8 juni 2025
Tijdens het koken luister ik naar Touché. Gaea Schoeters is zeer welbespraakt. Misschien moet ik dan toch maar eens dat bejubelde Trofee lezen, ik heb het hier toch staan.
*
Het samenzijn met A, C en W is zeer geslaagd. Het doet A zichtbaar plezier, en dat is ook de voornaamste reden waarom ik dit etentje heb belegd. Ze heeft de tekening mee die ze al eerder voor mij had voorbestemd. De gesprekken gaan, onder meer, over euthanasie, artificial intelligence, privacy, reizen, wat we nog wensen in dit leven en, uiteraard, het onvermijdelijke Gaza, dat A zich ten zeerste aantrekt. C had hapjes mee, A taart, en ik had zalm klaargemaakt. Wanneer mijn gasten om vier uur weggaan, voel ik me uitgeschud en verdrietig. Ik doe een ritje met de fiets, om toch eens buiten te zijn geweest. Bijna thuis kom ik R tegen (…). Ik kom nog verdrietiger thuis dan ik al was toen ik vertrok en kruip in bed. Tot A me enkele foto’s stuurt van ons samenzijn. Ik dank haar voor de tekening en de taart. Zij: ‘Dank je voor wie je bent.’ Ik zal haar missen. Ze zei dat ze euthanasie wil wanneer ze niet meer kan gaan. Ze kan bijna niet meer gaan.
*
(…)
*
In de vijfde aflevering van Met de wind mee is Wouter Deboot te gast in een orthodox klooster in Albanië. Of was het Noord-Macedonië? Peu importe. Ik denk dat het Albanië was. Hij filmt tersluiks een monnik die een jongeman aan het bepotelen is. Akelig. Wouter is zo verstandig daar verder geen commentaar bij te geven. Toch niet expliciet, maar even later doet hij het wel door ostentatief de deur van de slaapkamer die hem is toegewezen af te sluiten. ‘Je weet maar nooit.’ In dat klooster worden jongemannen van hun drugsverslaving afgeholpen. Als ze er misbruikt worden, en daar lijkt het dus wel op, dan lijkt me dat dubbel zo erg: ze belanden van de regen in den drop.
 |
| Wouter Deboot (foto: Joris Casaer) |
