vorig jaar 362

23 april 2025

(…)

*

Ik ben onder de indruk van de meticuleuze analyse, een fenomenologie eigenlijk, van de rouw om de dood van een kind in Tom is dood van Marie Darrieussecq. Ze toont de oeverloosheid en redeloosheid van het verdriet, en, door de uitputtende beschrijvingen, altijd zeer gedetailleerd, de meedogenloze duur ervan.

*

(…) Het gesprek begon bij een Facebookpost van X, die instemde met een statement over het ongepaste gebruik van psychologiserende adjectieven omdat je daarmee mensen kunt ‘kwetsen’. In de trant van ‘Dat is een schizofrene situatie’ of ‘Je zou er paranoïde van worden’. Ik had op die post gereageerd door te stellen dat het zichzelf toedichten van psychologiserende etiketten kan worden misbruikt als excuus, bijvoorbeeld voor slordigheid of chaotisch sociaal gedrag – een aandoening waar dan weer een letterwoord voor bestaat die mij nu even ontgaat. (…) We hebben het ook nog over woke regelingen van het sociaal verkeer tussen de seksen: een normale interactie wordt stilaan heel moeilijk, ook als er in de verste verte geen sprake is van seksuele intenties of verlangens. (…)

24 april 2025

(…) Gaat het mij niet vooral om de drang mezelf ervan te overtuigen dat ik nog lééf, dat ik nog niet definitief moet worden afgeschreven. (Ik ben ‘afgeschreven’ zou ook kunnen betekenen, toch voor échte schrijvers, wat ik zelf niet ben, dat ze uitgeschreven zijn en dus in die zin geen aanspraak op léven meer kunnen maken, dat ze daar afstand van moeten nemen.)

*

Tom is dood is toch wel een knap boek. Darrieussecq focust zo hard op de diepte, op de intensiteit, op de duur en verwikkelingen van de rouw, dat je vergeet dat de dood van dat kind ook nog een oorzaak moet hebben gehad. Wanneer die dan eindelijk op de proppen komt, als het ware kwansuis, zet dat nog extra die focus in de verf. Knap gedaan! Darrieussecq werd plagiaat verweten, zo lees ik op Wikipedia. Door een vrouwelijke auteur die een gelijkaardig boek had geschreven, maar dan wel vanuit een eigen ervaring. Deze schrijfster nam het niet dat haar authentieke rouw als het ware werd gedevalueerd door een collega die er alleen maar een theoretische kennis van kon hebben. Van die hele plagiaatzaak kwam uiteindelijk niets in huis.

*

Door eigen hand van Joost Zwagerman kun je niet onbevangen lezen omdat je weet dat hij uiteindelijk zelf ook de hand aan zichzelf heeft geslagen. Sommige uitspraken krijgen daardoor een bijna luguber voorspellend karakter.

*

Ik mag hopen dat de kleffe homo-erotiek in Été 85 (Ozon, 2020) een persiflage is. Hier heerst dezelfde sfeer als het al even kleffe Call Me By Your Name (Luca Guadagnino, 2017). Als ik zie welke karikatuur Valeria Bruni Tedeschi neerzet als hysterische huisvrouw-slash-winkelierster, denk ik dat het toch een persiflage moet zijn. Vreemd, overigens, dat Ozons film van 2020 is, zo verouderd is hij. Ik dacht aanvankelijk dat het een jeugdzonde moest zijn, maar toen ik Valeria zag opdraven, wist ik dat dat niet kon.

*

(…)