14 november 2025
(…) Ik
heb hier nu een schilderij van P. Ik ben daar heel blij mee. ‘s
Avonds valt, als ze schijnt, het zonlicht op dat schilderij. Ik maak
daar dan foto’s van: mijn eerbetoon aan iemand die een heel goede
vriend had kunnen worden. Dat was toch mijn gevoel. Maar ik heb hem
te laat leren kennen. (…) Je moet alert zijn. Ik kom stilaan in de
leeftijdszone waar het elk moment gedaan kan zijn. Je moet er zijn
voor wie er straks niet meer is, voor die persoon zelf in de eerste
plaats, maar ook opdat je achteraf geen spijt zou hebben dat je niet
genoeg hebt gedaan. Ik heb P maar een keer of vijf gezien. Ik heb met
hem kaartgespeeld en gedronken. Nu heb ik een schilderij van hem.
Veel meer dan dat is het niet, maar het is wel een spoor. (…)
*
(…)
*
Ik noteer de contrastwerkingen in Alleman van Philip Roth. Hoe hij de herinnering aan beleefde idylles – in casu die in de zomer van 1967 met zijn tweede vrouw Phoebe (161-163) – laat botsen met de bikkelharde ziekenhuisrealiteit waarmee oude mensen af te rekenen krijgen. ‘De ouderdom is (…) een meedogenloos gevecht, en juist als je op je zwakst bent en het minst in staat om als vanouds partij te geven.’ (165) En het erge is natuurlijk dat je je, op het moment dat je die idylles beleeft, niet bewust bent van de meedogenloze strijd die je zult moeten voeren en van hoe je je daarop zou kunnen voorbereiden. Vraag aan mezelf: aan welke idylle zal ik terugdenken wanneer ik mijn meedogenloze strijd zal moeten voeren? (…) Dit is wat Alleman te bieden heeft: wat je krijgt als een schrijver lang genoeg lucide blijft om de verschrikkingen van de ouderdom te beschrijven.
*
Contact met Rein Hannik, auteur van een zeer lezenswaardige wekelijkse column op Facebook, die bijna altijd over hemzelf in zijn jonge jaren gaat, over een jongeman die hij ‘Rein jr’ noemt. Hij complimenteert me met de titel van mijn blog. Minder gelukkig maakt hij me dan weer met zijn opmerking dat die titel hem doet denken aan De helaasheid der dingen. Ik mik met Het leven als voorlopige oplossing liever op Leven als ambacht of Het leven een gebruiksaanwijzing. Mijn aanbod om hem een exemplaar van Vaderader op te sturen wimpelt hij af. Hij heeft er geen tijd voor. Of hij wenst er geen tijd voor vrij te maken. Ik heb daar begrip voor, maar het steekt toch een beetje. Anderzijds: ik heb ook nooit moeite gedaan om zijn boeken in huis te halen en te lezen: Coef en Keukendrinkers. Wel plezier doet dan weer zijn compliment voor mijn foto’s. Hij noemt ze ‘uitgebeend’. (…)
*
(…) ‘Deep democracy’, wat blijkt een methode te zijn om op een constructieve manier te vergaderen en polarisatie te vermijden. (…)