15 oktober
2025
Parmantig
loopt een gele kwikstaart op de rand van de nieuwe dakgoot van de
achterburen. Nu ja, lopen is het niet, het is: trippelen. De lange
staart wijst (kwikt) op en neer. Dan vliegt het vederlichte beestje
op – een zomerse verschijning op deze grauwgrijze dag – en stuurt
zichzelf achter de gerestaureerde schoorsteen om naar de nok. Daar
loopt het even over, en verdwijnt dan achter het dak. Een verdwaalde
trekker, die even rustte of op zoek was naar een slok. Ik zag hem, en
was daar blij mee. Het vogeltje fleurde mijn dag op.
*
L stuurt
me een filmpje met een interview op een of ander Amerikaans
influencerkanaal over wat er nu van Hamas te verwachten valt: niet
veel goeds. Een jonge, opvallend knappe vrouw ondervraagt aan haar
kant van de wereld een zwaar bebaarde, somber ogende Palestijn. De
vrouw is bijzonder diep gedecolleteerd. Het contrast tussen haar
frivole outfit en de gravitas van het onderwerp doet pijn aan de
ogen. Deze vrouw stelt vragen over een aan de gang zijnde genocide op
een plek waar talloze lijken liggen te rotten onder het puin, maar
schuift ondertussen haar ijdelheid niet aan de kant. Dit contrast
choqueert, en ik wil dan ook het hele interview niet uitkijken.
*
Na een
jaar lang elke dag een notitie te hebben gelezen, heb ik het dagboek
Zestig van Ingrid Vander Veken uit. Ik denk niet dat veel
ervan me zal bijblijven. Ik heb me herhaaldelijk afgevraagd hoe zij
nu, zoveel jaar later, denkt over de publicatie van haar dagboek. ‘s
Avonds lees ik de eerste helft van de bundel De iguanodons van
Bernissart van Geert van Istendael en verbaas me over het zeer
matige niveau van deze poëzie.
*
De eerste
aflevering van de ambitieuze televisiereeks Elixir oogt
vooral, euh, ambitieus. Ik kan de slaap niet vatten en maak, met
stift, nog snel uit het hoofd een zelfportret.
