vorig jaar 299

2 februari 2025

Om vijf uur alweer op, maar dat is na een nachtrust van zeven uur toch aanvaardbaar. Ik lees verder in het essay ‘Eurocentrisme tegen wil en dank’ van Hans Magnus Enzensberger – ik las gisterenavond de eerste bladzijden. Indrukwekkend, die brede, alles overschouwende kijk! (En waarom Enzensberger? Omdat hij een van de vele namen is die Offermans laat defileren.)

*

In het schrijven van deel 5 van mijn autobiografie ben ik aangekomen bij mijn Leuvense jaren. Onvermijdelijk moet ik het daarbij ook hebben over mijn (toenmalige) uitgaansgewoonten. Ik onderbreek mijn werk voor activiteiten in de keuken. Ondertussen luister ik naar Touché. Dit keer is een actrice te gast. (...) Ze speelt de dokter in Thuis. Naar verluidt, want als intellectueel kijk ik daar natuurlijk niet naar! (ironie-emoticon) Maar ik zou het misschien beter wel doen. Enfin, die vrouw heeft het over alcohol. De alcoholverslaving van haar vroeggestorven vader in het bijzonder, maar ook in het algemeen. Hoe alcohol stevig is ingeburgerd in onze cultuur en waarom dat beter niet zo zou zijn. Het gekende verhaal, waarmee we steeds vaker om de oren worden geslagen. Het zet me aan het denken over de passage waaraan ik aan het werken ben. Misschien moet ik het daarin ook maar eens expliciet hebben over de gestaag groeiende rol die alcohol in de loop der jaren in mijn leven is gaan spelen.

*

Het is eindelijk meer dan twee dagen na elkaar mooi winterweer. Onbewolkt, geen wind, fris. Ik maak een rit van 43 kilometer met de koersfiets: Damme, Dudzele, Oostkerke, Hoeke.

*

Ik voltooi de lectuur van De erfenis van het verdriet van Karin Desai. Wat houdt dit 430 bladzijden tellende boek nu eigenlijk in? Waarom is het zo uitvoerig? Het lijkt uit niet veel meer dan couleur locale te bestaan. Enkele houterige personages in een decor van bordkarton. De beschreven emoties raken me niet. Waarom in godsnaam heeft Y me dit boek aangeraden? Neen, dan de knettergekke, gecontroleerde waanzin van Kusturica’s Black Cat, White Cat! Daar versterken omgeving en personages elkaar wél. Daar gebeurt wél iets wat mij raakt.

7823

Ryckevelde - 260126

vorig jaar 298

1 februari 2025

(…)

*

(…)

*

Midden in het onbewoonbare van Cyrille Offermans is uit. Samen met Een iets beschuttere plek misschien en Een koord boven de afgrond, twee bijna even omvangrijke boeken, vormt het een drieluik met een schat aan informatie over talrijke meestal interessante, of mij interesserende, onderwerpen. Bewondering voor de volgehouden inspanning van deze gepensioneerde leraar om zijn bijberoep van criticus en publicist voort te zetten. Hij blijft lezen en studeren en zich op alle mogelijke manieren voeden, en van dat voeden op heldere en overzichtelijke wijze getuigenis afleggen. Hij deelt niet alleen zijn indrukwekkende hoeveelheid opgedane kennis, maar ook het enthousiasme voor zijn onderwerpen, die overigens opvallend vaak in voor mij herkenbare belangstellingssferen liggen. Enkel wanneer hij ergens een vriend pleziert of iets oppikt uit zijn directe omgeving ben ik hem soms kwijt. Maar de rest is zo sterk dat ik Offermans deze particularismen vergeef.

*

Tijdens het fietsen (trekfiets, polders richting Oostende, 35 kilometer) luister ik naar ‘Belpop 100’ op Radio 1, de lijst met zogenaamd ‘beste’ Belgische liedjes. De kwaliteit ligt hoog, maar het is toch min of meer elk jaar hetzelfde. Uiteraard. Ik luister eens goed, misschien wel voor de eerste keer, naar het liedje ‘Heist-aan-zee’ van Bart Peeters. Ik zet mijn vooroordeel opzij en ben – warempel! – ontroerd! En dat tussen de broeikassen van Sint-Andries, op weg naar het nutteloze station van ‘Varssenaere’.

*

(…)

*

Tijdens het lezen na mijn fietsrit val ik voortdurend in slaap. Het is vijf, zes uur. Het overkomt me steeds vaker. (…) beginnen de veel te korte nachten hun tol te eisen. Ook hier moet het roer dringend om. (…)

*

Na halfweg Black Cat White Cat van Emir Kusturica vallen mijn ogen dicht. Het ligt niet aan de film. Wat een vreemd spektakel! Het verhaal ben ik allang kwijt, maar de beelden en het ritme fascineren me. Hoe Kusturica elk frame volpropt met bizarre details. Maar ik ben te moe en ga, zoals ik me had voorgenomen, om tien uur naar bed.

7822

Ryckevelde - 260126

vorig jaar 297

31 januari 2025

(…)

*

(…) naar de kijkdag van veilinghuis Bonte. Een paar Chinese taxateurs zijn er met een loep en een laptop, om alle gegevens bij te houden, de vazen aan het inspecteren. Ze duiken iedere keer op om dit breekbare patrimonium te kunnen repatriëren. Hier wil niemand die vazen nog hebben, maar daar bestaat er blijkbaar een markt voor. Wat dan ook te zien is aan de prijzen die deze [– in mijn ogen –] meestal lelijke objecten hier halen. Deze keer vind ik in het Bonte-aanbod niet veel van mijn gading. Een Permeke, de obligate Raveels en Panamarenko’s, enkele mooie kleine landschapjes.

*

Ik puzzel de uitnodigingen in elkaar voor het bombardement van etentjes dat ik in de maanden februari en maart wil organiseren. Vier avonden voor in totaal eenentwintig gasten. [Niet helemaal van opportunisme gespeend want] ik hoop dat dit initiatief toch enkele tegenuitnodigingen oplevert. Verder weet ik niet zo goed wat ik ermee wil bereiken. Is de hunkering om geliefd te worden dan zo groot? Is het de angst voor eenzame weekends?

*

I’m Not There (Todd Haynes, 2007) is op zijn zachtst gezegd een vreemde film. In deze experimentele biopic belichamen zes verschillende acteurs, onder wie één vrouw (Cate Blanchett), verschillende aspecten van Bob Dylan. Het enigma ‘Dylan’ is na deze film nog groter. Ik krijg zelfs de indruk dat precies dat de bedoeling was: het enigma vergroten. Of de man is knettergek, meervoudig schizofreen, dat zou ook kunnen.

*

Om twaalf uur hoor ik dat we eindelijk, zeven maanden na de verkiezingen, een federale regering hebben. Met Bart De Wever als eerste Vlaams-nationalistische premier. De partij die de splitsing van het land als eerste artikel in haar statuten heeft, zal nu zorgen voor het samenhouden ervan. Benieuwd hoe de socialisten dit verkocht krijgen aan wat er nog van ‘links’ overblijft.

7821

Ryckevelde - 260126

vorig jaar 296

30 januari 2025

De outletwinkel Bambino in de Langestraat oefent op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Geregeld kom ik er buiten met een voorraad schriftjes en cahiers die voor vele jaren volstaat: ik zal zéér oud moeten worden om ze allemaal vol te schrijven, hopelijk blijft mijn hand nog lang vast genoeg. Het is, naast het kopen van veel te veel boeken [weliswaar meestal tweedehands], veel meer dan ik ooit uitgelezen zal krijgen, een koppig-ineffectieve strategie om mijn sterfelijkheid niet onder ogen te zien. Dezelfde gedachte bekruipt mij bij het bekijken (op YouTube) van een VPRO-documentaire uit 2005 over Gerrit Komrij. We zien hoe de schrijver zich – wetende dat het geen zin heeft, hij noemt het zelf een ziekte – uitlevert aan zijn niet te beteugelen drang om antiquarische boeken te kopen. Amper zeven jaar na het maken van de documentaire is – zo weten we nu – de man al dood. Hoe vergeefs en onbeduidend is die hele jacht geweest. Wat is er overigens gebeurd met de ongetwijfeld waardevolle collectie? Heeft de heer Hofman, Komrij’s partner, alles goed weten te beheren? Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met het boek over alle soorten winden, niet het meteorologische fenomeen welteverstaan, waar Gerit glunderend en met de twinkeling van een stout jongetje in zijn ogen over vertelt? Droge en natte, stinkende en welriekende, luide en onhoorbare winden, jongemeisjeswinden en oudeventenwinden.

*

(…)

*

De politieserie Non mi lasciare (2022), over georganiseerd kindermisbruik in Venetië, is niet slecht gemaakt en genereert veel mooie plaatjes, maar gaat ten onder aan een overdosis sentimentaliteit. Blijkbaar staan [sommige] Italianen in hun omgang daarmee minder ver dan wij, cynische en geharde noorderlingen. Steractrice Vittoria Puccini, welluidend genaamd, moet menig traantje wegpinken. Opmerkelijk in deze serie is het feit dat de makers er niet voor terugschrokken om citaten aan te wenden die de modale kijker misschien niet, maar een cultureel beslagen iemand (…) wél kan thuiswijzen. Zo verwijst een lang uitgesponnen achtervolging door het Venetiaanse doolhof van straatjes, steegjes en pleintjes wel heel nadrukkelijk naar een van de experimenten van Sophie Calle. En er is ook het quasi letterlijke citaat dat verwijst naar een van de verhalen van Raymond Carver: een jongen wordt aangereden door een auto, lijkt aanvankelijk niets te mankeren, maar belandt een paar uur later toch in een coma. Er komt zelfs ook, net als in Carvers ‘Een kleine weldaad’, een verjaardagstaart aan te pas. Na het slotbeeld van de laatste aflevering passeert op het scherm nog een quote: ‘È più facile costruire bambini forti che riparare uomini rotti.’ ‘Rotti’ wordt door de ondertitelaar vertaald als ‘gebroken’.

*

Ter voorbereiding van mijn boekverhaal 14 bekijk ik nog een interview uit 2022 met Claude van de Berge. Wat een contrast met Komrij!

7820

260127

vorig jaar 295

29 januari 2025

Het begint een dwingende [slechte] gewoonte te worden, dat opstaan en al aan de dag beginnen al voor zes en soms – steeds vaker – al voor vijf uur. Langs de ene kant is dat goed voor de lectuur (…), maar anderzijds is het slopend en maakt het dat mijn dagen, die ik meestal doorbreng zonder een levende ziel te zien, of dan toch zonder een betekenisvolle ontmoeting te hebben, wel erg lang duren [want voor middernacht ga ik zelden slapen]. En dat drijft me dan wel eens tot een vooralsnog lichte vorm van wanhoop, zo midden in de nacht, wanneer ik nog helemaal niet uitgerust ben en het vermogen om de slaap te hervatten na het opstaan om te plassen mij in de steek heeft gelaten en ik, gezien mijn afkeer van rusteloos woelen, het bed verlaat en met een kop koffie aan mijn werktafel ga zitten, achter de nooit slinkende stapels met te lezen boeken.

*

Tijdens deze gewone werkdag, van tien tot zes, heb ik via de chat enkele korte contacten met mijn collega’s (…) en, om haar te feliciteren met haar op Facebook aangekondigde fotoboek over Leuven, met Karin Borghouts. Ik zeg haar dat ik een goede herinnering bewaar aan onze kortstondige samenwerking [enkele jaren geleden], toen ik kleine gedichtjes schreef bij enkele foto’s van haar uit Japan. Zij beaamt dit. Ze zegt dat ze me volgt in mijn boeken en op Facebook en dat ze vindt dat ik (…). Ik ben blij met dat compliment. [Ik zoek mijn exemplaar van dat Japan-boekje maar vind het nergens terug. Karin, zou je er nog eentje hebben?]

Saga - Japan | Karin Borghouts | artist photographer

7819

Brugge, Karel de Stoutelaan - 260126

vorig jaar 294

28 januari 2025

S zegt ‘acht over negen’ in plaats van ‘negen over acht’ en ‘mijn mama rijdde’ in plaats van ‘reed’. Ik verbeter [dit Oekraïense meisje, dat al bijna drie jaar hier is], zoals F mij heeft opgedragen te doen.

*

(…) een gewone dinsdag. Die voor mij niet gewoon is want ik geniet voor de eerste keer van de halve seniordag waarop ik eigenlijk al sinds oktober recht had. Mijn collega’s hebben mij erop moeten attenderen.

*

Ik kom er eindelijk toen om min of meer een begin te maken aan LVO 5 (werktitel). Dit slabakt nu al maanden. Soms denk ik dat ik eraan moet beginnen, al was het maar om ervoor te zorgen dat ook dit iets zal worden wat ik niet zal hebben afgewerkt. Zoals al zoveel in mijn leven.

*

Op de terugweg van de Fnac, waar ik Alle verhalen van Raymond Carver en boeken van Anne Carson (verras mij!) en Abdulrazak Gurnah heb gekocht, laat ik me verleiden door een schilderskoffer in de etalage van Van Loocke in de Ezelstraat. Na even te hebben geaarzeld, kom ik toch tot een ‘Waarom niet?’ en overweeg ik dat als ik hier en nu 250 euro spendeer aan dit gereedschap, ik mij wel verplicht zal voelen om datgene te doen waarvan ik nu al jaren zeg dat ik het nog eens graag terug zou opnemen. Ik zet mezelf, met andere woorden, voor het blok.

*

Dat de verhalen van Carver, zoals ik nog in de Fnac zelf las, niet de verhalen van Carver zijn zoals hij ze had bedoeld – ze zijn meestal zwaar bewerkt en ingekort door een zekere Lish, een redacteur zonder wiens inbreng waarschijnlijk niemand zou hebben geweten dat er zoiets als ‘de verhalen van Carver’ bestond –, kon mij er niet van weerhouden om de toch wel fraaie uitgave aan te schaffen.

*

Wanneer we van de Gulden-Vlieslaan, waar de auto geparkeerd staat, naar de Pottemakersstraat stappen, weet S mij te overhalen om in de Kwalito voor haar een droge worst en een potje krabsalade te kopen. Ik doe dat graag, maar schrik toch een beetje van de bravoure waarmee dit oorlogskind wéét dat ik haar verzoek niet zal kunnen afwimpelen.

*

De sentimentaliteit van Non mi lasciari is bijwijlen tenenkrullend, maar ik blijf kijken omdat de beelden van Venetië zo mooi zijn en omdat het een gemakkelijke manier is om de avond door te komen – een mens kan toch niet de hele dag lezen. (…)

7818

Oostende - 260124

vorig jaar 293

27 januari 2025

F brengt de sleutel van zijn auto: ik moet vandaag en morgen S naar en van school brengen. Hij blijft koffie drinken. We hebben het over (…) en ook nog over artificial intelligence. Een computer kan nog geen captcha omzeilen, maar AI slaagt er wel in om een mens ervan te overtuigen dat hij, AI dus, een mens is en of hij alstublieft zo vriendelijk wil zijn om die captcha voor hem op te lossen. Mijn houding tegenover AI is vooralsnog die van de struisvogel.

*

(…)

*

Ik haal S op in De Stempel op Sint-Pieters. Even terug in de tijd. De luide stem van de oppas. De spelende peuters. Wachtende moeders kletsen, gezeten op dezelfde Zweedse turnzaalbank als waarop ik heb plaatsgenomen, totdat S haar opwachting maakt. Kennelijk heeft F de juf vooraf gebrieft want ik kan het kind zomaar meenemen.

*

In het journaal krijgt het item over ex-Rode Duivel Radja Nainggolan, die betrokken zou zijn in een drugstrafiek, vier keer meer aandacht dan de bezetting van Goma door de M23-militie en de terugkeer van tienduizenden Gazanen naar wat er nog overblijft van hun huizen in Gaza-Stad. Van dat laatste zijn er [beklijvende] dronebeelden: de eindeloze stoet van duizenden allerlei lasten dragende ontheemden, met links de Middellandse Zee en rechts de woestijn [en in de verte de verwoeste stad].

*

(…)

*

Ik heb vandaag in de soldenbak van de Fnac weer het een en ander zien liggen. Aarzeling.

7817

Brugge, Visartpark - 260123

vorig jaar 292

26 januari 2025

(…)

*

(…) Omdat het voor het eerst sinds lang in deze alweer veel te sombere en lauwe en natte winter nog eens helder is, haal ik mijn koersfiets van stal en maak een rit van 41 kilometer langs Nieuwege, Roksem, Aartrijke en Zedelgem. Ondertussen luister ik naar Touché, waar het meisje Elise [naam niet genoteerd] twee uur lang de tijd krijgt om niets te zeggen. Of toch niet bijzonder veel. Haar verdienste is dat zij de eerste stadsdichter van Brussel is. Na de middag begint het weer te regenen.

*

Ik begin aan Het gewicht van woorden van Geerten Meijsing. Telkens als die naam, Meijsing, opduikt, moet ik aan Martin Pulaski (Mathieu Brouns) denken, die mij ooit vertelde dat hij de schrijver eens tegen het lijf was gelopen ergens in Zuid-Italië of Sicilië, en dat hij het niet had aangedurfd om hem aan te spreken. Martin was een grote bewonderaar van Meijsing. Nadat hij me daarover had gesproken, nam ik me voor om me in Meijsings oeuvre te verdiepen, maar het is er, zoals dat met veel voornemens gaat [die door de orde van de dag worden overspoeld] nooit van gekomen. Maar nu wel dit: denkend aan Matti, besef ik hoezeer ik hem mis. Dat is een gevoel dat ik bij een overledene nooit eerder heb gehad. Zou dit te verklaren zijn door het feit dat nooit eerder in mijn kennissenkring iemand is overleden die mij zo sterk als Matti bewonderde, zoals ik hem bewonderde?

*

(…)

*

Tweede visie van Soundtrack to a coup d’etât van Johan Grimonprez. Echt een meesterwerk, inmiddels ook genomineerd voor de Oscars. Ik stel vast dat ik veel zaken de eerste keer niet heb opgemerkt. Wellicht, neen, zeker dat ik ook nu niet àlles zie.

7816

260122

facebookbericht 1209

Ik heb mij al vaak die bedenking gemaakt. Hoe tergend dicht bij het gooien met dobbelstenen het democratisch proces komt. Hoeveel richtinggevende verkiezingsuitslagen zitten er niet akelig dicht bij een 50/50-uitslag? (Denk aan - recent - Polen. Of denk aan hoe dicht tegen de 50 procent de N-VA + Blok zitten in Vlaanderen.) Hoe tergend arbitrair zijn op zich niet door de historische logica te verantwoorden gebeurtenissen. (Bijvoorbeeld de voortijdige dood van een veelbelovende politicus. Of een natuurramp die een land een andere richting doet uitgaan.) Of neem de ponskaartenaffaire waarmee Al Gore indertijd opzij werd gezet. Stel dat hij in 2000 zou zijn verkozen, en niet die ellendige George 'double U'... Enzovoort. 

vorig jaar 291

25 januari 2025

Eindelijk is het eens geen grijs en nat weer, en dus maak ik een ritje met de fiets – nog niet met de koersfiets, maar met de gewone fiets. Mijn gewone parcours voor korte ritjes: langs het kanaal naar Oostende, tot in Nieuwege, over de brug en dan terug, langs de hoeve waar vroeger A woonde, tot bijna in Houtave, dan rechtsaf door het bosje, tot bij de witte kapel van Meetkerke, daar rechtsaf tot aan het bruggetje, nog eens rechtsaf, langs de molen en terug tot aan het kanaal, links en Bruggewaarts, tot aan de nieuwe fietsbrug, waar ik oversteek, om langs de roeiclub weer in Kristus-Koning aan te komen. 19 kilometer. Tussen de molen en het kanaal zie ik dat twee prettige blikvangers de voorbije winter verdwenen zijn: het raam met de poster ‘My home is where my books are’ en voor het hoevetje waar X woonde de vijf metalen stoelen met de boodschap, op elke stoel een woord geschilderd: ‘Hier kan je even zitten’. [Soms stonden die stoelen niet in de juiste volgorde en stond er bijvoorbeeld: ‘Je zitten even kan hier’.] Onderweg bedenk ik dat ik dezer dagen erg weinig mensen te zien krijg. En omdat wanneer de berg niet naar Mozes komt Mozes naar de berg moet gaan, besluit ik een uitnodiging te sturen naar mijn vrienden (…). Ik vraag hun enkele data op te geven alsook een keuze te maken uit mijn culinair repertoire: vleesbroodje, coq au vin, spaghetti, vis, hamrolletjes… De bedoeling is om de antwoorden op deze enquête te matchen en op die manier in de maanden februari en maart twee of drie etentjes te beleggen. (…)

*

Ik verbaas me over de zeer matige kwaliteit van Cyriel Buysses essays. Zijn opstellen over Emile Claus, Maurice Maeterlinck en Emile Zola halen niet veel meer dan een schools niveau. Dan zijn de stukken van Cyrille Offermans in Midden in het onbewoonbare, zonder daarom highbrow te zijn, toch heel wat beter. Bewonderenswaardig hoe die man zeer gedisciplineerd zijn werkzaamheden als intellectueel bijhoudt en na een jaar een boek van zeshonderd bladzijden kan voorleggen. Ik ben ook bezig met De erfenis van het verlies van Kiran Desai. Die roman lijkt het vooral van couleur locale te moeten hebben.

7815

Brugge, Goezeputstraat - 260120

vorig jaar 290

24 januari 2025

(…)

*

Op mijn wandeling rond het Stil Ende, waar de baggerwerken nu volop bezig zijn (de zwanen zijn geëvacueerd, en de ganzen blijven weg), kom ik R tegen. Hij is erg vriendelijk – we beloven elkaar voor de zoveelste keer dat we zeker eens zullen afspreken. [Dat is sinds vorig jaar nog eens voorgevallen: opnieuw een toevallige ontmoeting, opnieuw dat voornemen.] R is vandaag de enige levende persoon die ik te zien krijg, en ook voor morgen zijn de vooruitzichten wat dat betreft weinig veelbelovend. Ik overweeg de mogelijkheid om eens enkele mensen uit te nodigen op een etentje, maar ontzie het me en doe dan maar weer niets.

*

Korte mailconversatie met K, die het even heeft over de mogelijkheid om me te helpen bij het van de vier boeken één maken – maar ik zie het eerlijk gezegd niet zitten dat een andere hand aan mijn teksten zou sleutelen en, wat onvermijdelijk zou zijn, mijn darlings zou killen.

*

Begin met De erfenis van het verlies van Kiran Delai voor de leesclub van 10 februari.

*

Op televisie, naar aanleiding van zijn overlijden een paar dagen geleden, een portret van David Lynch. Aan Twin Peaks was ik indertijd ook wel verslingerd, maar van zijn films heb ik, voor zover ik ze heb gezien (of volledig uitgekeken) nooit veel begrepen.

*

Drie afleveringen van Nightsleeper, een Britse reeks over een treinhacking, die spannend wil zijn maar die, door de talrijke onwaarschijnlijke plotwendingen, alleen maar potsierlijk is – wat pijnlijk is omdat het duidelijk niet de bedoeling was om potsierlijk te zijn.

7814

Knokke-Heist - 260120

vorig jaar 289

22 januari 2025

(...)

23 januari 2025

(…)

*

(…)

*

Ik voltooi mijn lectuur van de door Johan De Smet bezorgde catalogus Emile Claus. Prins van het luminisme. De man heeft zeker [heel wat] mooie schilderijen gemaakt, maar in mijn ogen toch ook een aantal banale, om niet te zeggen ondermaatse. Hij was een charmeur, zoals ook blijkt uit Emile Claus. Mijn broeder in Vlaanderen van Cyriel Buysse. Volgens Buysse draaide Claus er zijn hand niet voor om schilderijen te maken die behaagden, die, met andere woorden, commercieel waren. Een intellectuele hoogvlieger was Claus al evenmin, en een revolutionair of rebel al zeker niet. Neen, hij was een pittoreske burgerman, met veel couleur locale op zijn palet.

*

(…)

*

[B woont in] een groot huis in de (…), waar ik ooit een krot betrok. Hij heeft goed geboerd. (…) Ons gesprek verloopt heel vriendelijk, ik blijf erg lang, drieënhalf uur. (…) Over X zijn B en zijn vrouw B’, die er ondertussen bij is komen zitten, niet te spreken. Ze verwijten hem manipulaties en opportunisme. Zo was hij betrokken bij de verkoop van de gebouwen van (…). Inspecteur is hij kunnen worden op voorspraak van toenmalig minister van Onderwijs Marleen Vanderpoorten. Ik leer een nieuw woord: ‘juvenist’, voor mannen met een seksuele oriëntatie op adolescente jongemannen. We hebben het ook nog over (…) en transformaties en Petra De Sutter, etcetera. (…)  

7813

Knokke-Heist - 260120

7812

Knokke-Heist - 260120

vorig jaar 288

21 januari 2025

Ik word wakker met – op de radio – nieuws over Trump. Klimaatakkoord in de vuilnisbak, nieuwe olieboringen, deportaties, enzovoort. Het maakt me misselijk en depressief. Op het slechtst denkbare moment komt een kwaadaardige gek aan de macht. Het is hoog tijd om zich zeer ernstige zorgen te maken over waar deze wereld – ‘as we know it’ – naartoe gaat.

*

(…)

*

Blijkt dat Elon Musk tijdens de inauguratiefestiviteiten nu ook nog eens de Hitlergroet heeft uitgebracht, of toch iets wat er heel hard op lijkt.

*

(…)

7811

Knokke-Heist - 260120

vorig jaar 287

20 januari 2025

We hebben het, naar aanleiding van de film Girlbaby, over grote leeftijdsverschillen in liefdesrelaties en over Out of Africa, een film die zij voorbije weekend bekeek. (…) Ik denk terug aan die keer dat ik hem zag, toen hij net uit was, veertig jaar geleden. Ik herinner mij dat B toentertijd nogal gefascineerd was door Meryl Streep, maar hoe dat precies zat, weet ik niet meer. Ik constateer ook het opvallende feit dat ik in drie recente films drie al wat oudere vrouwen uit de kleren zag gaan: Emma Thompson in Leo Grande, Nicole Kidman in Baby Girl en Demi Moore in The Substance. Dat zou Streep destijds nooit hebben gedaan. (…)

*

Ik deel op Facebook een nogal uitvoerige tekst van Kris Kaerts, die ik vond bij Ludo De Witte, die hem zelf ook had gedeeld, over het stilzwijgen van onze Vlaamse en ook enkele Nederlandse professionele intellectuelen. In die tekst moeten Grunberg, Olyslaegers, Hertmans et tutti quanti het ontgelden omdat ze zedig zwijgen over de genocide in Gaza. A vindt mijn deelactie ‘moedig’. Ik begrijp dat wel, al vind ik het ook wel gênant: ik was te laf en te lui om de tekst zelf te schrijven.

*

De inauguratiespeech van Trump is ronduit hallucinant. Wat kan ik er meer over zeggen? Met Biden naast hem, een oude, gebroken man die wellicht binnenkort zal sterven, neemt de president-met-strafblad geen blad voor de mond. Zowat alles waar Biden voor heeft gestreden gaat onverbiddelijk op de schop.

7810

Brugge, Ieperstraat - 260112

vorig jaar 286

19 januari 2025

Ik heb iets meer dan een maand nodig gehad om Leven & Lot te lezen. Ja, inderdaad, het is zeker de moeite waard. Maar zal ik het ooit nog een tweede keer lezen? Hoeveel maanden resten mij nog? Ik vond het moeilijk om alle personages en hun onderlinge verwevenheden bij te houden. De opeenstapeling van schrijnende gebeurtenissen stompt af. Het boek bevat zeker ook zeer mooie, emblematische passages, bijvoorbeeld de brief van de moeder vanuit het Joodse getto aan haar zoon ('Je antwoord zal ik niet krijgen, dan zal ik er niet meer zijn.'; hoofdstuk 18 van deel 1), of de beschouwing over het totalitarisme in hoofdstuk 50 van deel 1. En dan is er vooral die passage waarin de kwestie van goed en kwaad wordt uitgediept (hoofdstuk 16 van deel 2), de kleine, onuitroeibare goede daden, die van de mensen mensen maken… '(...) als het menselijke in de mens ook nu nog niet is gedood, dan zal het kwaad niet meer overwinnen.'

*

(…)

*

Langs bij X. Hij heeft het interieur van zijn huisje goed onder handen genomen. Baksteenrood in plaats van dat kille grijs. Hij voorziet zichzelf van comfort in de vorm van apparaten: afwasmachine, airfryer, koffiemachine, grootschermtelevisie… Hij settelt zich, cocoont, zondert zich af van de wereld en schikt zich in zijn solitaire bestaan (…) Over het boek geen woord. Wel over de terreur van Q-Music op zijn werk.

*

Ik las – eindelijk – de achttien bladzijden tellende brief die A schreef over hoofdstuk 1 van Populierendreef 29. Onderhoudend en goed geschreven. Heen en weer stuiterend met vrije associaties. Literaire verwijzingen en herkenningspunten die hem van mijn boek naar passages in zijn leven en in zijn boeken voeren. Ik stuur A een bondig antwoord, waarop hij dan weer schrijft dat ik tegen 15 februari zijn commentaar bij hoofdstuk 2 mag verwachten.

*

Voor En fanfare, dat ik op aanraden van zowel S als S wil gaan bekijken, is er geen plaats meer. Dus kies ik voor Babygirl van Halina Reijn. Na Emma Thompson in Leo Grande alweer een ouder wordende dame (Nicole Kidman) die uit de kleren gaat. Het wordt een trend! Ik weet niet goed wat ik van Babygirl moet denken. Macht, onderworpenheid, masochisme, seks, feminisme. Ik ga er in elk geval niets over schrijven omdat ik geen zin heb om in een woke-discussie terecht te komen. Zelfcensuur.

*

Ik schrijf ‘boekverhaal 9’ over Jan Arends en beland zo in Ik had een strohoed en een wandelstok. Is het nu de tweede of de derde keer dat ik dat boek lees? Wat houd ik nog over van de eerste keren, behalve een sfeer van bevreemding en onbehagen?

7809

Brugge, Keersstraat - 260112