11 januari 2025
(…) Het is vandaag bij wijze van uitzondering eens mooi en droog, bijna vrieskoud – (…) we stappen over het harde zand van Zeebrugge naar Blankenberge. Op het strand liggen her en der verspreid klodders aangekoekte olie, en ook veel met zwart besmeurde kokkels en schelpen. In Blankenberge wandelen we over de gerenoveerde pier en gaan we iets drinken in café Mistral op de dijk. We worden bediend door een vriendelijke ober. Wanneer X een tweede koffie bestelt, en ik géén tweede tripel van LeFort wens, vraagt hij grappend of ik misschien niet mag van moeder de vrouw. ‘Maar ze is mijn vrouw niet,’ antwoord ik, niet zonder een samenzweerderige knipoog. De man schiet in een lach. De andere in de zaak aanwezige gasten kijken op. Op het duinpad terug naar Zeebrugge legt de lage zon een mooi licht op de massieve wolken, het zand, het helmgras en de haven voor ons. (…)
*
Nadat ik S. op het verjaardagsfeestje heb opgehaald – de tristesse van de banale woonkamer van het rijhuis in de Goudenregenstraat – en bij haar thuis in de Pottenmakersstraat heb afgeleverd, kijk ik nog naar de afleveringen 2 en 3 van de door Stephen Frears geregisseerde reeks A Very English Scandal (2018), over een Liberal MP (Jeremy Thorpe/Hugh Grant) die zich aan een jongeman heeft vergrepen. Frears vindt een mooi evenwicht tussen kritiek op de arrogantie van de macht en mededogen en begrip voor de homoscene in een tijd (1965) dat homoseksualiteit in Groot-Brittannië nog strafbaar was.
