14 februari 2025
Wandeling met R rond de stad. Het is een aangenaam weerzien, en onze gesprekken gaan ergens over. Over mijn boeken, onder meer, en dan vooral over de aarzeling bij het schrijven van het vierde deel; over de toestand van onze democratie; over het geopolitieke kabaal dezer dagen; over de oorlogen in Oekraïne en Gaza, en over de neergang van Europa; over de kleinschalige projecten waarin R gelooft en waarbij hij probeert om ook met andersdenkenden samen te werken; over voetbal, en dat Club dankzij een te licht toegekende penalty heeft kunnen winnen van Atalanta Bergamo. We concluderen dat dit gesprek voor herhaling of, beter, voor voortzetting vatbaar is. Ik vraag me af hoeveel maanden er voorbij zullen gaan vooraleer wij elkaar zullen terugzien. [Het antwoord is 12,5 want we hebben op 3 maart afgesproken.]
*
(…)
*
(…)
*
De gelukkigste jaren van de de mensen tot het einde. Ik houd van het ritme, van de muziek van Kayzer. De motieven, de aarzelingen, de herhalingen. De dialoog met de al dan niet verzonnen Esterházy-citaten. De indruk die je als lezer ook voortdurend hebt dat het niet helemaal zeker, of helemaal niet zeker is dat alle effecten zo bedoeld zijn – misschien zijn bepaalde herhalingen niet meer dan onzorgvuldigheden die zijn blijven staan als gevolg van de door de naderende dood ingegeven haast waarmee dit boek is geschreven – wat natuurlijk het dramatisch effect alleen maar verhoogt. Of gaat het dan toch om een zorgvuldig opgezette compositie met ‘opzettelijke’ onzorgvuldigheden? Dat zou straf zijn, en zeker ook goed. Wat er ook van zij, deze Gelukkigste dagen… is een indrukwekkend afscheid van een indrukwekkende man.
*
De schriftuur van Claude Simon, wiens Georgica ik aanvat, is dan weer totaal iets anders. Je moet je onderdompelen in een op het eerste gezicht chaotische nevenschikking van disparate elementen. Pas na enige tijd begin je een patroon te zien. En God!, wat staat er veel op één bladzijde!
*
(…) op die manier kan ik nog kijken naar het fantastische huldeconcert in de Stadsschouwburg voor de vijfenzeventigste verjaardag van Raymond van het Groenewoud, dat live wordt gestreamd op VRT MAX. Ik zie heuglijke performances van, naast Raymond zelf, Merol, Meltheads en Marcel Ponseele. Het ingetogen nummer ‘Aan de meet’ kende ik niet. Het maakt indruk. Het drukt de wens uit om niet op een onwaardige manier afscheid te moeten nemen: [‘Ik heb geen zin in bezemwagen / Op eigen kracht tot aan de meet.’]
