23 oktober 2025
Ik vertel Q dat ik een autobiografie aan het schrijven ben. Er komt iets tussen, waardoor hij er niet op kan ingaan. Zo kom ik niet te weten of het hem wel interesseert. Ik merk dat ik geen broek aan heb en daar dus in mijn blote piemel sta. Het enige wat ik kan vinden is een korte pyjamabroek. Er kleeft een opgedroogde bruine vlek aan. Het is niet duidelijk of het stront is, of slijk.
*
(…)
*
Een volledige werkdag in Brussel. (…) in het kleine lokaal waarnaar ik, als een Jomme Dockx, ‘verbannen’ ben. Middaglunch met X, Y en Z. De hele namiddag, van twee tot halfzeven (…). A ken ik nog wel, maar van de aanwezige (…), een stuk of tien, ken ik zo goed als niemand. Rond een uur of vier word ik opgebeld. Een privénummer, maar daar sla ik geen acht op. Een man meldt mij dat hij ‘via een app’ een verdachte beweging op mijn bankrekening had opgemerkt. Of ik mijn bankkaart bij heb? En of ik mijn rekeningnummer wilde geven? De man klinkt vriendelijk. Zijn accent doet mij denken aan een callcenter ergens in een ver buitenland. Dan zegt hij dat hij mij gaat doorverbinden met het Antifraudecentrum. Het wachtmuziekje duurt een tweetal minuten. Een andere stem, al even vriendelijk. Heb ik itsme? Ja, dat heb ik op mijn telefoon staan maar ik gebruik het niet omdat ik het te ingewikkeld vind. Heb ik dan mijn ‘bakje’ van de bank? Nog altijd voel ik geen argwaan. Mocht ik het ‘bakje’ bij de hand hebben gehad, ik zou de instructies hebben uitgevoerd, en de ramp zou niet te overzien zijn geweest. Maar het ‘bakje’ ligt thuis. Wanneer bent u thuis? Niet voor acht uur. Goed, dan bel ik u na acht uur terug op. Pas wanneer mijn collega’s mij erop heb gewezen dat het hier om phishing gaat, besef ik aan welk onheil ik ben ontsnapt. Die types hebben natuurlijk ‘s avonds niet meer gebeld.
*
Na het werk komen we samen in het ‘Presse’-café aan de Koningsstraat. E komt meer dan twee maanden na zijn pensionering nog eens langs om zich te laten fêteren. L geeft een goede speech. Ik onderhoud mij gezellig met haar en met X (…). X vertelt me dat hij naar een toneelvoorstelling van Josse De Pauw is geweest. Hij vond het vreemd dat Josse, samen met een medespeelster, poedelnaakt de bühne betrad en daar eerst een inleiding gaf in zijn blote flikker. Dat moet nogal een zicht zijn geweest. Pas daarna trok hij kleren aan. Dat waren, zo legde Josse uit, vertelt X, de rollen waarmee hij zich als toneelspeler omhulde. X begreep niet goed wat de functionaliteit was van dat naakt. Hij was er toch enigszins door gechoqueerd.
*
Eenzame terugreis naar Brugge. Van lezen op de trein komt niets in huis. Veel verder dan wat WhatsApp’en met V en W geraak ik niet meer. Thuis bekijk ik de eerste aflevering van De jaren 00 voor tieners, net zoals de vorige twee reeksen (80 en 90) van Steven Van Herreweghe bijzonder leuk.
