zaterdag 30 augustus 2014

zomer veertien 11

7 juli – maandag / De Panne

Om kwart voor zeven zit ik al te schrijven en te lezen (Kerouac en Scruton) aan de eettafel. De in een halve ovaal geschikte ramen kijken uit op de keurig geschoren twee meter hoge haag van de buren en op de bovenste verdiepingen van het sjieke appartementsgebouw dat ze bewonen. De lucht is staalblauw en er is geen zuchtje wind en het valt moeilijk te begrijpen op zo’n ochtend dat de mensheid op de ondergang afstevent en dat wij eerst allemaal ook nog onze individuele dood zullen moeten sterven. Daar is iets fundamenteels scheef aan, aan die situatie.

Op weg naar Brugge luisteren we naar de radio. Het programma is gewijd aan muziek van de jaren tachtig, de muziek waarmee ik volwassen ben geworden en waarna er nooit nog een muzikale periode is geweest waarmee ik mij zo intensief heb beziggehouden. Songs en namen worden genoemd die ik al lang vergeten was. ‘Kristallnacht’ van BAP is er een van.
 
Ik had mij voorgenomen boodschappen te doen en te gaan fietsen, maar het komt er niet van. Ik mis de energie. In plaats daarvan houd ik mij bezig met lectuur (ik vat, in functie van mijn tournotities, Autonauten van de kosmosnelweg aan) en met schrijven: het lemma ‘Astronomie’ voor Mijn woordenboek. Voor de geplande verkoop van mijn Hasselblad-met-toebehoren en mijn digitale Leica X1 maak ik foto’s van dit materiaal, om op te sturen naar de fotozaak Rembrandt in Maastricht die ook in tweedehandse toestellen handeldrijft. (…) Op de achtergrond dreint de Tour-etappe die, vreemd genoeg, vandaag in Engeland wordt gereden, met aankomst in een uitgeregend Londen.

Gerard (…) zal niet tijdig thuis zijn van het festival in Gooik. Ik heb geen zin om voor mezelf te koken. (…) ’s Avonds kijk ik naar Top Gear (!) en naar een Tour-talkshow op Nederland, nog altijd met die eeuwige Mart Smeets.

tour 136



17 mei 2014

dag 19.2


Het eerste stuk vandaag, de eerste 30, 35 kilometer, is heel bijzonder. Ik vertrek om acht uur, het is zaterdag. Dat verklaart al iets. Maar toch, de stilte, de leegte, de afwezigheid van elk menselijk wezen over die hele afstand is… onwezenlijk. Ik rijd in een licht golvend landschap, de zon staat laag, er hangt nog wat nevel. Er zijn koeien, dat wel, maar die herkauwen zwijgend en gunnen mij nauwelijks een blik. Er zijn de talloze zangvogels. Deze die ik te zien krijgen doordat ze met hun schrikreactie hun aanwezigheid verraden, om vervolgens feilloos in het labyrint dat elke haag is te verdwijnen, en de vele tientallen die ik niet te zien krijg maar enkel hoor. Wat een leven in die hagen langs de weg! Heggemussen, mezen, distelvinken, gorzen – al dat kleine grut. En dan zijn er ook de zwaluwen die in de lucht wentelen en wieken, de spechten die in een golfvlucht over de akkers naar de zoom van het bos surfen, de kraaien, de roofvogels. Af en toe laat er zich een opwaarts tillen door de thermiek. Of hij zweeft in een bos van de ene kant van de weg naar de andere en verdwijnt daar, ondanks de reikwijdte van zijn vleugels, feilloos tussen de takken. Het indrukwekkends zijn die beesten als je eerst hun schaduw ziet en dan pas, opkijkend, hun volle vlucht vlak boven je domme kop. Soms zijn ze daarbij zo dicht dat je de schittering kunt zien in die ogen, die, jawel, geringschattend kijken.

3705

Tussen Mayenne en Lisieux (F) - 140518

vrijdag 29 augustus 2014

zomer veertien 10



6 juli
 
Ter hoogte van het Sloepenplein verlaten we het strand. Op de plaats waar tot voor kort het hotel Artevelde stond, is er nu een gigantische bouwput. Ici on construit à votre avenir, spelt een publiciteitspaneel in de ene taal die er hier, als het over vastgoed gaat, nog toe doet – al heb ik mijn twijfels met betrekking tot wat die à daar komt doen. We gaan kijken hoe het gesteld is met Sarahs ouderlijke huis, dat onlangs door neef Kristiaan is gekocht waardoor het, zoals dat dan heet, ‘in de familie blijft’. Alle ramen zijn, hoewel die van de onderste verdieping nog maar vervangen waren door nieuwe, zij het in plastic, door ramen in tropisch hout vervangen. Aangezien er niemand thuis is, kijken we even naar binnen. Van keuken, wc, gang en bureau is één grote keuken gemaakt, met eetruimte, kookeiland en aanrecht. Alles strak en modern. Ook de muur tussen de keuken en de woonkamer is neergehaald, maar de vuurplaats is wel bewaard. De nog maar net vernieuwde cassettehaard is echter wel vervangen door een model in strak design. Als je het nagaat: er zijn de laatste jaren in dat huis enorm veel kosten gemaakt die nu nutteloos blijken te zijn geweest. Maar het moet gezegd: Kristiaan heeft er iets moois van gemaakt.

(…) alles is nu zo snel aan het verdwijnen: mamma, het huis, maar ook de mensen die in de straat hebben gewoond, de hele thuisstad. Ook voor mij is er veel weg, denk ik. Ook ik was mij aan De Panne beginnen te hechten. Ik heb toch ook een jaar of acht het ouderlijke huis op de hoek van Albertlaan en Toeristenlaan meegemaakt, de weekends en stukken van zomers die wij er samen doorbrachten, soms ook met vrienden. De familiebijeenkomsten, waarvan ik nog de laatste stuiptrekkingen heb meegemaakt.

Ik herinner mij nog levendig de allereerste keer dat ik met Sarah in De Panne aankwam. We hadden in de Carrefour van Koksijde vlak voor sluitingstijd oesters en champagne gevonden. En zo waren we bij Sarahs mamma aangekomen, en het was een mooie avond geworden. Ik vond in Christiane iemand die mij meteen in haar hart sloot. We staken de haard aan, en aten en dronken en rookten. Dat deed ik toen nog, roken. Nu is het huis weg en is dat hart dor en ziek, ook al zal het misschien nog vele jaren kloppen. (…)

video tour 4

P1020159 from Pascal Cornet on Vimeo.

driekleur 153



Een van hen heeft een rode vlek in zijn gezicht, als een spetter saus. Een ander heeft als enige van de groep een paar zwemvliezen. Zwart met geel, identiek aan de zwemvliezen van een Franse toerist die er heel lang naar heeft gezocht voordat hij naar huis ging.

Margaret Mazzantini, Ter wereld gekomen, 183