28 februari 2025
Terwijl ik een parkeerplaats zoek voor de auto beginnen er kleine stenen uit de lucht te vallen. Dat lijkt me nog niet ernstig genoeg om me uit de voeten te maken. Ik wring de auto in een eindelijk gevonden gat [dat ternauwernood groot genoeg is]. Nu beginnen er grotere stenen te vallen, steeds grotere. Mensen spurten weg, op zoek naar een schuilplaats. Vergeefse moeite: de stenen gaan dwars door de gebouwen heen. Het is duidelijk: dit is het einde van de wereld, er is geen ontkomen aan. Ik word wakker met een voelbare wanhoop: wat te doen als het einde onafwendbaar is? En meer bepaald: als voor iedereen het einde onafwendbaar is? Maakt dat een verschil uit? Na de droom moet ik aan drie zaken denken: de film Raining Stones, de kikkers die uit de lucht vallen in Short Cuts (of was het Magnolia?) en Gaza.
*
Bij de twee moordzaken die vandaag, onafhankelijk van elkaar, in het nieuws zijn, is er sprake van recidive. In Dentergem heeft in een woonzorgcentrum een bejaarde man twee negentigers neergestoken en een derde zwaar verwond. De man bleek vier jaar geleden met een hamer zijn vrouw de kop te hebben ingeslagen. Hij verbleef in het woonzorgcentrum omdat er voor hem geen plaats was in een psychiatrische instelling met aangepaste begeleiding en ook omdat hij niet naar de gevangenis kon zijn dementie en dus ontoerekeningsvatbaarheid. De tweede moord heeft zich voorgedaan in Balen. Daar zou een man die al een moord had gepleegd en een gedeelte van zijn gevangenisstraf had uitgezeten betrokken zijn bij een moord van een tiental jaar geleden, die echter pas recent aan het licht is gekomen. Tien jaar lang had blijkbaar niemand de verdwijning van het (vrouwelijke) slachtoffer opgemerkt.
*
(...) Met een bombardement van informatie laat C iedereen murw achter. Het was een moedwillige provocatie, die hij afsloot met de bewering dat Israëlhaat voor hem gelijk staat met antisemitisme. Ik laat me niet verleiden tot commentaar. Dat zou onbegonnen werk zijn want [– nog los van het gegeven dat niemand ooit bereid zal zijn om in deze stellingenoorlog, waarin dit soort gesprekken altijd stranden, van mening te veranderen –] ik ben inderdaad – dat heeft C me wel doen inzien – onvoldoende geïnformeerd om hierover met wie dan ook in discussie te treden.
