27 februari 2025
Vanuit mijn werkkamer zie ik nu al een paar dagen hoe de renovatiewerken aan het huis achter mijn appartement vorderen. Nu zijn ze de schoorstenen, die gammel waren en tot ongeveer halve hoogte werden afgebroken, aan het reconstrueren.
*
Na mijn doktersbezoek van gisteren kom ik er eindelijk toe om, nadat ik dat driekwart jaar heb laten liggen, een afspraak te maken met een aderspecialist om het oedeem in mijn onderbenen te laten onderzoeken. Ook met de medische beeldvorming, voor de door dokter D voorgeschreven echografie van mijn lever, wordt een afspraak gemaakt. Hopelijk ben ik niet drachtig van iets kwaadaardigs.
*
De bedeltochten van Macron en Starmer naar het Witte Huis en de koehandel met kostbare grondstoffen uit Oekraïense bodems: dit tart toch elke verbeelding, dat is in mijn tijd van leven nog nooit vertoond. De paniek bij de Europese leiders, en de schaamteloze vermenging van platte handelsmentaliteit, roofzucht dus, met geopolitiek.
*
Ik neem contact op met Sofie Van Cleven in verband met het schilderij van Amaat Van Cleven dat ik een paar dagen geleden voor een appel en een ei kocht. Zij heeft er geen belangstelling voor, maar haar tweelingzus, die in Amerika woont, wel. Hoeveel ik ervoor moet hebben? Aangezien ik geen kapitalist ben en dat ook niet wil zijn, zeg ik: evenveel als ik ervoor betaalde. De inflatie scheld ik kwijt! Ze komen het schilderij in september ophalen, wanneer de zus in België is. Even spijt het me dat ik nu zo gemakkelijk afstand doe van het schilderij en ook, dat moet ik eerlijk toegeven, dat ik er geen handeltje van heb gemaakt, maar kijk: nu overweegt toch het gevoel dat het goed is dat het schilderij binnen die familie blijft of, beter, terug in die familie komt, en dat ik daar een onzelfzuchtig steentje toe heb bijgedragen.
*
Ik bekijk met toch wel enige verbazing de eerste aflevering van het spelprogramma Gelukkig gescheiden. De beide leden van een gescheiden koppel spelen samen met hun nieuwe partners en hun kinderen een spel dat erin bestaat dat ze moeten bewijzen hoe goed ze elkaar kennen. Gemengde gevoelens daarbij: gêne door de vrolijke onbeschaamdheid waarmee Steven Van Herreweghe, de, als het op scheiden aankomt, ervaringsdeskundige spelleider, ook zaken uit de privésfeer aankaart, maar anderzijds toch ook waardering en zelfs, bij momenten, ontroering wanneer ik zie hoe mooi deze vier volwassenen en de drie bijna volwassen kinderen met elkaar omgaan. Mooi aan het programma is ook dat niet wordt verloochend dat er toch ook heel wat pijn diende te worden geleden vooraleer deze harmonieuze verhoudingen tot stand konden komen. In die zin is dit toch zinvol licht amusement.
*
Van amusement op de televisie gesproken: uitermate interessante bladzijden daarover in Neil Postmans Wij amuseren ons kapot.
*
Het slothoofdstuk van Het gewicht van woorden van Geerten Meijsing is schrijnend: de schrijver die, na een moeizaam bereikte piek, zijn succes niet heeft weten te bestendigen zit verbitterd en vereenzaamd het einde te verbeiden in een uithoek van Europa. Als ik zo zijn De grachtengordel lees, waarin veel passages opvallend parallel verlopen met Het gewicht van woorden, dan denk ik niet dat die roman de carrière van Meijsing veel goed heeft gedaan. Daarvoor stelt hij het vermogen van zijn collega’s om te erkennen dat het ‘toch maar fictie’ is iets te veel op de proef.
*
De verfilming van Henning Mankells De terugkeer van de dansleraar is zorgvuldige Scandinavische televisiefictie, maar toch ook weer niet veel meer dan dat.
*
Vandaag bereikt mijn jongste zoon de leeftijd die Jezus Christus had toen hij aan het kruis stierf. Vandaag ook zag ik op de parking van de Carrefour een auto met op de achterruit de boodschap, inclusief spelfout: ‘JEZUS houd van jou, geloof in HEM en je zult gered worden van de hel’.
