24 maart 2025
(…)
*
*
Voor de film zag ik even X. Ze rouwt nog, maar lijkt me goed haar plan te trekken. Het opruimen van het bureau en de bibliotheek van haar man, met alle briefjes en kattebelletjes her en der verstopt in de talloze boeken: dat valt haar niet gemakkelijk. Ze doet het mondjesmaat. Ik geef haar mijn telefoonnummer, voor als ze eens zin heeft in een koffie.
23 maart 2025
Een drukke en in sociaal opzicht rijkgevulde zondag. Het opruimen na gisterenavond stel ik, lui, uit. Eerst is er de voorstelling van de bundel Het omber en het oker van Paul Rigolle in de Snuffel. In de goed geregisseerde voorstelling zijn er, naast het voorlezen door de dichter zelf, bijdragen van Tania Verhelst, Edward Hoornaert en de Caravan Juke Joint Band. (…) Paul Rigolle, die het onder meer heeft over ‘de woorden die in het krijt staan tot de regen ze wegwist’, signeert mijn exemplaar met een wel erg flatterende [en zonder meer sterk overdreven] opdracht. Dat hij er achteraf het woord ‘kaart’ nog moet tussenmurwen, maakt zijn boodschap gelukkig iets minder pompeus. Ik praat op het terras in de zon na met een stel uit Zwevezele, vrienden van Paul. J is tandtechnicus en C werkte in Spermalie. Een vriendelijk praatje is het, met mensen die ik, zeker als Paul het ritme aanhoudt waarmee hij zijn bundels publiceert, wellicht nooit meer zal terugzien. Maar zulke op zichzelf staande contacten, die geen vervolg zullen kennen, moeten er ook zijn. (…) Behalve de bundel van Rigolle heb ik mij aan een verminderde prijs ook de mooie uitgave van het dagboek van Wannes van de Velde aangeschaft (…).
*
Wandeling met H & B naar Het Boompje. (…) We hebben het over de vader van B, die nu helemaal het noorden begint te verliezen, en over de boeken die we aan het lezen zijn: de gangbare onderwerpen. (…)
*
(…) Na de wandeling met H & B ga ik nog eens langs bij X & S. X ligt nog altijd met hevige rugpijn geveld op de bank. S heeft het erover hoe gruwelijk ze de misdaad vindt van de jongelui die in een woonzorgcentrum demente bejaarden vernederden en filmden. Dat vind ik uiteraard ook. Er is toch duidelijk iets mis met het moreel besef van sommige jongeren.
*
De avond gaat op aan het bekijken van de voetbalinterland tussen België en Oekraïne. Eindelijk nog eens een match die een vleugje enthousiasme weet op te wekken. Ik zie in de samenvattingen van andere matchen Noa Lang een strafschop missen voor Nederland. Leedvermaak. Die kerel [– niet bepaald een toonbeeld van voorkomendheid en klasse –] zou, mocht hij geen voetbaltalent hebben, misschien ook demente bejaarden vernederen.
Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Siphon - Moerkerke - Donk - Oedelem - Moerbrugge - Steenbrugge - Sint-Michiels
22 maart 2025
*
Een prachtige editie van Milaan-San Remo. Titanenstrijd tussen drie grootheden: Van der Poel, Ganna en Pogačar – in die volgorde komen ze binnen. Lang geleden dat ik nog eens zo van een finale van een koers heb genoten.
*
Het verhaal ‘Dichtertje’ van Nescio maakt toch een behoorlijk verwarde indruk. Maar misschien neem ik er niet genoeg mijn tijd voor.
*
21 maart 2025
Door meer dan 60 kilometer aan een redelijk tempo (26,2 gemiddeld) te fietsen, heb ik mezelf een beetje ‘overdaan’. Ik moet bekomen. De poetshulp komt net aan wanneer ik thuiskom. Ik had haar niet verwacht. Dit maakt het ietwat ongemakkelijk: douchen, iets eten, rusten op mijn bed – dat zijn allemaal zaken die ik in mijn kleine appartement liever niet doe wanneer iemand tegen betaling mijn rommel komt opruimen.
*
Bij Van de Wiele wordt een ingelijste olieverf op karton van Benoît aangeboden. Ik heb er mijn zinnen op gezet. De tekening toont een keurige man die een schilderij van Malevitsj begraaft, met het tweetalige onderschrift: ‘De koper wenste anoniem te blijven / L’acheteur voulut garder l’anonymat’. De geschatte prijs in de catalogus was ‘300-400 €’, en dat wil ik er wel voor geven. Ik zou maximaal tot 700 gaan. Ik was de laatste tegenbieder, maar aan de telefoon drong iemand aan tot 900, en daar haakte ik dan maar af. Het viel op dat er in de zaal zelf alleen maar oude tot zeer oude mannen zaten. W was een van hen. Hij wordt binnenkort tachtig. Waarom blijven die mannen kunst kopen? Volgens W zat hier vroeger veel meer volk. De meeste gegadigden bieden nu via de telefoon of het internet. Nog een sociaal gebeuren dat vroeger fysiek was en nu wordt weggedigitaliseerd.
*
(…)
Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Sluis - Cadzand - Retranchement - Sint-Anna-ter-Muiden - Oostkerke - Herdersbrug
20 maart 2025
Aan de fietsenstalling van de Carrefour [maak ik kennis met en] geraak ik aan de praat met F. Het gesprek begint met mijn opmerking over zijn imposante [knevel: negentiende-eeuws en met zorgvuldig opgewerkte krullen aan de uiteinden]. Of hij het niet vervelend vindt dat hij daarop wordt aangekeken en/of aangesproken? Neen dus. Er is wel elke ochtend veel werk aan, en dat is hij een beetje beu. Dan verleggen we het gesprek. F is Vooruit-militant en als vrijwilliger bij van alles en nog wat betrokken. Hij maakt zijn beklag over veel van zijn collega’s bij de vakbond. Ze zitten vier maanden in Spanje, komen dan speciaal over voor het feest, dat door anderen is voorbereid, waar ze zich laten bedienen. ‘Het zijn altijd dezelfden die zich uitsloven,’ zegt F, die en passant ook vindt dat De Wever groot gelijk heeft met zijn aanpak van de langdurig werklozen. ‘Ik ken die mannen in mijn straat. Ze staan in peignoir aan hun deur waar ze om het uur een sigaret opsteken en voor de rest niets doen.’
*
(…)
*
Onze trimestriële bijeenkomst met L en K, dit keer bij L thuis. (…) De gesprekken gaan onder meer over P (…). Blijkbaar was het een kroniek van een aangekondigde zelfdoding. (…) Op de weg terug naar huis op de fiets praten K en ik over onze reisplannen voor deze zomer.
17 maart 2025
(…)
18 maart 2025
(…)
*
Vannacht heeft Israël het bestand met Hamas opgeblazen met bombardementen waarbij, naar verluidt, maar liefst vierhonderd doden zouden zijn gevallen. [Mijn voormalige kameraad, de zionist] X zal ook dat wel weer weten goed te praten.
*
(…)
19 maart 2025
(…)
*
In het internationale nieuws vandaag: de gekke, narcistische, gevaarlijke dictators aan de macht: in Turkije, waar de burgemeester van Istanbul, Erdogans uitdager voor de komende presidentsverkiezingen, aan de kant wordt geschoven; in Hongarije, waar de gay pride wordt verboden en waar de protesteerders worden geïntimideerd met gezichtsherkenning; in de conflicten tussen Israël en Gaza en tussen Rusland en Oekraïne. En in de Verenigde Staten natuurlijk. In Gaza zijn de bombardementen hervat. Wat er ondertussen op de Westbank gebeurt, blijft grotendeels aan het oog onttrokken. In het Vlaams Parlement dienen alle partijen apart een voorstel van resolutie in om de situatie ginds aan te klagen. Uiteraard wordt enkel het voorstel van de meerderheid goedgekeurd, hoewel die van de oppositie er nauwelijks van verschillen. Het ritueel van de gestileerde onmacht. (…)
*
Ritueel
is ook mijn jaarlijkse bezoekje aan de bank om mijn financiën te
bespreken. Ik geef X carte blanche. Ondertussen kouten we wat over de
kinderen. (…)
ILP, ABSOLUTE DEMOCRATIE §21-25
22.
Een
door Nederlanders gemaakte tentoonstelling over futurisme wordt in
Rome geweigerd door de Italiaanse minister van Cultuur, een fascist.
Volgens hem moet een tentoonstelling over het futurisme, waardoor
Mussolini zich liet inspireren, uiteraard door Italianen worden
gemaakt. Deze culturele profilering was ook merkbaar in een
tentoonstelling over Tolkien die premier Meloni liet organiseren. Het
neofascisme spoort goed met het nostalgische manicheïsme van In
de ban van de ring. XR heeft altijd een dubbele houding ten
aanzien van cultuur: enerzijds de ‘linkse hobby’s’ verketteren
en anderzijds supporteren voor hobbits en Zwarte Piet. De strijd
tussen links en rechts is altijd ook een culturele strijd.
23.
De
herverkiezing op 5 november 2024 van Trump is het resultaat van wat
wel eens de laatste vrije Amerikaanse verkiezingen zouden kunnen zijn
geweest. De teloorgang van de democratie kan niet enkel door armoede
en inkomensongelijkheid worden verklaard. De onvrede die mensen voor
Trump doet stemmen leeft vooral bij de verliezers van het
kapitalistische systeem. Zij willen ook verandering in dat systeem.
Maar helaas laten zij zich leiden door het racisme dat Trump in hen
naar boven haalt met zijn zondebokstrategie: alles is de schuld van
de migranten. De Trump-kiezers mandateren op democratische wijze een
dictator om de democratie te slopen.
24.
Op
7 november 2024 gingen na een voetbalmatch tussen Ajax en een
Israëlische ploeg Israëlische supporters en pro-Palestijnse moslims
met elkaar op de vuist. Deze rellen werden door de pers al meteen
‘antisemitisch’ genoemd. De pers kwam daar pas later op terug en
moest toegeven te zijn aangestuurd door de polarisatie, die zelf het
gevolg is van politieke sturing. De politiek doet hier niet wat het
volk wil, maar zegt wat het volk moet willen.
25.
Dit
is het spel dat de populist speelt: ‘Je zegt dat je de wil van het
volk verwoordt, terwijl je het volk op het idee brengt te willen wat
jij wilt.’ De politieke elite vormt de publieke opinie. Zeker als
het gaat over extreme standpunten. Op zich is de massa gematigd.
Links slaagt er niet meer in om de massa te verleiden omdat links
sinds de jaren negentig niet meer links is.
Steenbrugge - Steenbrugge - Oostkamp - Waardamme - Zwevezele - Ruddervoorde - Loppem - Sint-Andries
Politici die wéten dat ze, met zo'n moordwapen in de hand, worden gefotografeerd, zijn ofwel dom ofwel kwaadaardig. Van Rutte weet ik het niet, maar De Wever is niet dom.
16 maart 2025
De muziek van An Pierlé heeft me nooit aangesproken. (…) Dan toch liever Tori Amos. Met wie Pierlé niet wil worden vergeleken, verneem ik nu in Touché. En Friedl’ maar dóórvragen. Over de borstkanker. De amputatie. De reconstructie. ‘Ik houd van littekens,’ zegt An parmantig. Ik blijf luisteren omdat ik toevallig met de afwas bezig ben en mijn handen bijgevolg te nat zijn om de knop om te draaien. (…)
*
De grappige taalspelletjes en auctoriële interventies van José Saramago in Het stenen vlot. Het ongemeen grappige verhaal ‘Een vergeten dichter’ van Vladimir Nabokov, in de bundel Lente in Fialta, met de tegenproef van wat de schrijver beweert over maatschappelijk betrokken literatuur – het verhaal is namelijk uitermate politiek. En dan de memoires van Philippe L, Echt! Waar gebeurd, waarin ik vandaag meer dan honderd bladzijden lees. Toch een rijk leven heeft die man gehad. Ups en downs. Professioneel succes. Gedonder met vrouwen. De aarzelingen en het van twee kantjes eten. Ik heb bewondering voor zijn eerlijkheid – al besef ik wel dat niet iedereen die ter sprake wordt gebracht gelukkig zal zijn dat hij, maar vooral zij, in dit op dertig exemplaren verspreide boek figureert. Het einde is een afscheid, maar Philippe leeft nog, tegen alle verwachtingen in. Ik zie hem morgen.
*
In Sint-Andries wordt in een ruime perimeter asbest geruimd na de brand in het Waggelwater-industrieterrein gisteren. Zo gaat het altijd: de samenleving mag opruimen en opdraaien voor het door hebzucht veroorzaakte verzuim van enkelingen. En reken daar ook maar de politici bij, die al jaren veel te laks zijn als het eropaan komt een strikte asbestwetgeving te maken. Toevallig is er net vandaag daarover een Panoreportage op de VRT. En toevallig speelt daarin de nieuwe N-VA-voorzitter Valerie Van Peel een prominente rol. Dan komt die Brugse brand, en de nasleep ervan, wel op een bijzonder gelegen moment. Je zou haast geloven dat de N-VA hem zelf aangestoken heeft.
*
(…)
Nieuwege - Plassendale - Oudenburg - Ettelgem - Roksem - Aartrijke - Zedelgem - Sint-Andries
15 maart 2025
A heeft weer een omstandig commentaar geschreven bij een hoofdstuk van Populierendreef 29, zij het dat zijn brief nu slechts elf bladzijden telt, de vorige keer waren het er nog zestien. Hij schrijft goed en ik kan zijn inspanning uiteraard niet onbeantwoord laten. Dus ben ik daar algauw een kleine twee uur mee bezig.
*
Op het Waggelwater-industrieterrein is een loods met fietsen uitgebrand. Er zou asbest zijn vrijgekomen. De noordoostenwind verspreidt het gevaarlijke goedje over Sint-Andries.
*
(…) Praatje met T. Hij trekt zich terug van de sociale media, zegt hij. (…) In de Fnac valt me op hoeveel boeken ‘Auschwitz’ in hun titel voeren, altijd in combinatie met een beroep: tatoeëerder, barbier, chef-kok, ballerina, vroedvrouw, enzovoort. [Straks blijven er geen beroepen meer over.] Je kunt toch niet anders dan concluderen dat er een soort van ziekelijke, perverse preoccupatie met die setting is? Het is allemaal de schuld van Spielberg en die gekke Italiaan van La vita è bella – hoe heet hij ook alweer? Benini of zoiets? [Juist ja, Benigni. Roberto Benigni.] (…)
*
Glans of transparantie? Als ik iets over Nabokov zou willen schrijven, dan zou het daarover moeten gaan. Wat is de eigenheid van die eigenschappen? Hoewel ze elkaars tegengestelde zijn – het licht dat afketst op een voorwerp dan wel er dwars doorheen gaat – lijken ze allebei op de Nabokoviaanse manier van schrijven van toepassing. Dat overweeg ik bij het voor de zevende keer lezen van het titelverhaal van Lente in Fialta.
*
14 maart 2025
Ik heb Georgica [van Nobelprijswinnaar 1985 Claude Simon] eindelijk uit. Natuurlijk is dit geen slecht boek en natuurlijk is dit ‘hoge’ literatuur. Maar wat heb ik eraan? Of dit proza nu 50 bladzijden inneemt of 369, zoals in [deze Nederlandse vertaling van Jean Schalekamp] het geval is, maakt weinig uit. Denk ik. Je dompelt je onder, lees op den duur diagonaal want om verbanden en associaties en achtergronden te duiden ontbreekt het je aan de nodige fut en tijd, en de indruk zal in hoge mate gelijk zijn op het eind of na pakweg de eerste 50 bladzijden. De investering van levenstijd is te hoog in vergelijking met het rendement. Het rendement? Wat krijg je ervoor terug, voor die twintig tot dertig uren lectuurtijd? Een impressie. Een taalbad. Georgica is als een geometrisch abstract schilderij. Je kijkt ernaar – je leest het – en moet met een globale indruk vrede nemen. Of vergelijk het boek met een muziekstuk. In dat verband vraag ik me af of het wel vertaalbaar is. Hoewel ik me uiteraard meteen realiseer dat deze roman – roman? – in het originele Frans voor iemand als ik ontoegankelijk is. [Terwijl ik toch niet helemaal Frans-onkundig ben.] Hoeveel mensen op deze aarde zouden het voorbije jaar Les Géorgiques hebben gelezen? Hoeveel mensen buiten de academische wereld?
*
Naar de dokter voor een bespreking van de recente onderzoeken. De gezwollen benen behoeven geen verdere behandeling. Enkel zoveel mogelijk lichaamsbeweging, en steunkousen dragen. Lever: oké. Hart: oké. Bloedwaarden: oké. En de aderen functioneren dan toch nog tamelijk goed. Ik ervaar dit als een geruststelling. Alleen de gezwollen toestand van mijn prostaat, die dokter D met zijn echografie aan het licht heeft gebracht, baart zorgen. Ik moet zeker een afspraak maken met de uroloog. Dat de PSA-waarden niet hoog zijn, is blijkbaar geen garantie meer. De inzichten op dat vlak zijn veranderd. (Hoeveel nodeloze prostaatoperaties zouden er al niet zijn uitgevoerd?) Formulieren voor mijn wilsbeschikking kan ik ophalen in het Huis van de Bruggeling. Een tandarts die jong genoeg is om mij te overleven en die niet te ver uit de buurt woont, weet mijn dokter niet meteen. (…)
*
In mijn LVO neem ik het stukje over Urbain Dhondt mee dat ik onlangs in een van mijn ‘boekverhalen’ heb geschreven: over La formation du lien sexuel en de bittere reactie van I daarop. Dat soort kwalijke nevenwerkingen van het doctrinaire conservatisme dat wij toen gedachteloos slikten moet er zeker bij.
*
In de soldenbakken van de Fnac vind ik, met nog eens een supplementaire korting van 50 procent, Het feest der onbeduidendheid van Milan Kundera, waarin ik meteen begin te lezen, en Oersoep van Bregje Hofstede. Daar verwacht ik niet meteen veel van, maar ik koop het toch in het kader van mijn inspanningen om meer vrouwelijke auteurs te lezen. Om die reden kocht ik vorige week ook Trofee van Gaea Schoeters.
*
Ik amuseer me met The Italian Job, een remake uit 2003 van de gelijknamige film uit 1969 waarin ook al drie Mini’s, toen nog niet door BMW geproduceerd [en dus echte Mini’s,] een hoofdrol speelden. Een bij momenten iets te veel bij de haren getrokken, ‘over the top’-inbraak-, actie- en achtervolgingsfilm waarbij je vergeet dat de goeden die de slechten moeten verslaan zelf ook slechteriken zijn.
13 maart 2025
De toestand in de wereld. Gaza en de Westbank. Rusland en Oekraïne. Trump claimt Groenland. In Syrië moorden geloofsgroepen elkaar uit. Gletsjers smelten aan ijltempo. De grond en het water zitten vol gif. In Congo worden duizenden mensen vermoord en geen kat kijkt ervan op. Heeft het zin om zich over alles te willen blijven informeren? Ik wend in elk geval steeds vaker de blik af. Dat doen de nieuwsgaarders zelf ook. Zo is vandaag prominent in het nieuws aanwezig dat ‘precies vijf jaar geleden de coronalockdown inging’. ‘Blijf in uw kot’ en de desastreuze persconferentie van toenmalig premier Sophie Wilmès.
*
(…)
*
(…)
*
11 maart 2025
(…)
12 maart 2025
De eerste keer dat ik dit dagboek niet in de vroege ochtend van de volgende dag aanvul, maar het vergeet [om me van die zelfopgelegde taak te kwijten] en er pas ‘s avonds toe kom. Daardoor lijkt alles van gisteren al bijna helemaal vervaagd en mocht het niet zijn dat ik een paar trefwoorden had opgeschreven, ik zou waarschijnlijk niets meer weten te vertellen over gisteren, woensdag 12 maart 2025.
*
Ik begin aan de [in eigen beheer uitgegeven] autobiografie Echt! Waar gebeurd van Philippe L. De licht ironische toon bevalt me, de couleur locale, bepaalde anekdotes. Bijvoorbeeld hoe hij als kind in een van de [toen nog zeer vuile] Brugse reien viel en bijna verdronk.
*
Ik krijg, onafhankelijk van elkaar, twee uitnodigingen om (...), gelukkig op twee verschillende dagen.
*
De eerste aflevering van een vierdelige documentaire over Steve Stevaert. Slechte student, uitstekende cafébaas. Hoe hij zich opwerkte door tegenover iedereen vriendelijk te zijn en keihard te werken. En dankzij toevallige contacten, onder meer met Willy Claes, die dan bovendien ook nog eens op het precies het juiste moment Nato-baas werd, waardoor Steve in de gemeentepolitiek belandde en burgemeester van Hasselt kon worden. Na decennia van CVP-sclerose kon hij een goede burgemeester zijn.
*
(…) En verder is de hele dag aan werken om den brode opgegaan.
