woensdag 13 december 2017

de herfst van 2017 – 58



8 december 2017

67 – Niets zo treurig dan als kind niet te zijn uitgenodigd op een verjaardagsfeestje en er uit pure balorigheid tóch naartoe gaan. Niemand durft je weg te sturen, maar zelf kun je er ook geen plezier aan beleven want die feestvreugde was je eigenlijk niet gegund.

Zo ongeveer moeten de Vlaams-nationalisten zich hebben gevoeld die deelnamen aan de grote Catalaanse betoging van gisteren in Brussel. (45.000 Catalanen. Dat moet zowat de grootste in het buitenland georganiseerde optocht van een regionale belangengroep zijn geweest in de Europese geschiedenis. Niemand, overigens, lijkt stil te staan bij de ecologische impact van een dergelijke kortstondige volksverhuizing.)

Ze liepen er graag bij, de N-VA’ers. Aan de Catalaanse gegoede midden- en bovenklasse die haar rijkdom niet graag teloor ziet gaan door een in haar ogen onrechtvaardige Madrileense fiscaliteit spiegelden ze zich graag. Alleen jammer van die overwegend Waalse kleuren: geel en rood.

Wat moet het gestoken hebben. Hun natte droom is natuurlijk dat die stoet geel en zwart zou kleuren, dat flaminganten het de moeite waard zouden vinden om, al was het maar vanuit West-Vlaanderen en Limburg en Oost-Vlaanderen en Antwerpen en – godbetert! – de ‘Vlaamse Rand’, naar Brussel af te zakken om daar in een even massale optocht de onafhankelijkheid te eisen. Ja, dan zouden ze luidkeels de Vlaamse Leeuw kunnen brullen, en slogans roepen als ‘Belgiekske Niekske’ en ‘Waalse Ratten Rol Uw Matten’ en meer van dat fraais. En de optocht zou keurig en ordelijk verlopen doordat milities met grijs hemd, oranje dassen en korte zwarte ribfluwen broeken, uiteraard opgehouden met de blauwvoetkoppelriem, hem in paradepas zouden flankeren. Wat een lustbeeld!, wat een dagdroom!: een zee van zwarte leeuwen, het hele Jubelpark vol Vlaams enthousiasme. Maar ja, dat gaat natuurlijk niet gebeuren. En dus nemen ze maar vrede met het Catalaanse surrogaat en maken ze daar selfies van om op het net te zwieren. Baat het niet, het schaadt niet.

© AFP

4907

Knokke - 170829

dinsdag 12 december 2017

de herfst van 2017 – 57


7 december 2017

66 – In de column ‘Verloren’ (5 augustus 1989; opgenomen in de bundel Heilige Monsters) heeft Bas Heijne het over Dorothy Parker op. Deze Amerikaanse schrijfster (1893-1967) – ik ken haar alleen van haar naam, die mij vertrouwd in de oren klinkt maar dat is dan ook alles – laat in 1956 door een interviewster van The Paris Review in zeer kort bestek drie lessen in bescheidenheid optekenen. Heijne citeert (en vertaalt): ‘Laten we eerlijk zijn, honey, mijn poëzie is gruwelijk gedateerd – zoals alles dat eens in de mode was nu afschuwelijk is.’ Dat is les één: wat we ooit goed vinden, gaat hooguit zijn tijd mee; onze oordelen worden bepaald door een efemere smaak. ‘Ik heb het opgegeven,’ vervolgt Parker, ‘omdat ik wist dat het niet beter werd…’. Les twee: je kunt beter stoppen op het hoogtepunt, hoe laag dat ook moge gelegen zijn. En dan les drie, de wat mij betreft meest indringende, en zeker een die met een grote dosis ironie wordt opgediend: ‘…maar er is kennelijk niemand geweest die dat grootmoedige gebaar van mij heeft opgemerkt.’

Ja, het is een grootmoedig gebaar om op tijd de wereld niet langer met je tanende zelfbegoochelingen te bestoken. Maar natuurlijk steekt de grootste les in dat schrijnende ‘kennelijk niemand’ (eigen cursivering).

© rr - Dorothy Parker

Ik heb het al een paar keer overdacht: hoe schrijnend het is dat je niet mérkt dat iets of iemand verdwijnt. Zo heb ik al een paar keer in het station gemerkt (1) dat iemand die ik daar regelmatig zag al lang niet meer in mijn blikveld is opgedoken en (2) dat ik bij benadering niet kan zeggen sinds wanneer dat het geval is. Je kunt stérven zonder dat iemand het merkt. Verdwijnen is het tegenovergestelde van opduiken, ook in deze zin: opduiken gebeurt niet onopgemerkt. Bij uitbreiding dringt de vraag zich op of iemand het zou opmerken mocht ik op een dag beslissen hier niet meer te verschijnen en zo ja, hoe veel tijd er eerst overheen zou gaan.