31 januari 2025
(…)
*
(…) naar de kijkdag van veilinghuis Bonte. Een paar Chinese taxateurs zijn er met een loep en een laptop, om alle gegevens bij te houden, de vazen aan het inspecteren. Ze duiken iedere keer op om dit breekbare patrimonium te kunnen repatriëren. Hier wil niemand die vazen nog hebben, maar daar bestaat er blijkbaar een markt voor. Wat dan ook te zien is aan de prijzen die deze [– in mijn ogen –] meestal lelijke objecten hier halen. Deze keer vind ik in het Bonte-aanbod niet veel van mijn gading. Een Permeke, de obligate Raveels en Panamarenko’s, enkele mooie kleine landschapjes.
*
Ik puzzel de uitnodigingen in elkaar voor het bombardement van etentjes dat ik in de maanden februari en maart wil organiseren. Vier avonden voor in totaal eenentwintig gasten. [Niet helemaal van opportunisme gespeend want] ik hoop dat dit initiatief toch enkele tegenuitnodigingen oplevert. Verder weet ik niet zo goed wat ik ermee wil bereiken. Is de hunkering om geliefd te worden dan zo groot? Is het de angst voor eenzame weekends?
*
I’m Not There (Todd Haynes, 2007) is op zijn zachtst gezegd een vreemde film. In deze experimentele biopic belichamen zes verschillende acteurs, onder wie één vrouw (Cate Blanchett), verschillende aspecten van Bob Dylan. Het enigma ‘Dylan’ is na deze film nog groter. Ik krijg zelfs de indruk dat precies dat de bedoeling was: het enigma vergroten. Of de man is knettergek, meervoudig schizofreen, dat zou ook kunnen.
*
Om twaalf uur hoor ik dat we eindelijk, zeven maanden na de verkiezingen, een federale regering hebben. Met Bart De Wever als eerste Vlaams-nationalistische premier. De partij die de splitsing van het land als eerste artikel in haar statuten heeft, zal nu zorgen voor het samenhouden ervan. Benieuwd hoe de socialisten dit verkocht krijgen aan wat er nog van ‘links’ overblijft.
