12
augustus 2025
(…)
13
augustus 2025
Na
heel wat moeite daarvoor te hebben gedaan, weet ik dan uiteindelijk
toch een plunje bij elkaar te scharrelen. Maar ik voel de bui al
hangen. Iedereen is reeds het
veld opgelopen. Ik wurm mezelf nog in een beschimmeld truitje, dat
helemaal niet bij de truitjes van de ploeg past. Wanneer ik
aanstalten maak om ook het
terrein te betreden, hoor ik
mijn naam: ‘Pascal niet.’ Ik ben niet geselecteerd. Ik probeer
een in mijn richting afgeweken bal terug te shotten, maar raak hem
verkeerd – waarmee ik meteen aantoon dat het
verdict terecht is. Ik
aarzel: moet ik blijven als reservespeler, voor het geval er iemand
uitvalt, of moet ik gevolg geven aan mijn teleurstelling en naar huis
gaan? Ik overweeg dat laatste. Ik kan eventueel een briefje
achterlaten waarop staat dat dit de laatste keer is geweest, dat ze
op mij niet meer moeten rekenen. Het bittere besef dat mijn bestaan
als voetballer voorbij is. In deze droom speelt G ook een rol. Hij is
wél
geselecteerd. Nog voor de match, in de kleedkamer, toont hij op een
groot scherm een filmpje. Drie mannen lopen ‘s nachts op straat.
‘Dit is mijn vader,’ zegt G en hij wijst een van de drie mannen
aan. We zien het drietal een helverlicht café betreden waar er
duidelijk veel ambiance heerst.
*
Twee
draagberries naast elkaar. Ik lig op de ene en houd me onbeweeglijk
terwijl iemand (wie?) bezig is met een laken te leggen over de
persoon die op de andere berrie ligt. Wanneer ik denk dat hij daarmee
klaar is en dat ik niets meer te vrezen heb, stort hij zich met een
deken op mij, duidelijk met de bedoeling mij te verstikken. Ik word
molenwiekend en gillend wakker.
*
Een
rit van 55 kilometer. Het gaat heel goed. Wegjes in de buurt van
Zedelgem en Snellegem waar ik nooit eerder kwam. 26 gemiddeld en met
123 als gemiddelde hartslag. (…)
*
Alleen
Elvis blijft bestaan met
Reginald Moreels. Integriteit, bescheidenheid. Deze man is bijzonder
hard en veeleisend geweest voor zichzelf. Ik vraag mij af hoe hij
met anderen omgaat. Hij heeft
het een paar keer over het onevenaarbare gevoel van samenhorigheid
dat in moeilijke omstandigheden kan worden bereikt. Hij spreekt ook
over hoe hij met zijn kinderen omgaat. Hij is vaak afwezig geweest,
maar was er wel bij wanneer er problemen moesten worden overwonnen.
Over zijn zeven jaren van anorexia, wat volgens hem een reactie was
op alles wat hij heeft meegemaakt. Het verslavende opzoeken van
gevaar en risico. Zijn wending naar de mindfulness vind ik dan weer
minder interessant. De bescheiden hoop dat zijn kinderen misschien
ooit zijn boeken zullen lezen: herkenbaar.
*
