20 november 2025
(…) Die hele passus over zijn overspelige liefde voor Franca, en vooral over de seks die hij met haar beleeft, de bladzijden 280 tot 289, is van een zeldzame schoonheid. Seks moeilijk te beschrijven? Wel, Jacques Kruithof is er in elk geval wel goed in geslaagd. Alleen al voor die negen bladzijden is zijn te dikke en bij momenten onvoldoende geredigeerde turf Het slotfeest de moeite meer dan waard.
*
Met dat kleine beetje wit dat blijft liggen, dat dunne laagje poedersneeuw, terwijl er uit de lucht alweer meer regendruppels dan vlokken vallen, moeten we het doen. De herinnering aan werkelijk koude ijsdagen, in een tijd dat de sneeuw een paar weken bleef liggen, wordt dan pijnlijk. Ik heb het nog gekend. Zij die na mij komen zullen het niet meer hebben gekend – en zullen dan ook niet weten wat zij missen.
*
De Radio 1-sessie met dEUS is een beetje een chaotische bedoening. Barman is zijn jeugd nu wel definitief kwijt. Hij heeft Rudy Trouvé uitgenodigd. Trouvé maakte, als ik het goed voorheb, deel uit van de oorspronkelijke bezetting. De twee kijken elkaar heel opvallend niet aan. Of toch: heel even vangt de camera een hondse, bijna om erkenning smekende blik van Trouvé richting Barman. Een pijnlijk intiem moment. De hoogtepunten zijn ‘Suds & Soda’, ‘Turnpike’, ‘Be Your Own Dog’, ‘In A Bar Under The Sea’ en een gastoptreden van de jongensachtige zangeres (of meisjesachtige zanger?) van Whispering Sons, die met veel présence een eigen nummer (‘So Close’?) brengt. Ik weet wel, zo’n uurtje televisie is niet hetzelfde als de live ervaring, want licht en klank (lawaai!) werken immersief, maar toch vraag ik me af of de close-ups van de schermervaring niet meer genoegen verschaffen dan daar een uur of twee rechtstaan, alles van op een afstand beleven (waardoor je de details van de gelaatsuitdrukkingen mist), plus dan ook nog eens de verplaatsing heen en terug, het zoeken van een parkeerplaats, de kosten… Ik ben er te oud voor geworden. Hoeveel keer heb ik dEUS gezien? In de Ancienne Belgique met H, die keer dat de volle pinten tijdens ‘Roses’ door de zaal vlogen; op het Cactus Festival, dat was met P en de kinderen; een keer met N en J in die bunker in Lille – en met P, of was het al S?; en dan recent ook nog eens op het Zand, toen de groep al voldoende vermainstreamd was om deel te nemen aan ‘De Warmste Week’.

