vorig jaar 316

22 februari 2025

Hamas heeft nu het ‘juiste’ lijk overgedragen. Het zou een vergissing zijn geweest, geen pesterige of opzettelijke fout. (…)

*

X laat weten dat ze aan de anderen kant van de Alpen is aangekomen. Op de foto die ze bij haar bericht stuurt is nauwelijks sneeuw te zien.

*

Claude Simon dwingt met zijn oeverloos uitdijende zinnen, en met zijn hakkelende en haperende en meanderende grammatica tot diagonaal lezen. Ik laat mijn blik over de bladspiegel dwalen en vorm een indruk, maar ik proef niet woord voor woord elke nuance, zoals – ik kan het me toch niet anders indenken – toch de bedoeling moet zijn geweest van deze auteur, die zich dan toch de moeite heeft getroost om al deze woorden, [duizenden woorden], een voor een op te schrijven. (Met in zijn zog de vertaler ook nog eens.)

*

Kort contact met D. Ik was voor LVO over Leuven aan het schrijven en vroeg me af hoe het M is vergaan. M is, zo weet D, die M al geruime tijd niet meer heeft gezien, regiomanager voor R*** geworden.

*

(…)

*

Ik trakteer mijn gasten op vleesbroodje: spécialité de la maison. We doen weer het spel met de tekstfragmenten. B leest een opiniestuk voor van Bieke Purnelle, over het wenen van de voorzitter van de conferentie van München vorige week: de onmacht van Europa. H koos een fragment van Mevrouw Hayat van Ahmet Altan: het lezen van fictie als escapisme. Het fragment uit Het boek Alfa van Ivo Michiels, over wat je allemaal kunt horen in vallende sneeuwvlokken, gekozen door G, doet een gesprek ontstaan over vergeten auteurs en vergankelijke roem. P leest een stukje voor uit Namiddagen van Ferdinand von Schirach, over een jongen die zo verliefd was dat hij vergat dat hij niet kon zwemmen en verdronk. S koos voor een erg technisch artikel over ‘private equity’ en fiscale spitstechnologie uit De Groene Amsterdammer. Naar aanleiding van de zelfdoding van X koos J voor een bladzijde van Patricia De Martelaere uit ‘De levenskunstenaar’, een essay over zelfmoord. En zelf las ik een passage voor over massatoerisme in Amsterdam uit De grachtengordel van Geerten Meijsing. Het werd een genoeglijke avond (…). H en B hadden De gelukkigste jaren van de mensen meegebracht als cadeau – ik gaf het meteen door aan S. P had een fles single malt meegebracht. We namen ons voor hem na de maaltijd aan te breken, maar het is er niet meer van gekomen.