, maar het worden er uiteindelijk 31. Hoewel het vlakke kilometers zijn, zie ik toch af. Ik passeer de kerncentrale van Chooz. Wanneer ik iets voor zeven uur in het hotel-restaurant Le Val Saint-Hilaire (trois étoiles) aankom, blijkt ook deze boeking fout te zijn gelopen. Gelukkig heeft de even corpulente als vriendelijke uitbater begrip voor mijn situatie en schudt hij alsnog een kamer uit zijn mouw. Ik eet op het terras, achter een luidruchtig gezelschap van zes koppels – zes mannen aan de ene kant van de lange tafel, hun zes vrouwen aan de andere kant. Tientallen huiszwaluwen vliegen af en aan boven de Maasoever. Mijn entrecôte is bijzonder mals en bloederig. De frieten liggen er slap bij. Het ijsje achteraf (vanille en pistache) smaakt overheerlijk! Op mijn kamer kijk ik – op arte – naar een documentaire over de astronauten die in de loop van het NASA-programma zijn omgekomen. De Challenger (1986) herinner ik me nog zeer goed – ik was student in Leuven, en twee of drie dagen later was er in den Ateljee aldaar reeds een Challengerfuif (met op het affiche de iconische foto van het ontploffende ruimteveer) –, maar de Colombia (2003) was ik al vergeten.

8011

260718

facebookbericht 1242

S10, dat ik niet kende, was een aangename verrassing, met een zeer zorgvuldige geluidsbalans. Kowlier was voor mij het Jantje van Leiden van de avond. Geen kunst, om met een laptop, met daarin een Schaal van Richter-bas, te staan rappen. Ik vond het ook jammer dat ik van zijn Izegems, dat ik nochtans vrij grondig beheers (mijn moeder was van Bavikhove, ik weet het, een wereld van verschil, maar toch), door de slechte klank weinig verstond. Wat jammer is, zeker bij een wereldkolderpoëzie als In de chalet.

vorig jaar 422

8 augustus 2025

Na een alweer veel te korte nacht zit ik om halfzeven samen met M aan de ontbijttafel, die uitermate copieus gedekt is. Ze vertelt over de onderwijsstiel, over hoe alles in haar tijd van werken heel erg veranderd is en hoe de status van de onderwijzer werd ondermijnd. De mislukking van het inclusieonderwijs, de crisis van het gezag, de pretpedagogie. M legt me ook uit hoe haar relatie in elkaar zit. (…) Haar dochter is met een van de zonen van T getrouwd, en pas daarna volgden zij hun kinderen in het huwelijk. Wat later vertelt T, die er inmiddels bij is komen zitten, hoe hij dit huis in Maranwez heeft verworven en gerenoveerd. Samen hebben ze nu ook het huis ernaast gekocht, ze gaan het als gîte verhuren. Wat een rijk koppel, wat een mooi leven. Het ontroert me. Helemaal week en weerloos geworden beslis ik om hier nog een dag te blijven. Waarom zou ik mezelf de hitte injagen als ik hier zo goed ben? Misschien moet ik het helemaal over een andere boeg gooien en aanvaarden dat het fietsreizen, zeker in de zomer, voorgoed voorbij is?

Een groot stuk van de voormiddag breng ik in een hangmat door. Met lectuur en slaap. Rond elf uur de fiets op voor een korte rit naar Signy-l’Abbaye en dan terug via Lalobbe, Draize en Montmeillant. Dit korte ritje, een 30-tal kilometer, door een prachtig heuvelachtig landschap met veel weiden, bosschages, bosranden en alleenstaande bomen, is ook zonder bagage al zwaar genoeg. Na een douche maak ik samen met T nog een wandeling in de buurt. Hij gaat heel vriendelijk om met de andere dorpsbewoners. Een zekere Johan werd kort geleden door zijn vrouw verlaten. Al zijn dieren – een geit, konijnen, een van de twee paarden – zijn sindsdien gestorven. Johan blijft alleen achter. Hij plant bloemen in een stukje openbaar domein in de opgehoogde berm van de weg, tegenover zijn erf. De aarde is er aangevoerd en bevat veel glasscherven en metaal. Niemand weet waar die afval vandaan komt. De openbare wasplaats, die helemaal was ingezakt, werd onlangs vernieuwd en heeft uiteraard niet de patina van de oorspronkelijke constructie. De waterleiding bereikte dit afgelegen dorp pas in 1976. Tot dan was iedereen aangewezen op zijn eigen waterput. Die van T en M bleek tot dertig meter diep te gaan. We hebben het, samen met Johan, ook nog over de spectaculaire aanwas van het aantal windmolens aan de horizon, en over de consumptie van vlees.

Terug thuis is het alweer tijd voor het aperitief. Ik maak een portretfoto van T en M, die poseren voor hun ingepakte oldtimer Ami 8. Aan tafel hebben we alweer een goed gesprek, onder meer over de politiek. T en M stemmen allebei XXX. T heeft een nogal historiserend-relativerende blik op de mensheid: er zal altijd oorlog zijn; het kwaad zit in de mens; als de kleine man niet krijgt wat hij nodig heeft, zal hij het nemen…

8010

Meetkerke - 260709

vorig jaar 421

7 augustus 2025

Om 7 uur ben ik in de bakkerij die ik gisterenavond op mijn wandeling heb gezien. Croissant en koffie. Een gezelschap, bestaande uit twee jongemannen, een erg jong meisje en een vrouw die waarschijnlijk haar moeder is, zit aan het tafeltje naast het mijne en praat over Oekraïne en over de maatschappij waarin we zijn komen te leven. Een van de jongemannen, met kleine oogjes van een nachtje stappen, zegt dat hij daar volledig buiten staat en ook wil staan: geen sécurité sociale, geen uitkeringen, gaat niet stemmen, etcetera. Het meisje zegt: ‘Quand j’avais douze ans.’ Dat klinkt alsof het een half leven geleden is maar ze kan het over hooguit drie of vier jaar terug in de tijd hebben. De andere jongeman, met basketpet, ruimt na het ontbijt alles netjes op. 

Ik vertrek om halfacht uit Valenciennes. Met een hevige hoofdpijn, die gelukkig na een twintigtal kilometer verdwijnt. Ik fotografeer even buiten de stad een door bomen en groen overwoekerde bunker. 

Ik zoek moeizaam mijn weg: Sebourg, Bry, Saint-Waast. In Bavay is om negen uur niets open. Behalve de grande surface, waar ik mijn inkopen doe. Die lijkt alle leven uit het stadje naar zich toe te hebben gezogen. 

Picknick achter de kerk van Saint-Rémy-Chaussée. Het is nog maar elf uur. Een ambtenaar sloft de mairie in, en uit, en weer in, en weer uit. Alles op zijn tijd, geen haast. Enkele kilometers verderop zie ik een man zijn mobilhome poetsen. Ik vraag hem of hij mijn waterfles wil bijvullen. De mobilhome, zegt hij, is voor zijn dochter, die met haar dochter op reis gaat. Om zelf te reizen vindt de man zichzelf te oud. Hij bezorgt me gekoeld water, dat is meer dan ik had gevraagd. 

Om halféén ben ik in Avesnes, waar ik een foto stuur naar G, die hier, toen we twintig jaar geleden samen met nog twee andere vrienden naar Marseille fietsten, een overstekende hond aanreed en zwaar ten val kwam waardoor hij de reis die hij zelf had georganiseerd in de volgwagen moest doorbrengen. Ik zie een koppel fietsreizigers op zoek naar iets en nodig hen uit om samen met mij een koffie te dringen op het terras van het café tegenover de kerk. Eric is informaticus; Constance werkt in het Musée Matisse in Le Cateau-Cambrésis. Ze zijn elf dagen samen onderweg, leggen 30 kilometer per dag af. 

In Fourmies begint de hitte te wegen. De hellingen doen dat ook: mijn bagage, fiets en ik zijn, samen, te zwaar. Een raam waarachter een reproductie te zien is van een popart-schilderij van Lichtenstein trekt mijn aandacht. Een van de luiken die aan weerszijden van het raam zijn opgehangen hangt scheef. 

Na Anor en Hirson begint in Bucilly het mooie dal van de Ton. Hier wonen blijkbaar veel Nederlanders, te zien aan de autonummerplaten. De Proxi van Aubenton brengt soelaas voor mijn suikerklop. Het wordt nu echt veel te heet. Na Aouste stuurt mijn gps mij de jungle in. 

Om halfzes kom ik aan bij Mireille en Theo, twee Dendermondenaren die hier een deel van hun tweede verblijf verhuren aan passanten die, zoals ik, zijn ingeschreven bij de organisatie Vrienden op de Fiets. De ontvangst verloopt allerhartelijkst: met dorstlesser, een alcoholvrij biertje als apéro, een stevige maaltijd. Het klikt en we praten heel wat af. Theo was leraar lichamelijke opvoeding, Mireille onderwijzeres op een methodeschool. We behandelen uiteenlopende thema’s: verslavingen, individualisering in de maatschappij, etcetera. 

Om tien uur naar bed. Twijfels of ik onder deze weersomstandigheden mijn reis kan voortzetten.

8009

Meetkerke - 260709

facebookbericht 1241

Dat was inderdaad een meer dan boeiende rit. Door een prachtig decor bovendien. Ik bleef aan het scherm gekluisterd. Jammer dat Reusser niet won. Dat mijn voorkeur naar haar uitgaat heeft evenwel redenen van louter libidineuze aard, moet ik toegeven. Een gebeeldhouwde kop die je blij doet zijn als ze eindelijk die joekel van een zonnebril afzet, en naar verluidt heeft zij een artsendiploma op zak. Maar ze mogen alle drie hoor! Van mij op het podium staan! In Nice! Nice!

vorig jaar 420

6 augustus 2025

Al om halfvijf op. Dit is de eerste dag van mijn nieuwe leven. (…) Het wordt stilaan klaar. Het is mooi weer. Ik ga alles inladen en vertrekken. (…) Om kwart voor zeven ben ik dan definitief weg. Beernem, Ruiselede, Wingene. In Kanegem ontbijt ik bij het standbeeld van Briek Schotte. 

Na Olsene en Kruishouten kom ik op wegen waar ik nooit eerder met de fiets was. Anzegem en Kluisbergen. En dan is er Wallonië: Celles. Even voorbij Quartes nodigt een bank in de schaduw van een boom mij uit voor de picknick. Een man komt uit zijn boerderij aan de overkant van de weg op mij afgestapt. Niet om mij voor het een of het ander terecht te wijzen, waar ik natuurlijk aanvankelijk van uitging, maar gewoon om een praatje te maken. Hij heeft een blik frisse cola voor me meegebracht. Dat soort vriendelijkheid zijn wij, stugge Vlamingen, niet gewoon. Ik ben blij dat ik weer eens Frans kan praten. In Barry regel ik mijn overnachting. (…) Het stuk van Peruwelz naar Valenciennes is vervelend. Eerst een bijna volledig dichtgegroeide ravel waarop niets te zien is, dan verdwaal ik op een brede nationale met snel en druk verkeer. In Bruay-sur-l’Escaut vind ik eindelijk een café dat niet gesloten is. Maar ze hebben er geen koffie. Dan maar cola. Die suikers komen goed van pas want ik zat er bijna doorheen. De nadering van Valenciennes is erg triest. Drie op de vier winkels en horecazaken zijn gesloten. Het verval contrasteert scherp met de blitse tram die een eigen bedding heeft midden op de brede weg. Op de verlaten huizen groeien er bomen. Ik zeg het niet graag omdat het zogezegd niet politiek correct is, maar dit lijkt de Derde Wereld wel. Dat de scholen hier naar Georges Brassens en Henri Matisse worden genoemd, brengt geen zoden aan de dijk. Mijn zeer eenvoudige kamer in het Hôtel de Clémenceau kost 56 euro. Ik slenter door deze stad, waar ik nooit eerder kwam, drink een koffie aan het station en eet biefstuk-friet tegenover het stadhuis. De biefstuk smaakt naar niets en de frieten eigenlijk ook niet. (…) Om twintig over acht ben ik al terug op mijn kamer. Ik wil nog wat lezen en zal dan wellicht vroeg in slaap vallen – al is er behoorlijk wat lawaai op straat. Onder meer een ruziënd koppel. Hij: ‘Va te faire enculer!’, en dat voor de hele straat. Het meisje begint te gillen: ‘Au secours!’ (…)

8008

Zwankendamme - 260707