29 januari 2025
Het begint een dwingende [slechte] gewoonte te worden, dat opstaan en al aan de dag beginnen al voor zes en soms – steeds vaker – al voor vijf uur. Langs de ene kant is dat goed voor de lectuur (…), maar anderzijds is het slopend en maakt het dat mijn dagen, die ik meestal doorbreng zonder een levende ziel te zien, of dan toch zonder een betekenisvolle ontmoeting te hebben, wel erg lang duren [want voor middernacht ga ik zelden slapen]. En dat drijft me dan wel eens tot een vooralsnog lichte vorm van wanhoop, zo midden in de nacht, wanneer ik nog helemaal niet uitgerust ben en het vermogen om de slaap te hervatten na het opstaan om te plassen mij in de steek heeft gelaten en ik, gezien mijn afkeer van rusteloos woelen, het bed verlaat en met een kop koffie aan mijn werktafel ga zitten, achter de nooit slinkende stapels met te lezen boeken.
*
Tijdens deze gewone werkdag, van tien tot zes, heb ik via de chat enkele korte contacten met mijn collega’s (…) en, om haar te feliciteren met haar op Facebook aangekondigde fotoboek over Leuven, met Karin Borghouts. Ik zeg haar dat ik een goede herinnering bewaar aan onze kortstondige samenwerking [enkele jaren geleden], toen ik kleine gedichtjes schreef bij enkele foto’s van haar uit Japan. Zij beaamt dit. Ze zegt dat ze me volgt in mijn boeken en op Facebook en dat ze vindt dat ik (…). Ik ben blij met dat compliment. [Ik zoek mijn exemplaar van dat Japan-boekje maar vind het nergens terug. Karin, zou je er nog eentje hebben?]
Saga - Japan | Karin Borghouts | artist photographer
