zaterdag 25 oktober 2014

zomer veertien 61



23 augustus – zaterdag / Elisabethlaan

Ik lees, ter voorbereiding van het bezoek deze namiddag aan het werk van Jan Verhaeghe in het crematorium van Lochristi, de catalogusteksten in het boek Rien à voir. Ik ben wel onder de indruk van de consistentie in dit werk, waaraan ik tot nu toe onvoldoende aandacht heb besteed. Verhaeghes kunst gaat over vrijheid van meningsuiting, censuur, kijken, zichtbaarheid, publieke ruimte, toegankelijkheid van kunst, de kritische functie van kunst, enzovoort. Krachtige beelden, signaalkunst.

(…)

We lachen wat af tijdens de rit naar Sint-Niklaas in het Volkswagenbusje van Yves. (…) Vooral de verschillen in de adviezen van de twee aanwezige gps-dames met betrekking tot de te volgen weg zorgen voor hilariteit. Yves houdt er daarenboven een zeer eigenzinnige rijstijl op na. In Sint-Niklaas en Lochristi bezoeken we twee crematoria waarover een en dezelfde tentoonstelling is uitgespreid met werk van hedendaagse beeldende kunstenaars. Het thema, of de titel, is: ‘Tussenwereld’, en uiteraard speelt de specificiteit van de plekken een belangrijke rol in de selectie en de opstelling van de werken. (…)

 

Aansluitend op de rondgang langs beide tentoonstellingsonderdelen krijgen we een uiteenzetting van de crematoriumdirecteur, over de werking van zijn bedrijf. Hij neemt ons mee naar de ovenzaal, waar vandaag alleen al zestig lichamen zijn gecremeerd! De man spreekt luchtig en nuchter, maar nooit zonder respect en distinctie, over zijn werk. Hij vertelt enkele anekdotes, die de zware atmosfeer wat moeten luchten. Onder meer deze over een groep Indiase diamantairs uit Antwerpen. De schuif waarin de kist in de oven werd gerold, deed het niet perfect en was nog niet helemaal binnen toen de klep die het invoergat moest afsluiten al naar beneden kwam. De technicus die ‘het gebeuren’ begeleidde, zag de blokkering al aankomen en deed precies wat hij moest doen en zelfs dat ietsje meer: hij stapte naar de schuif, maakte een – geïmproviseerde – ‘rituele’ buiging en gaf de kist een zetje zodat hij net voor de klep neerkwam het gat in rolde. De bedienaar boog nog eens ‘ritueel’ en trad terug naar zijn plek naast het bedieningspaneel. De groep Indiase diamantairs dacht dat deze demarche deel uitmaakte van de procedure en hadden dus niets gemerkt. Wij hoorden ook nog dat alles er wordt aan gedaan om het hele verbrandings- en emissieproces zo ecologisch mogelijk te laten verlopen, en dat er elke jaar edele metalen worden gerecycleerd ter waarde van 60.000 euro, een bedrag dat door het crematiebedrijf integraal aan het Kinderkankerfonds wordt geschonken.
Op de terugweg vertelde C. over zijn werk op het RIZIV. Hij behandelt internationale dossiers en is derhalve gespecialiseerd in de ingewikkelde verschillen tussen de verschillende wetgevingen ter zake. Hij stelt me ook enkele vragen over mijn reis.

(…)

En dan is er nog het jaarlijkse bal populaire in het park tegenover mijn appartement: nóg een bombardement van emoties. (…) Het weerlichten aan de horizon is intussen dichterbij gekomen. De eerste druppels vallen. Net nu de sfeer er begon in te komen. Van op de houten dansvloer weerklinken tot de weergoden gerichte kreten die me aan de Woodstockfilm doen denken: Stop that rain! Aanvankelijk lijkt het niet te helpen: een stortbui breekt los. Enkele balgangers druipt af, maar de diehards blijven. De kruinen van de bomen kunnen op den duur het water ook niet meer tegenhouden en alle tafeltjes en stoelen worden nat. Maar net wanneer je denkt dat ook deze editie van het bal, net zoals veel vorige, in het water gaat vallen, worden de aanhouders beloond: het houdt op met regen en het dansfeest komt, nu iedereen van lieverlede op de dansvloer staat omdat er niets droogs meer is om op te zitten, nu echt goed op gang. Ik zie (…) voor de eerste keer mijn jongste zoon dansen (…) Saskia, die de eerste edities van het bal georganiseerd heeft, staat nu in de biertent glazen af te wassen. Ik ga naar haar toe en zeg haar dat ik blij ben dat zij indertijd het initiatief heeft genomen. Dat doet haar zichtbaar plezier. Ik keer terug naar de dansplanken, waar het feest enkele minuten na twaalf uur wordt afgebroken. Er is geen toelating van de stad om door te zakken. ‘Dat zou in Gent geen waar zijn,’ hoor ik zeggen. Maar misschien hoeft het ook niet.

3761

140804

vrijdag 24 oktober 2014

surf je suf 9



141017

Uitspraken van kersverse regeringsleden zijn hoe dan ook nooit te herleiden tot 'flauwekul'.

Een verslag over de viering van tien jaar Passa Porta:

Mark Cloostermans over Caravantis van Frank Albers:


141018

De nieuwe regering gaat de wet op seksuele meerderjarigheid aanpassen aan de feitelijke toestand:

Bart De Wever blijft de ophef rond staatssecretaris Theo Francken minimaliseren:

Fatmagül Dinc aanvaardt de excuses van Theo Francken niet:

Volgens de Franstalige christendemocraten moet Theo Francken zich niet voor het parlement verantwoorden maar wel voor de rechtbank:

Carl Devos analyseert de recente gebeurtenissen in het federale parlement:

Het is misschien geen slecht idee om het boek dat Theo Francken over migratie schreef te lezen:


141019

Bart De Wever minimaliseert de incidenten van de voorbije week:


141020

Martin Pulaski recenseert de William Egglestone-tentoonstelling in Parijs:

Carl Devos denkt na over het sociaal protest dat weldra komt:

De Low Impact Man schrijft een alternatieve State of the Union waarin staat wat de burger niet te lezen krijgt:

Schrijfster Saskia de Coster neemt bescherming op zich van NMBS-klanten die het slachtoffer zijn van racisme:

Peter De Roover verdedigt het feit dat de N-VA zetelt in een regering die het confederalisme niet zal verwezenlijken:


141021

Een ex-verzetsstrijdster verzet zich tegen de uitspraken van minister Jan Jambon:

Volgens Bruno Tobback is racisme wel degelijk nog altijd een probleem, ook in de 21ste eeuw:

Er zijn grenzen aan de vrijheid van meningsuiting, vindt Walter Van Steenbrugge:


141022

Over de relatie tussen de N-VA en de Vlaamse Beweging:

Martin Pulaski over 'foute' auteurs:

Het is niet zo moeilijk om 'de stem' van een allochtone gemeenschap te worden:

De Correspondent trapte niet in de val van Nelle Boer, die zich uitgaf als 'mediamarokkaan':

Yves Desmet vindt protesteren tegen de maatregelen van een democratisch verkozen meerderheid zeker niet ondemocratisch:

Jan Mertens over gelijkheid en verantwoordelijkheid:

Volgens Peter de Caluwe, algemeen directeur van De Munt, moet het ergste nog komen in de cultuurbesparingen:


141023

Volgens De Rechtzetting verdient de Vlaming niet beter dan deze regering:

Bij de N-VA vallen de maskers elke dag meer af:

Peter Mertens van de PVDA analyseert de fascistoïde trekken binnen de N-VA:

Volgens Jan Blommaert is de nieuwe federale regering een extreem-rechtse regering:

zomer veertien 60


22 augustus – vrijdag / Visart

’t Is een beetje overeind krabbelen, na die toch wel zware avond gisteren. Hoofdpijn, maar niets meer in huis om daar iets aan te doen. Dat wordt dus een uurtje of twee uitzieken, tot de apotheek open is.
(…)

Lectuur: Elsschot. Ik start een nieuwe rubriek op mijn blog: ‘Surf je suf’, met de gelezen internetartikels en telkens een korte omschrijving van de inhoud in maximum één regel.

Na de middag fiets ik tussen twee buien door naar de fietsmaker. Met mijn koersfiets dit keer, gisteren brak ik tijdens mijn ritje een spaak. Ik keer terug met mijn Koga: nieuwe achterband, nieuwe remblokjes, opnieuw het oude stuur erop.  

Met een koffer vol afgedankte boeken naar De Eenhoorn. Ik krijg voor een stuk of zes boeken – en ze heeft er de mooiste uit gekozen – 15 euro. Ik kom buiten en moet meteen schuilen voor een stortbui. Ik sta een tijdje onder de Ezelpoort. Dat levert misschien een mooie foto op.


Ik lees enkele artikels over IS en de islam, en beëindig mijn lectuur van Tsjip / De leeuwentemmer. Rijles met Gerard, we eten samen en kijken naar het journaal. Als toemaatje krijgen we een item over kleurboeken voor volwassenen.

(…)