8 oktober 2025
Natuurlijk met een fikse kater opgestaan – ik was vergeten hoe het voelde. Vroeg aan het werk. Om elf uur naar de dokter voor een bespreking van de foto’s. Diagnose: artrose. (Dat rijmt.) Niets aan te doen, behalve curatief met pijnstillers. Als het te erg wordt, zegt de dokter, moet ik naar een orthopedist om een nieuwe heup. Hopelijk kom ik over een maand in Praag niet in de problemen.
*
(…)
*
Via Messenger een conversatie met Olga Palmans, die me al een tijdje op duimpjes en likjes trakteert. Ik was in de war door haar naam, en ook door haar foto, want omdat zij er daarop zo oud uitziet dacht ik dat zij ‘madame Palmans’ was, onze overbuurvrouw in de Populierendreef. In werkelijkheid blijkt zij Hilde te zijn, een van de drie dochters en dus maar een paar jaar ouder dan ikzelf ben. Olga woont nu in Spanje. Daar konden ze haar voornaam – Hilde dus – niet uitspreken. Daarom besloot zij zichzelf voortaan Olga te noemen. Zij zegt dat zij mij al een tijdje volgde omdat zij benieuwd was naar wat dat jongetje van de overkant van de straat allemaal te vertellen heeft. Ze vraagt mij om mijn moeder haar groeten over te maken. Nadat ik haar heb uitgelegd dat dat niet meer kan, halen we enkele herinneringen aan de Populierendreef op. Ik verneem dat ‘madame Palmans’ is gestorven op 92-jarige leeftijd, en dat Olga’s broer Herman en zus Els ook al dood zijn. Els, die een jaar ouder was dan ik en met wie ik, toen ik nog niet puberde, nog vaak heb gespeeld, is maar 61 geworden. Alcohol en pillen. Daar schrik ik van. Ook Olga’s opmerking over het feit dat onze vaders toch ook niet de meest evidente personen waren blijft hangen. Ik zie, terwijl we chatten, op Olga’s tijdlijn dat ze rabiate pro-Israëlstandpunten huldigt. Dat snijdt me de adem af en ik beëindig het gesprek.