zaterdag 3 oktober 2026

vorig jaar 466

3 oktober 2025

(…)

*

Medische zorgen over het pijnlijke been dat mij het stappen belet. Mijn huisdokter doet mij enkele oefeningen doen maar kan niets vaststellen, en stuurt mij naar de radioloog. Ik kan meteen een afspraak maken. Ook hij kan, zo blijkt uit de brief die ik meekrijg, niets zien dat een ‘structurele’ verklaring kan bieden voor de pijn die ik voel. Maar ik heb me die pijn toch niet ingebeeld? Hoewel het om mijn heup gaat, de heup die werd gerepareerd na mijn ongeval van zeven jaar geleden, stroopt de radioloog mijn slip haast volledig af om met zijn echografiestick tot diep in mijn lies te gaan. Hij legt mij niet uit wat hij daar te zoeken heeft. Ondertussen informeert hij vriendelijk naar mijn geboorteplaats. Ik stel mij de vraag, terwijl ik niets anders kan dan haar ondergaan, wanneer een medische handeling grensoverschrijdend wordt. Waar ligt de grens? Hoe bepaal je dat? En wat kun je daar als patiënt tegen ondernemen?

*

Peter Six
'Blauwe kat', digital painting (nov 2025)
Vijf mensen zijn aanwezig op de vernissage van de tentoonstelling van Peter Six in wat een winkelpand moet zijn geweest in de Katelijnestraat. De met een iPad gemaakte en geprinte tekeningen zeggen mij weinig, gelukkig zijn er ook een paar échte tekeningen, acryl op papier. Uit sympathie koop ik er eentje, voorstellend een gebouw met overwegend gele kleuren, 10 x 15 schat ik. (…) Na een kwartier sta ik terug buiten, te vroeg voor de vernissage van de tentoonstelling naar aanleiding van de herdenking van het honderdste geboortejaar van de Brugse dichter Marc Braet in de Bogaardenkapel. Ik overbrug de tijd in een café op de hoek aan de Kruispoort met een Chouffe 0% en De dictatuur van het simplisme van Frans Aerts. In de Bogaardenkapel zie ik veel bekend volk, de oude garde zeg maar. Ik praat met, onder meer: Margret, Pierre (die in zijn inleiding schepen Blontrock opriep om het stadsbestuur te overtuigen om iets te ondernemen voor Gaza), Hugo, Arnold, Tijs, Karel (…) en Joannes, die weet te melden dat het slecht gaat met Frans, die met Altzheimer is opgenomen in een instelling. Na de receptie zak ik met Hans, Brigitte en Nicky af naar de Mojo in de Schaarstraat, waar ik, gezeten tussen Kurt en Marlies, twee Viven Nada’s drink en erg dure hapjes verorber. Hans steelt de show met een imitatie van zijn Hollandse campingburen, die in de werkelijkheid waar hij hen te verduren had minder leuk waren dan hier op café.