vrijdag 12 februari 2016

los ingeslagen 304


15 januari 2002

En dan is het er opeens, en ze komen allemaal tegelijk aankloppen: het werk. Ik denk: werken is niet hoeven na te denken, en ik ben derhalve een tevreden mens.


In Verstandig ouderschap: de opvoeding in het nieuwe millennium waarschuwde dr. Harriet L. Schachtman: Maar al te vaak 'beschermen' de bezorgde ouders van deze tijd hun kinderen tegen de zogenaamde 'schadelijke' invloed van de tv en computerspelletjes, waardoor ze alleen maar meer schade oplopen omdat ze door hun leeftijdgenoten sociaal buitengesloten worden.
Voor Gary, die als jongen een halfuur per dag tv mocht kijken en zich nooit buitengesloten had gevoeld, leekt Schachtmans theorie een recept waarmee de meest toegeeflijke ouders in een gemeenschap de normen konden bepalen, zodat andere ouders hun normen moesten verlagen om daaraan te voldoen. Maar Caroline omarmde de theorie met hart en ziel, en omdat zij scherp toezag op zijn voornemen om niet zo te zijn als zijn vader, en omdat ze geloofden dat kinderen meer leerden van de omgang met leeftijdgenoten dan van wat hun ouders ze leerden, schikte Gary zich in haar oordeel en liet hij de jongens bijna onbeperkt tv kijken.
Wat hij niet had voorzien was dat hijzelf buitengesloten zou worden.
(Jonathan Franzen, De correcties, 152)

vierenvijftig 124


5 februari 2016

vrijdag

VERKNOCHT / IDYLLEN

© Humans of New York
Peter Venmans deelt op Facebook een foto van ‘Humans of New York’, een FB-pagina die nu al jaren fotoportretten toont van Newyorkers op straat, telkens met een verhaal erbij. Ik zie een oude man voor een etalage, hij zwaait met een pocketje naar de camera. De sonnetten van Shakespeare. ‘Vreemd,’ zegt de man, ‘de mens is altijd al op zoek geweest naar een omschrijving van wat liefde is, en het lijkt maar niet te lukken. Ook Shakespeare wist het niet. Maar ik weet het wel. Ik ben 65 jaar getrouwd geweest. Nu is mijn vrouw dood. Ik mis haar elke dag. Het is vooral iets fysieks. Ik mis haar als ik uit de bioscoop kom en niemand heb om over de film te praten. Ik mis haar om haar een stukje van de kip die ik heb klaargemaakt te laten proeven. Ik mis haar in bed, we gingen al die jaren altijd op hetzelfde moment slapen. Zij zei ooit: “We are one.” Ik denk dat dat waar is.’ Ik begin ook te denken dat het waar is. Dat het niet iets cerebraals is, in verband met opvattingen of voorkeuren of zo. Dat ook, natuurlijk. Maar het moet dieper gaan of het is niet duurzaam. Het moet een vergroeidheid zijn, een verknochtheid. ¶ 

Ilja Leonard Pfeijffer verspreidt op Facebook het filmpje dat hij heeft gemaakt over hemzelf en over Genua en over hemzelf in Genua, voor het thuisfront want hij kan niet aanwezig zijn op de uitreiking van de Awater-poëzieprijs die hem ten deel is gevallen voor de bundel Idyllen. Het is een amateuristisch gemaakt filmpje, maar toch erg goed. Door de montage en door wat Pfeijffer zegt. En vooral door de voorlezing van fragmenten van een van de ‘idyllen’ uit de bekroonde bundel. Wat een indrukwekkende tekst – ik ga meteen dat boek kopen, denk ik. Ik leer eruit dat na Joost de Vries ook Ilja Leonard Pfeijffer lijkt te vinden dat we genoeg gedeconstrueerd hebben, dat het tijd wordt om de ironie achter ons te laten, dat het nodig is dat we opnieuw de waarheid spreken want – ik parafraseer uit het hoofd – ‘van boodschappers die terugkeren uit de buitenposten heb ik vernomen dat de winter voor de deur staat en het is er een die lang zal duren’. ¶