vorig jaar 496

11 november 2025

(…)

12 november 2025

Een vrouw die, zoals wel vaker in mijn dromen, een soort van composiet is van vrouwen die ik heb gekend, vist water op uit een rivier. Ze drinkt ervan. Pas daarna merken we dat er in het water olifantenfoetussen drijven. De mini-olifantjes hangen vast aan een veel grotere moederkoek. Ze zijn wit en leven, hoewel ze onder water drijven. In een ander gedeelte van de droom geef ik in het parlement een speech over het overheidsgeweld dat wordt ingezet tegen vreedzame betogers. Ik doe dat los van het blad, met branie en bravoure. Tijdens het speechen becommentarieer ik mijn eigen toepassingen van retorische kunstgrepen: tegenstelling, overdrijving, etcetera.

*

Uiteraard ben ik na het vroege naar bed gaan alweer veel te vroeg op: om drie uur. Vijftig bladzijden Alleman. Ik vermoed dat Philip Roth het boek erg snel heeft geschreven, freewheelend als het ware. Maar toch vind ik het goed. In 2007, toen ik het een eerste keer las, dacht ik daar anders over.

*

(…)

13 november 2025

(…)

*

We komen samen om P te gedenken. Aan iedereen is gevraagd om een Duvelglas mee te brengen want er worden Duvels geschonken: P dronk tot op het laatst niets anders. Of neen, dat is niet helemaal juist. Op zijn euthanasiebed in zijn woonkamer liet hij, naar verluidt, nog een veertig jaar oude fles Poire Williams uit zijn buffetkast opdiepen. Die werd verdeeld onder de aanwezigen. Er moest worden geklonken op het leven. Pas na het flessengeluk kon P vredig afreizen. De aanwezigen bleven met een leeg glas achter. GC las tijdens de herdenking geëmotioneerd een afscheidsrede voor. D las twee van de gedichten die P de laatste weken had geschreven. GH ten slotte las het in memoriam voor dat P zelf had geschreven, en voerde ook zijn herinneringen aan P op. ‘We hebben P nooit echt gekend.’ Hoewel, kun je dat niet van elke mens zeggen? (…) P was een non-conformist, maar hechtte niettemin veel belang aan etiquette en stijl. Etiquette heeft niets met elitarisme te maken, alles met respect en trots. P was een heraut van het zogenaamd nutteloze, dat voor de mens zo nodig blijkt. (…) In de loop van de avond kwam nog een anekdote over Achilles Van Acker boven water. Asiel Sarbon zou in het parlement ooit hebben gezegd: ‘Le problème pour le transport du sarbon est la manque de pénis’ (péniches, aken). Dat zinnetje werd in de conversaties die P met zijn vrienden voerde vaak opgehaald, tot eenieders hilariteit. Wat heb ik een spijt dat ik niet meer inspanningen heb geleverd om deze bijzondere man het laatste jaar van zijn leven, nadat ik hem een eerste keer had ontmoet, beter te leren kennen. (…)