vorig jaar 309

13 februari 2025

Geholpen door chemie ben ik er eindelijk eens in geslaagd om tot na zeven uur te slapen.

*

Ondanks mijn voornemen om maar een paar noodzakelijke aankopen te doen, kom ik met een rekening van 125 euro thuis van de Carrefour.

*

Bezoek van P, die alle vier de boeken in één keer koopt. We hebben het – uiteraard en onvermijdelijk – over mijn vader, aan wie hij kennelijk een goede herinnering bewaart. Misschien was hij op zijn werk een andere man dan thuis. We hebben het ook over kleine gebeurtenissen die grote gevolgen kunnen hebben. Zo sprak mijn vader tot P, toen hij twaalf jaar was: ‘Kijk, daar is de opvolger van de zaakvoerder.’ P herinnert zich dat moment als de eerste keer dat het tot hem doordrong dat hij [dat inderdaad] kon worden. Sommige woorden blijven ‘plakken’ en het kan geen kwaad ons daar in onze gesprekken altijd bewust van te zijn.

*

(…)

*

De eerste aflevering van The Tattooist of Auschwitz, naar het gelijknamige boek van Heather Morris. Ik heb het altijd al moeilijk gehad met dit soort fictionalisering of het omzetten in beelden van het onuitsprekelijke, het ontoonbare. Ik begin dus met scepsis te kijken. Op de een of andere manier werkt het toch. Ik stoor me aan de armoedige decors en de schematische verbeelding van het kamp, maar anderzijds maken de indringende portretten, die telkens enkele seconden [in close-up] worden aangehouden, toch wel iets goed. Ik geef de serie nog een kans.

*

Trump belt rechtstreeks met Poetin, over de heersende hoofden in Oekraïne en Europa heen. Hiermee gaat de hele geopolitieke wereldorde aan het schuiven. De rol van het hopeloos verdeelde en ondertussen al flink verrechtste Europa wordt met de dag onbeduidender. Premier De Wever laat weten dat hij nieuwe batterijen voor zijn piellamp gaat kopen, maar dat hij voorlopig nog geen sardines gaat hamsteren in zijn kelder.