vorig jaar 286

19 januari 2025

Ik heb iets meer dan een maand nodig gehad om Leven & Lot te lezen. Ja, inderdaad, het is zeker de moeite waard. Maar zal ik het ooit nog een tweede keer lezen? Hoeveel maanden resten mij nog? Ik vond het moeilijk om alle personages en hun onderlinge verwevenheden bij te houden. De opeenstapeling van schrijnende gebeurtenissen stompt af. Het boek bevat zeker ook zeer mooie, emblematische passages, bijvoorbeeld de brief van de moeder vanuit het Joodse getto aan haar zoon ('Je antwoord zal ik niet krijgen, dan zal ik er niet meer zijn.'; hoofdstuk 18 van deel 1), of de beschouwing over het totalitarisme in hoofdstuk 50 van deel 1. En dan is er vooral die passage waarin de kwestie van goed en kwaad wordt uitgediept (hoofdstuk 16 van deel 2), de kleine, onuitroeibare goede daden, die van de mensen mensen maken… '(...) als het menselijke in de mens ook nu nog niet is gedood, dan zal het kwaad niet meer overwinnen.'

*

(…)

*

Langs bij X. Hij heeft het interieur van zijn huisje goed onder handen genomen. Baksteenrood in plaats van dat kille grijs. Hij voorziet zichzelf van comfort in de vorm van apparaten: afwasmachine, airfryer, koffiemachine, grootschermtelevisie… Hij settelt zich, cocoont, zondert zich af van de wereld en schikt zich in zijn solitaire bestaan (…) Over het boek geen woord. Wel over de terreur van Q-Music op zijn werk.

*

Ik las – eindelijk – de achttien bladzijden tellende brief die A schreef over hoofdstuk 1 van Populierendreef 29. Onderhoudend en goed geschreven. Heen en weer stuiterend met vrije associaties. Literaire verwijzingen en herkenningspunten die hem van mijn boek naar passages in zijn leven en in zijn boeken voeren. Ik stuur A een bondig antwoord, waarop hij dan weer schrijft dat ik tegen 15 februari zijn commentaar bij hoofdstuk 2 mag verwachten.

*

Voor En fanfare, dat ik op aanraden van zowel S als S wil gaan bekijken, is er geen plaats meer. Dus kies ik voor Babygirl van Halina Reijn. Na Emma Thompson in Leo Grande alweer een ouder wordende dame (Nicole Kidman) die uit de kleren gaat. Het wordt een trend! Ik weet niet goed wat ik van Babygirl moet denken. Macht, onderworpenheid, masochisme, seks, feminisme. Ik ga er in elk geval niets over schrijven omdat ik geen zin heb om in een woke-discussie terecht te komen. Zelfcensuur.

*

Ik schrijf ‘boekverhaal 9’ over Jan Arends en beland zo in Ik had een strohoed en een wandelstok. Is het nu de tweede of de derde keer dat ik dat boek lees? Wat houd ik nog over van de eerste keren, behalve een sfeer van bevreemding en onbehagen?