vorig jaar 479
19 oktober
2025
Uitstap
met X naar Oostende. (…) We slenteren langs de vissershavens en de
crustaceakraampjes
waarbovenop
er altijd wel een schrikbarend grote meeuw staat te wachten tot er
iets lekkers te grissen valt, drinken een koffie, en vervolgen onze
slentertocht over de middelste pier en vervolgens de dijk, tot in De
Grote Post, waar we middageten. Waarover we het allemaal hebben, ik
weet het bij God niet meer. Onder meer, zo herinner ik me nu toch,
over hoe ik tegenwoordig fotografeer. Maar ook nog over veel andere
zaken – X heeft
de
gave een gesprek gaande te houden. We hebben het in elk geval niet
over ‘persoonlijke’ zaken. (…) We hebben in het vandaag eerst
zonnige maar daarna miezerige
Oostende elk een bestemming. De mijne is de voorstelling van het boek
Leven
en dood van een Corsicaan
van Paul Buekenhout in boekhandel Corman. Tijdens
de veel te lange inleiding
val ik
een
paar keer in slaap. Opzet en inhoud van het boek spreken me niet
meteen aan, maar ik koop toch een
exemplaar,
uit solidariteit met de moedige en door de auteur opgerichte
uitgeverij KLEIN
( https://www.kleinboeken.com/boeken/leven-en-dood-van-een-corsicaan/
)
.
Wanneer ik het door Paul laat signeren, schenk ik hem een speciaal
voor hem meegebracht exemplaar van Vaderader.
Je weet maar nooit, mijn vrijgevigheid is niet van enig opportunisme
gespeend. (…) Wanneer ik ‘s avonds thuiskom, vind ik een
Messengerbericht van Françoise, de zus van Benoni. Haar Jan vond
Vaderader
goed
en zelfs prenant
– ik veronderstel dat dat zoiets betekent als ‘aangrijpend’. Ze
neemt zich voor om er nu ook aan te beginnen. De bestemming van X is
de kunstgalerie ‘Noir de Noir’.
Er
is een
kleine tentoonstelling te zien met foto’s van Herman Selleslags,
alsook een collectie van zeer interessante, vind ik toch,
minimalistische schilderijen en sculpturen. Vooral het werk van
Diederik Boyen spreekt
me aan.
Jammer dat het wat duur geprijsd is. De foto’s van Selleslags zijn
iconische tijdsdocumenten: Mick Jagger, David Bowie, Charlie Watts…
Toen waren die figuren nog vrij benaderbaar, nu hebben ze, zeker als
ze dood zijn, een soort van heiligenstatus verworven. De foto van
Bowie, arm voor het aangezicht maar toch zeer herkenbaar, is genomen
tijdens een van de Serious Moonlight-concerten, 1983
in Vorst Nationaal – ik was erbij. We spreken wat met Diederik
Boyen – klep van de pet diep over de bebrilde ogen gezakt,
paardenstaart –, die ons vriendelijk rondleidt in de kamers en
tentoonstellingsruimtes van deze
op een hoek gevestigde galerie.
*
(…)
