1 februari 2025
(…)
*
(…)
*
Midden in het onbewoonbare van Cyrille Offermans is uit. Samen met Een iets beschuttere plek misschien en Een koord boven de afgrond, twee bijna even omvangrijke boeken, vormt het een drieluik met een schat aan informatie over talrijke meestal interessante, of mij interesserende, onderwerpen. Bewondering voor de volgehouden inspanning van deze gepensioneerde leraar om zijn bijberoep van criticus en publicist voort te zetten. Hij blijft lezen en studeren en zich op alle mogelijke manieren voeden, en van dat voeden op heldere en overzichtelijke wijze getuigenis afleggen. Hij deelt niet alleen zijn indrukwekkende hoeveelheid opgedane kennis, maar ook het enthousiasme voor zijn onderwerpen, die overigens opvallend vaak in voor mij herkenbare belangstellingssferen liggen. Enkel wanneer hij ergens een vriend pleziert of iets oppikt uit zijn directe omgeving ben ik hem soms kwijt. Maar de rest is zo sterk dat ik Offermans deze particularismen vergeef.
*
Tijdens het fietsen (trekfiets, polders richting Oostende, 35 kilometer) luister ik naar ‘Belpop 100’ op Radio 1, de lijst met zogenaamd ‘beste’ Belgische liedjes. De kwaliteit ligt hoog, maar het is toch min of meer elk jaar hetzelfde. Uiteraard. Ik luister eens goed, misschien wel voor de eerste keer, naar het liedje ‘Heist-aan-zee’ van Bart Peeters. Ik zet mijn vooroordeel opzij en ben – warempel! – ontroerd! En dat tussen de broeikassen van Sint-Andries, op weg naar het nutteloze station van ‘Varssenaere’.
*
(…)
*
Tijdens het lezen na mijn fietsrit val ik voortdurend in slaap. Het is vijf, zes uur. Het overkomt me steeds vaker. (…) beginnen de veel te korte nachten hun tol te eisen. Ook hier moet het roer dringend om. (…)
*
