26
januari 2025
(…)
*
(…) Omdat
het voor het eerst sinds lang in deze alweer veel te sombere en lauwe
en natte winter nog eens helder is, haal ik mijn koersfiets van stal
en maak een rit van 41 kilometer langs Nieuwege, Roksem, Aartrijke en
Zedelgem. Ondertussen luister ik naar Touché,
waar het meisje Elise [naam
niet genoteerd]
twee uur lang de tijd krijgt om niets te zeggen. Of toch niet
bijzonder veel. Haar verdienste is dat zij de eerste stadsdichter van
Brussel is. Na de middag begint het weer te regenen.
*
Ik begin
aan Het gewicht van woorden
van Geerten Meijsing. Telkens die naam, Meijsing, opduikt, moet ik
aan Martin Pulaski (Mathieu Brouns) denken, die mij ooit vertelde dat
hij de schrijver eens tegen het lijf was gelopen ergens in
Zuid-Italië of Sicilië, en dat hij het
niet had aangedurfd
om hem aan te
spreken. Martin was een grote
bewonderaar van Meijsing. Nadat hij me daarover had gesproken, nam ik
me voor om me in Meijsings
oeuvre te verdiepen, maar het
is er, zoals dat met veel voornemens gaat [die
door de orde van de dag worden overspoeld]
nooit van gekomen. Maar nu wel dit: denkend aan Matti, besef ik
hoezeer ik hem mis. Dat is een gevoel dat ik bij een overledene nooit
eerder heb gehad. Zou dit te verklaren zijn door het feit dat nooit
eerder in mijn kennissenkring iemand is overleden die mij zo sterk
als Matti bewonderde, zoals
ik hem bewonderde?
*
(…)
*
Tweede
visie van Soundtrack to a coup d’etât
van Johan Grimonprez. Echt een meesterwerk, inmiddels ook genomineerd
voor de Oscars. Ik stel vast dat ik veel zaken de eerste keer niet
heb opgemerkt. Wellicht, neen, zeker dat ik ook nu niet àlles zie.
