wolkenfragmenten uit Esther Kinsky, Kreupelhout (vertaling Josephine Rijnaarts)
4196
’s Morgens hingen de wolken
soms zo laag dat het landschap rondom onzichtbaar was. Je hoorde het geronk van
bergop rijdende bussen, roepende stemmen, om het kwartier luidende
kerkklokken. Geluiden uit een andere wereld, het enige wat je zag waren wolken.
Boven mijn hoofd smolten de geluiden uit het dorp samen met het zeurende
gesnerp van de kettingzagen op het kerkhof. De houthakkers werkten ook als het
mistig was, door de wolken heen hoorde je hun kreten beter dan bij een
heldere hemel. (26)
4197
In de loop van de dag klaarde het
op, de lucht brak open en de wolken vielen uiteen in slap hangende
sluiers die naar de dalen zakten. (26)
4198
’s Middags lag de vlakte aan de
voet van de Olevaanse heuvel donker en ernstig onder hoge regenwolken
die boven de bergtoppen langs de hemel dreven, in bruine en blauwe tinten,
dooraderd met gelig licht. (26)
4199
Af en toe brak er een smalle,
verblindende lichtstraal uit een van de gelige aderen aan de bewolkte
hemel en viel als een vingerwijzing schuin op een van de rookkolommen, alsof
daar een van hogerhand uitverkoren offer werd gebracht. (27)
4200
Met de dagelijkse rookkolommen van
brandende olijftakken, de schaduwen van de wolken, het winters vale
kreupelhout en de paarse braamranken langs de kant van de weg. (30)
4201
Twee dagen hingen de wolken
zo laag dat ik zelfs het dorp niet kon zien. (37)
4202
Maar die dag, omgeven door witte,
zwarte, wolkensluiers, leek ze plotseling mededeelzaam en rustiger, ze wees
omhoog, waarmee ze vast de hemel bedoelde die je niet zag, en zei: Giorno della merla! (38)
4203
Boven die weidsheid en de lichte
horizon hing een grote donkerblauwe wolk met bruinige uitstulpingen, die
aan de randen uiteenrafelde tot geelgroene, bevende veren en linten. Onder de wolk
was het uitzicht helder en scherp, totdat het weer begon te regenen, alles
wazig werd en zelfs het kerkhof veranderde in een vage vlek, waar de toppen van
de cipressen nu heen en weer bewogen. (53)
4204
Door een raam zag ik in het westen
de zon, omgeven door paarse, oranje, gele en bruine flodderige wolken. (54)
4205
Tussen de heuvels kropen wolken
dichterbij, die alles in klamme witheid hulden. Er viel een heel fijne regen,
soms waren de druppels zo fijn en zwevend dat het waarschijnlijk alleen de wolk
zelf was die zijn nattigheid verspreidde. (…) Tot er zonlicht door de …) Tot er
zonlicht door de wolken sijpelde en op het kerkhof viel, terwijl al het
andere nog verborgen lag in de mist. Op dat moment lichtte het kerkhof
goudkleurig op boven een oceaan van wolken (…). (55)
4206
Hij parkeerde op een uitwijkplaats
vlak voor de hoofdingang, waar de zon in zijn auto scheen zodra die ook maar
even achter de wolken vandaan kwam. (61)
4207
Meeuwen, wind, een bijna turquoise
hemel, wattige wolkjes met kleine blauwe schaduwen, door dat alles werd
Italië in één klap aan de kant geschoven. (71)
4208
Maar terwijl de mannen aan het
harken waren, verschenen er achter de vulkaanheuvels in het westen merkwaardige
wolken, die als bruine rookkringen boven de randen van de bergen
opstegen en daarna, toen ze over de vlakte dichterbij kwamen, paars
verkleurden, terwijl er uit het zuiden een blauwachtig donker kwam opzetten. (106)
4209
Onweren deed het niet, de zware wolken
trokken naar het noorden weg en bleven daar nog een tijdlang roerloos hangen,
donkerblauw, met zo nu en dan wat gerommel onder de bergkammen. (107)
4210
Geel licht omkranste de wolken
boven de bergen in het westen en de merels zongen zoals ik ze dit voorjaar nog
niet had horen doen. (107)
4211
Ik zie de bergen in het westen, de
heuvel met Paliano, de kam met de pijnbomen, ik herken het kleine Capranica
boven op de berg naast de pijnbomen, ook al ligt alles in het halfduister, als
in de schaduw van een reusachtige wolk. (113)
4212
Het zweven boven de vlakte, met het
dorp, het kerkhof en het huis op de heuvel achter me en de wolk boven
me, is enorm inspannend voor het hart. (113)
4213
De lucht was die laatste dagen van
maart bedekt met een dunne grijswitte nevel die niet oploste en zich ook niet
verdichtte tot wolken, maar alleen als een sluier over het blauw lag. (114)
4214
De laatste avond in Olevano betrok
de lucht, de zon werd dof en verdween achter rusteloze wolkenlagen,
blauw, met gescheurde randen. (116)
4215
Het miezerde nog steeds, maar de wolken
hingen niet laag en er verspreidde zich een wittig licht. (118)
4216
Uit het noorden kwamen wolken
opzetten, de Alpen deden me huiveren, ik aarzelde, daarna stak er wind op en
werd het koud. (119)
4217
Terwijl mijn vader het zoveelste
verkeerd uitgesproken woord aangreep om me in de rede te vallen, me te
verbeteren en daarna met veel omhaal te vertellen over een volgens hem
wereldberoemde draaimolenfabriek aan de Po bij Mantua, stelde ik me een door
mist omgeven deel van een rivierenlandschap in Noord-Italië voor, dat vlak
onder een zeer laag tussen hemel en aarde hangend wolkendek zweefde. (125)
4218
Het is een bewolkte dag, het
licht is grijs, de oever van het onbekende water heeft met riet omzoomde
inhammen en loopt aan één kant lichtjes omhoog naar een wei. (138)
4219
Ze maakte zich niet druk om de wolken
die kwamen opzetten (…). (143)
4220
Toen we uit Rome vertrokken, waren
de straten nat van een onweersbui en de donkere wolken waren nog niet
helemaal weggetrokken. (152)
4221
De zee was spiegelglad, het was bewolkt
en de warme lucht leek van lood. (155)
4222
Het donderde zachtjes, meer een
gerommel aan de hemel, die te zwaar, te grijs en te wazig was om met onweerswolken
te komen aanzetten. (156)
4223
Op de tweede dag van de jacht
ontstond er in de loop van de middag in het westen een wolkenfront, dat
dichterbij kwam. De wolken hadden reusachtige bruine uitstulpingen en
rond de randen scheen groengeel licht, maar algauw was ook die lichtkrans
verdwenen en verloor het landschap alle kleur. (187)
4224
Behalve de vogels was alles gedempt
en gedwee, alleen de zon stak als hij tussen de wolken tevoorschijn kwam
en het licht was dan fel en scherp.
(187-188)
4225
Op een bank zat een man, hij droeg
een oude tweedjas, spierwitte gymschoenen en een zonnebril met een metalen
montuur, die iets ouderwets Amerikaans had, een stukje jaren zeventig dat aan
foto’s uit New York deed denken, nonchalante mannen op het strand van de Atlantische
Oceaan, wolkenkrabbers die zich in brillenglazen spiegelden. (207-208)
4226
Hoewel zich in de plassen op de
bodem van de sloot een blauwe lucht met opbollende wolken had
gespiegeld, was de lucht hierboven witgrijs. (221-222)
4227
Wijd en zijd was er niemand te zien
behalve wij, het was midden op de dag, in de buitengewone hitte zinderde de
lucht onder een wittig bewolkte hemel boven het gebied (…). (233)
4228
Tussen winters stugge braamranken
keek je over stille wateroppervlakken tot Comacchio in het noorden, en naar de
andere kant via het pension en het onderstation tot aan de parasoldennen, die
als wolken aan de overkant van de Via Romea boven de huizen van Lido di
Spina stonden. (251-252)
4229
Bovendien wist iedereen dat het
onbetrouwbare grondwater in één nacht tuinen, veranda’s en bordessen onder kon
zetten, totdat er in de tuinen alleen nog wolken leken te gedijen, en
ook van de wind in dit gebied hoefde weinig mededogen te worden verwacht. (259)
4230
Mozes maakte zijn schoen vast en
kijkt naar de witte hand uit de wolken, geheven in een zegenend gebaar. (280)
4231
Midden in het tere blauwgroen
tekende zich een vage vorm af die van alles kon zijn – een boot, een eiland,
een verzonken stad, de schaduw van een wolk, hoe dan ook een fantasie
van de toeschouwer, optisch bedrog. (281)