schrikkel 189

S. was het erover eens: F. had een prachtige speech gegeven.

schrikkel 188

De twee nieuwe bruggen naast de Smedenpoort zijn bijna klaar. Het zijn ranke stalen constructies, met een zachte bocht leunen ze aan weerszijden schier tegen de poort aan.

2926

J. - 120414

facebookbericht 305

Uiteraard is het internet een fantastisch instrument, onder andere geschikt om een publiek te bereiken. Maar ik denk toch dat je het verslavende effect van bijvoorbeeld de zogenaamd 'sociale' media op nog niet volledig gevormde breinen zwaar onderschat. Ik kan je de lectuur van 'Mythen van deze tijd' van Alessandro Galimberti aanbevelen, en daarin de hoofdstukken over het digitale tijdperk. Je schrijft ook dat aan de computer verslingerde kinderen door hun ouders moeten worden bijgestuurd. Staf, je verbiedt ze niet even gemakkelijk om van de computer te blijven als van de snoepdoos in de bovenste kast van de keuken.

schrikkel 187

Gisteren werd het zo laat dat we op hotel moesten. Maar best ook, want we werden alweer om negen uur op post verwacht. Indien ik nog een trein naar huis had moeten nemen (ik had nog net de laatste kunnen halen) en ’s anderendaags, vandaag dus, met datzelfde transportmiddel opnieuw Brusselwaarts had moeten reizen, dan had ik niet langer dan een uur of vier kunnen slapen. En misschien maar drie, want die laatste trein rijdt niet altijd even stipt. Nu duurde mijn nacht wat langer. Ik ontbeet met enkele van mijn collega’s en stapte vervolgens statig door de poort de straat op, ten einde mij, voor een nieuwe lange werkdag, naar het parlement te begeven.

schrikkel 186

Je vraagt je af waarom er telkens opnieuw cameramensen en fotografen staan te wachten. Kunnen ze niet uit een reservoirtje van bestaand beeldmateriaal putten? Die politici veranderen toch niet zo snel van voorkomen en look? En waarom moeten de persjongens op straat kamperen, soms uren en halve dagen aan een stuk? Is het dan niet mogelijk een behaaglijk wachtzaaltje voor ze te installeren, met een koffiezet, een tv en wat kranten? En doe het dan zo dat de heren en dames ministers en ministrabelen niet anders kunnen dan door dat zaaltje heen naar hun met draaiende motoren wachtende chauffeurs te stappen. Zo zitten de persmuskieten ook beschut, en blokkeren ze niet de godganse dag het trottoir voor de Zestien. Maar neen, zo werkt het natuurlijk niet. De commotie telkens er een excellentie naar buiten schrijdt, maakt deel uit van de show, het is een ritueel. Het gedrum is obligaat. Voor de politici is het spitsroeden lopen tussen twee erehagen van geluidsmannen met microfoonhengels statusverhogend. En voor de journalisten, ach, die moeten ook de dag door.

campagne 9

Het is goed wonen in Brugge. Niemand betwist dat. Maar het kan nog beter. GROEN wil huurders beter beschermen. GROEN wil een zacht fiets- en een streng zwerfvuilbeleid. GROEN wil niet nog meer toerisme in Brugge. GROEN wil niet nog meer haven in het hinterland. GROEN wil een transparanter bestuur en een hechter sociaal weefsel. Dat alles kan als we samenwerken. GROEN WERKT. Voor iedereen, samen met u.

Dat is nog 55 tekens te veel. Het mogen er maar 350 zijn, inclusief spaties. Dus maken we er dit van:

Het is goed wonen in Brugge. Maar het kan nog beter. GROEN wil huurders beter beschermen. Een zacht fiets- en een streng zwerfvuilbeleid. Niet nog meer toerisme in Brugge. Niet nog meer haven in het hinterland. GROEN wil een transparanter bestuur en een hechter sociaal weefsel. Dat alles kan als we samenwerken. GROEN WERKT. Voor iedereen, met u.

Dat zijn er 348. Bovendien minder GROENs en niet dat vervelende gehamer met dat 'willen'.  

reactie

Ik vrees dat ge - niettegenstaande je vele literaire capaciteiten - niet voor politiek copywriter in de wieg gelegd bent. ;-)

E.C.

2925

W. - 120414

campagne 8

Ik krijg bericht van C., dat ik mijn tekst voor de canvaskaart moet schrijven. Ik had er al een opgestuurd, maar blijkbaar miste hij zijn doel. Hij luidde als volgt:

Brugge is een goede stad om in te wonen. Maar het kan nog beter: met een gereguleerde vastgoedmarkt en een vriendelijk fietsbeleid, met zwerfvuilpreventie en een toerisme dat binnen de perken blijft, met transparant bestuur en een sterk sociaal weefsel, met een haven die het binnenland niet opsoupeert, met florerende buurtwinkels en volkse cafés.

Bij nader inzien toch niet zo geslaagd. Dat ‘gereguleerd’ klinkt te geleerd, die ene tweede zin is veel te lang, en ik spreek de lezer niet rechtstreeks aan. Bovendien komt de naam ‘Groen’ nergens in de tekst voor. Nu ik de gelegenheid krijg om mijn tekst te herwerken, maak ik er het volgende van:

Het is goed wonen in Brugge. Niemand betwist dat. Maar het kan nog beter. GROEN wil huurders beter beschermen. GROEN wil een zacht fiets- en een streng zwerfvuilbeleid. GROEN wil niet nog meer toerisme in Brugge. GROEN wil niet nog meer haven in het hinterland. GROEN wil een transparanter bestuur en een hechter sociaal weefsel. Dat alles kan als we samenwerken. GROEN WERKT. Voor iedereen, samen met u.

2924

reactie

Dit heet dan ... perrongeluk.
Een deur die plots opengaat...

Dka

facebookbericht 304

(over de spelling(s)regels)

Ja. Ik heb die regels nooit geleerd. Eerst omdat ik ze niet begreep, dan begreep ik ze genoeg om te zien dat ze niet logisch waren, en nu vertik ik het ze te leren uit balorigheid. Ik ben al meer dan twintig jaar 'redacteur' - het gaat dus ook zonder. Ik heb me wel altijd afgevraagd of het er in andere talen ook zo frivool aan toe gaat.

schrikkel 185

Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu'on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu'on connait à peine
Qu'un destin différent entraîne
Et qu'on ne retrouve jamais
A celle qu'on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s'évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu'on en demeure épanoui
(…)

Les Passantes

tekst: Antoine Pol
muziek : Georges Brassens
 
Ik draag dit gedicht op ter ere
van alle vrouwen die wij begeren
een onbewaakt ogenblik lang,
gestolen in ‘t licht van de dood –
we kenden haar ternauwernood
en zien haar nooit meer weer.
Van al die vrouwen die heel even
aan ons raam voorbij komen zweven
en al vlug gehaast zijn verdwenen
maar wier ranke silhouet en benen
zo gracieus en vloeiend beklijven
dat je moet verbluft achterblijven.
(…)

schrikkel 184

De grote vakantie is nog maar nauwelijks begonnen of daar heb je ze al: de eerste grootvaders met hun kleinkinderen op stap. Voor de peuters een avontuur, voor de oudjes een gebroken uur in een lange voormiddag: de begankenis naar de bakker of beenhouwer. Wedden dat kleine dreumes daar een ‘schelletje’ hespenworst krijgt? En dan ‘danke’ moet zeggen?

2923

S. - 2010 (?)

2922

mijn moeder - 2010 (?)

schrikkel 183b

Buffon brult met gesloten ogen – en behoorlijk vals – het Fratelli d’Italia, het Italiaanse volkslied:

Stringiamci a coorte,
siam pronti alla morte,
l'Italia chiamò!

Het mag niet baten: de Azzurri zullen met 4-0 de boot in gaan, geveld door het oppermachtige tiki-takavoetbal van de Spanjaarden. Ook Balotelli kan geen vuist maken, six pack of niet. En waar is Pierke Pierlala Pirlo? Vakkundig geneutraliseerd door de Spaanse middenvelders die, zo leren ons de analisten tijdens de rust met zwierig uitgezwaaide pijltjes op het scherm, systematisch de looplijnen dichten. We hebben genoten van dit kampioenschap. Vaak goed voetbal, zeer sportief, een buitengewone halve finale tussen Duitsland en Italië. Maar een terechte winnaar, het moet gezegd. Al was het maar omdat ploeggeest en collectiviteit het hebben gehaald op de individuele klasse en rotverwende egotripperij van bijvoorbeeld de Nederlanders of de Fransen. Al blijven het natuurlijk multimiljonairs waarop we ons zitten te vergapen – het valt me alsmaar moeilijker dat te vergeten. Soms lukt dat nog door de schoonheid van een fase, de artistieke krul van een inswinger, de altruïstische inzet van gedoodverfde vedettes.

schrikkel 183a

'Je moet eens naar Koekelare komen.’ Of: ‘Tot in Koekelare.’ Uiteindelijk kwam Koekelare naar Brugge, en wel in de vorm van gelegenheidshulp in een koffiebar, een die kaas had gegeten van koffiebranden en -blenden, latte macchiato en cappuccino, Italian and Irish coffee. S.C., die ik al jaren virtueel ken via het bloggen, het facebooken en andere onrealistische communicatiepraktijken, en onrechtstreeks omdat hij een vaak door haar ter sprake gebrachte collega is van S., aanschouw ik dus voor het eerst in levende lijve, na vele malen via het internet met hem zogenaamd ‘contact’ te hebben gehad. Zijn Italiaanse is prima, al mocht er wat méér amaretto in gezeten hebben, de granita daarentegen doet ons met heimwee terugverlangen aan de versie die we in Vieste hebben leren kennen – daar was het ijs vermalen! S., ’t was toch een prettige kennismaking! Altijd welkom voor een Nespresso!

2921

C. - 2010 (?)

2920

De Panne - 2010 (?)

schrikkel 182

M.-A.

We hoorden talrijke interessante verhalen.

Over hoe M.-A. en J. bij de aankoop van jullie huis de concurrentie hadden van een ander koppel, en dat J. dan onlangs een indertijd gemaakte portrettekening van die verongelukte man aan diens weduwe bezorgde en eindelijk een misverstand kon wegwerken.

Over de reacties van de beide vaders op de mogelijke aankoop van het huis: ‘Als ge dat koopt zijt ge ne stomme kloot’ versus ‘Als ge dat niet koopt zijt ge ne stomme kloot’.

Over Odo C., die graag champagneflessen stookt en,toen ze nog leefden, samen met zijn drie broers kaart speelde en daarbij boterhammen met rauw gehakt en mosterd verorberde.

Over diezelfde Odo C., die onlangs met zijn kruk inhakte op een stelletje jongeren dat hem probeerde zijn portefeuille te ontfutselen.

Over de ober van het terras in Gordes, die luidop voor het hele plein een ‘Ollander’ te kakken zette: ‘Dat is nu al twee uur en vierendertig minuten en twintig seconden dat diene mens daar al zit, op een van mijn stoelkes, met één consumptie. Il faut le faire.’

Over de formidabele vakanties in Murs en dat de kruidenier, caféuitbater, schaapherder enzovoort die er toen nog waren er nu niet meer zijn.

Over Robert H., die altijd zijn bureau proper opkuiste en stipt van negen tot twaalf en van twee tot zes aanwezig was in het museum en die daar nu een immens gemis achterlaat.

Over de Litauwse schilder Ciurlionis.

Over de gehandicapte dochter van M., en dat M. nu oude dames gezelschap houdt, onder andere een kasteelvrouw wier echtgenoot na talrijke familieruzies in zijn eigen vijver is gestapt omdat hij het gehakketak over de toekomstige erfenis beu was.

En nog veel meer.

schrikkel 181

Dat was even schrikken. Een geanimeerde tuindrink ter gelegenheid van V.’s 60ste verjaardag, à l’improviste georganiseerd door haar kinderen. Het weer is opvallend goed, het dessertbuffet succulent, we leren nieuwe mensen kennen – het is een gemoedelijke bedoening. En plots staat daar…

Ik weet wel, het klinkt zwaar op de hand en het was helemaal niet de bedoeling van A. om ons aan het schrikken te brengen maar ineens maak ik die totaal ongewenste associatie, ingegeven door beelden en films uit historische documentaires, en door dat zeer beladen en nogal uitzonderlijke, quasi volledig voor dergelijke situaties voorbehouden perspectief, een associatie met een omstandigheid die niemand van de aanwezigen ooit heeft meegemaakt en – laat ons hopen – die niemand onder ons ooit zal meemaken, een associatie met bijeengedreven, wachtende, hopeloze gevangenen die onder bedwang worden gehouden door een bewaker.

A. maakt haar overzichtsfoto en verdwijnt weer van het dak.

Het was een vluchtig beeld, het verdween even rap als het was opgedoken. Ik vergat vlug waaraan ik had gedacht, zette het gesprek over geaderde marmersoorten voort en vraag me nu af of ik de enige was die deze onprettige bedenking maakte.

reactie

Tja, terug naar Mao... en zijn culturele revolutie.
Uvi

facebookbericht 303

Ik vond de manier waarop jullie het aangepakt hebben indrukwekkend. Alle vier. Bij Mart Smeets, later op de avond, vond iemand het nodig te zeggen - op de vraag van Smeets - dat hij vond dat Vive le Vélo een avondje had moeten overslaan. Neen dus. Jullie kozen voor de moeilijke oplossing. Het werd een waardig eerbetoon waarin de emoties, precies omdat ze, zoals tegenwoordig al te vaak, niet werden nagestreefd, echt en oprecht waren. De liedtekst van Klaas Delrue was aangrijpend.

facebookbericht 302

We komen stilaan in de leeftijd, Johan, dat onze helden een na een verdwijnen. Ik hoorde vanmorgen ook de 'Kinderballade' op de radio. Heb het altijd prachtig gevonden, maar nu greep het me natuurlijk nog meer aan. Alleen al die ene regel: 'Zelfs het gras luisterde mee'.

2919

Varsenare - 2010 (?)

driekleur 98

…en dat er als je je blik over de bij de kassa uitgestalde snoepwaar laat glijden, toevallig Chuckles bij blijken te zijn, dat je die dan koopt. Binnen tien minuten zijn de zachte reepjes alle vijf op. Rood, geel, groen, oranje en zwart.

Paul Auster, Winterlogboek, 179

schrikkel 180

Zou het echt levensgevaarlijk zijn, de combinatie van fellatio en cunnilingus? Ik denk het niet – maar goed, daarover horen wij het hier niet te hebben. Ik vind het niettemin intrigerend: ‘ich bin 69’ – ‘96’, ook als je het omkeert. Ik lees wat er niet staat. En dan in combinatie met de hoogspanning, de afbladderende verf en de klimplantinvasie die aan de Schone Slaapster doet denken.

schrikkel 179

Na een bepaald uur, zeg maar tien of elf uur ’s avonds, ontstaat er op de treinen een lossere sfeer. De mensen zijn jovialer, aangenamer, het doet er zo niet meer toe want de avond is toch voorbij. Vaak speelt alcohol daarbij een rol maar dat hoeft niet per se. Het is de solidariteit van de late ridders, de mannen van de nacht. Maar het kan er ook desolaat aan toe gaan. Als de laatste passagier de gehandicaptenwagon heeft verlaten, het vehikel dat ook overdag zoveel mogelijk wordt gemeden omdat mensen nu eenmaal niet graag dwars op de rijrichting gezeten reizen, ontstaat een beeld als dit. Het lijkt wel de binnenruimte van een Startrek-tuig, een steriele cabine waaruit alle kleur is verdwenen – op het urgentierood van het noodhamertje en het blauw van een PET-fles na.