28 januari 2025
S zegt ‘acht over negen’ in plaats van ‘negen over acht’ en ‘mijn mama rijdde’ in plaats van ‘reed’. Ik verbeter [dit Oekraïense meisje, dat al bijna drie jaar hier is], zoals F mij heeft opgedragen te doen.
*
(…) een gewone dinsdag. Die voor mij niet gewoon is want ik geniet voor de eerste keer van de halve seniordag waarop ik eigenlijk al sinds oktober recht had. Mijn collega’s hebben mij erop moeten attenderen.
*
Ik kom er eindelijk toen om min of meer een begin te maken aan LVO 5 (werktitel). Dit slabakt nu al maanden. Soms denk ik dat ik eraan moet beginnen, al was het maar om ervoor te zorgen dat ook dit iets zal worden wat ik niet zal hebben afgewerkt. Zoals al zoveel in mijn leven.
*
Op de terugweg van de Fnac, waar ik Alle verhalen van Raymond Carver en boeken van Anne Carson (verras mij!) en Abdulrazak Gurnah heb gekocht, laat ik me verleiden door een schilderskoffer in de etalage van Van Loocke in de Ezelstraat. Na even te hebben geaarzeld, kom ik toch tot een ‘Waarom niet?’ en overweeg ik dat als ik hier en nu 250 euro spendeer aan dit gereedschap, ik mij wel verplicht zal voelen om datgene te doen waarvan ik nu al jaren zeg dat ik het nog eens graag terug zou opnemen. Ik zet mezelf, met andere woorden, voor het blok.
*
Dat de verhalen van Carver, zoals ik nog in de Fnac zelf las, niet de verhalen van Carver zijn zoals hij ze had bedoeld – ze zijn meestal zwaar bewerkt en ingekort door een zekere Lish, een redacteur zonder wiens inbreng waarschijnlijk niemand zou hebben geweten dat er zoiets als ‘de verhalen van Carver’ bestond –, kon mij er niet van weerhouden om de toch wel fraaie uitgave aan te schaffen.
*
Wanneer we van de Gulden-Vlieslaan, waar de auto geparkeerd staat, naar de Pottemakersstraat stappen, weet S mij te overhalen om in de Kwalito voor haar een droge worst en een potje krabsalade te kopen. Ik doe dat graag, maar schrik toch een beetje van de bravoure waarmee dit oorlogskind wéét dat ik haar verzoek niet zal kunnen afwimpelen.
*
De sentimentaliteit van Non mi lasciari is bijwijlen tenenkrullend, maar ik blijf kijken omdat de beelden van Venetië zo mooi zijn en omdat het een gemakkelijke manier is om de avond door te komen – een mens kan toch niet de hele dag lezen. (…)
