22 juni 2025
(…)
*
Ik bekijk in de loop van de dag verschillende nieuwsuitzendingen om op de hoogte te blijven van de situatie in Iran.
23 juni 2025
*
(…)
*
Het journaal over een mogelijke escalatie in Iran; de vijfde aflevering van de Zweedse reeks Blackwater; het eerste deel van een documentaire over vijftig jaar Werchter, waaruit vooral moet blijken hoe enthousiast de buitenlandse artiesten zijn over wat zij ‘het beste festival ter wereld’ noemen.
24 juni 2025
In mijn droom moet ik dringend naar een feest vertrekken dat ik zelf heb georganiseerd in de Ancienne Belgique, maar ik word opgehouden door een telefoon van X. Ze laat me in laatste instantie weten dat ze niet kan komen. Ze geeft drie redenen op: het is te ver; ze voelt zich niet goed; en dan is er nog iets. Ik zeg: ‘Luister hier, X, je geeft drie verschillende redenen op. Meestal heeft een mens aan één reden genoeg. Zeg dan toch gewoon de ware reden: dat je geen zin hebt om te komen.’
*
Ik schrijf boekverhaal 55 over Herman Portocarero en begin aan twee nieuwe boeken: Notities van een theoreticus van Shi Tiesheng, dat me met zijn eigenzinnige stijl en experimentele constructie bekoort, en De herschepping van de democratie van Ico Maly, dat al op de eerste bladzijden niet kan verhullen het resultaat van haastwerk en ontoereikende eindredactie te zijn.
*
(…) Er blijft genoeg tijd over om een hoorzitting in het Vlaams parlement te volgen met de Israëlische ambassadrice, die, stikkend van de leugens, schaamteloos wordt nagebauwd door Vanlouwe en Deckmyn, respectievelijk N-VA en Blok – al is het verschil tussen die twee niet altijd duidelijk –; en stevig aangepakt door D’Haese (PVDA) en Naji (Groen), die zelfs het antwoord van de ambassadrice niet meer afwacht en de zaal verlaat – wat me nu ook weer niet de meest geschikte methode lijkt om je afschuw te laten blijken.
*
In Therapie vertelt Bent Van Looy over zijn heilzame ervaring met een psychiater in Antwerpen, een oude man die niet veel zei en wiens belangrijkste onderscheidende fysieke kenmerk een gigantische witte walrussnor was. ‘Op een dag,’ zegt Van Looy, ‘was die man spoorloos verdwenen. Niemand wist waarheen.’ Vreemd. Zeker ook omdat het slotbeeld van het programma mensen toont die op een tram stappen, onder wie een oude man met een zeer grote, uitwaaierende witte hangsnor. De grens tussen waarheid en fictie wordt hier vaag – waardoor je je, van de weeromstuit, begint af te vragen naar welke realiteit Van Looy verwees met zijn ervaringen bij de psychiater. Hij had het vooral over het feit dat hij op school het slachtoffer was van pestgedrag, en over de gevolgen daarvan in zijn latere leven.
*
(…) Laatste aflevering en ontknoping van de Zweedse krimireeks Blackwater. Zeker niet teleurstellend, maar meer dan het plot, dat mij iets te ingewikkeld was, zal mij toch die grauwe, armoedige sfeer bijblijven van het plattelandse Zweden van de vroege jaren zeventig, het dictatoriale patriarchaat in de hippiecommune, en de formidabele vormgeving van die oude Saabs.
