zondag 29 maart 2015

facebookbericht 737



Sommigen hebben het opgemerkt: de burgemeester van Antwerpen was niet aanwezig in het federaal parlement toen daar over zijn uitspraken over racisme – sommigen zeggen: zijn racistische uitspraken – werd gedebatteerd. Diegenen die dat hebben opgemerkt, wéten dat de burgemeester van Antwerpen naast burgemeester van Antwerpen en voorzitter van zijn partij ook federaal parlementslid is, anders zouden ze natuurlijk niet opmerken dat hij daar niet aanwezig was – een dergelijke vaststelling zou zinledig zijn aangezien iedereen die geen federaal parlementslid is daar niet hoort te zitten. Maar de burgemeester van Antwerpen is dus wel federaal parlementslid en toch was hij daar niet. Ook al ging het debat in grote mate over hem. De burgemeester van Antwerpen is daar meestal niet. Is hij daar eigenlijk al eens geweest? Ja, de burgemeester van Antwerpen is al minstens één keer gespot in het federaal parlement, dat was die keer dat hij daar zat kaart te spelen met drie partijgenoten. Waarmee hij welbeschouwd niets anders deed dan wanneer hij daar niet zit: zijn minachting voor de parlementaire democratie etaleren.

& 7



KOORD

Halfweg was hij, en toen verloor hij het evenwicht. Halfweg tussen de televisiemast en de kathedraal. Vijftig meter boven toekijkend Berlijn.

Op het radionieuws gaf men het bericht als toemaatje. De zinsnede "en dan nog dit" gaf, zoals gebruikelijk, aan dat het item niet echt tot het nieuws werd gerekend. Een fait-divers eigenlijk, of zelfs dat niet.

Om de aandacht te vestigen op een milieubijeenkomst in Berlijn had een evenwichtskunstenaar een koord laten spannen tussen de twee genoemde hoge punten in de Duitse hoofdstad. Zeshonderd meter had hij te overbruggen.

De wereld, een koorddanser.

Danste de man richting kathedraal of richting televisietoren? Het werd niet vermeld. Maar hij verloor wel het evenwicht. Struikelde, viel en kon zich redden met een noodkoord.

Als veraanschouwelijking van de toestand van onze planeet kan het tellen. We dansen boven een afgrond, en weten niet of we de overkant halen. En we zijn van dat besef doordrongen.

De vraag is alleen: maakte het struikelen deel uit van de voorstelling? En zo ja: behoort ook het noodkoord tot de rekwisieten van de mogelijke catastrofe die hier werd uitgebeeld?

Gepubliceerd in De Standaard van 28 maart 1995

3916

Genk - 150207

facebookbericht 736



Jowie Peeters en Brigitte Melon, superioriteitsgevoel? Ik heb nochtans mijn best gedaan om de discussie open en eerlijk te voeren. Misschien waren mijn bewoordingen niet altijd neutraal en objectief, maar ik denk toch altijd beleefd en beschaafd te zijn gebleven. Ik heb in de manier waarop ik van antwoord gediend werd een patroon herkend: intimidatie, flauwe grappen, veel onderling gesupporter, gescheld - maar niet één echt argument. Dat is treurig, en neen, ik word daar niet vrolijk van. Ik maak me zeker ook geen illusies dat iemand ooit van mening verandert en dus stel ik mij ook de vraag wat de zin van dit soort discussies is. Ik stel alleen vast dat de polarisering groot is, en de kloof diep. En dat gesprekken via het internet een andere dynamiek hebben dan face to face, wanneer je elkaar in de ogen kijkt en gebonden bent door de blik van de ander.