9 februari 2025
Jasper van het Groenewoud brengt met ‘Dit is mijn verhaal’ in de foyer van de Stadsschouwburg een lezing, of eerder een causerie, over hoe het is om als zoon van een beroemde vader op te groeien. Vader, moeder en broer zijn niet aanwezig, wat een element van ontwrichting aan de voorstelling toevoegt, hoezeer Jasper ook zijn best doet om met vrolijke toon en onderkoelde humor en spitsvondige meta-witzen een tegengestelde indruk te wekken. Dat geeft de voorstelling een pijnlijk, ongemakkelijk randje. We weten dat Raymond geen gemakkelijke mens is, maar met enkel wat anekdotiek over (…) wordt de existentiële verhouding tussen de graag – naar eigen zeggen – ontevreden vader en de duidelijk emotioneel verwaarloosde zoon (…) niet ontmijnd. (…)
*
(…)
*
De gelukkigste jaren van de mensen. Door de enthousiaste aanbeveling van Elisabeth Francet op Facebook waren ook hier mijn verwachtingen hoog, maar ik vind het boek bijwijlen nogal verward. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit postume werk onafgewerkt op de wereld-na-Kayzer is losgelaten. Onvoldaanheid heb ik ook bij de Mijmeringen van Godfried Bomans, dat ik ben beginnen te lezen nadat een artikel over de pas verschenen biografie van Gé Vaartjes mij onder ogen kwam. Ik lees een stukje, ik lees een tweede, maar dan begint het jolige toontje me al tegen te staan en doorzie ik het mechanisme van antinomie en hyperbool uit Bomans’ trukendoos.

