3 november
2025
Gisteren
kwam ik op straat X tegen. Hij vertelde, toen we bij elkaar naar onze
gezondheidstoestand informeerden, dat hij zich enige tijd geleden had
verslikt. De etensrest was in zijn keel blijven hangen, of ergens
dieper in zijn slokdarm. Zijn vriendin had hem aangeraden om naar de
spoeddienst te gaan. Er werden foto’s gemaakt, en zo kwam een vlek
op zijn long aan het licht. Kwaadaardig, het ding is intussen
verwijderd. Kortom, mocht X zich die dag niet hebben verslikt, dan
stond hij nu misschien niet op straat met mij te praten.
*
(…)
*
De
son vivant van Emmanuelle Bercot
(2021) grijpt
me naar de keel. Voortdurend op het randje van de sentimentaliteit –
wat met zo’n thema, een ten dode opgeschreven kankerpatiënt, ook
moeilijk anders kan –, maar het blijft aanvaardbaar. Wellicht
doordat Bercot
op een slimme manier de link legt tussen het voortreffelijke spel van
de acteurs (Benoît Magimel
en Cécile de France, die Catherine Deneuve overtreft)
en het beroep van de zieke, een 39-jarige
leraar dramaturgie die zijn
studenten het intense spelen bijbrengt, maar
die vooral kampt met het idee dat zijn leven te kort zal zijn geweest
om iets blijvends tot stand te hebben gebracht.
Ook de figuur van de empathische dokter blijft bij.
