16 maart 2025
De muziek van An Pierlé heeft me nooit aangesproken. (…) Dan toch liever Tori Amos. Met wie Pierlé niet wil worden vergeleken, verneem ik nu in Touché. En Friedl’ maar dóórvragen. Over de borstkanker. De amputatie. De reconstructie. ‘Ik houd van littekens,’ zegt An parmantig. Ik blijf luisteren omdat ik toevallig met de afwas bezig ben en mijn handen bijgevolg te nat zijn om de knop om te draaien. (…)
*
De grappige taalspelletjes en auctoriële interventies van José Saramago in Het stenen vlot. Het ongemeen grappige verhaal ‘Een vergeten dichter’ van Vladimir Nabokov, in de bundel Lente in Fialta, met de tegenproef van wat de schrijver beweert over maatschappelijk betrokken literatuur – het verhaal is namelijk uitermate politiek. En dan de memoires van Philippe L, Echt! Waar gebeurd, waarin ik vandaag meer dan honderd bladzijden lees. Toch een rijk leven heeft die man gehad. Ups en downs. Professioneel succes. Gedonder met vrouwen. De aarzelingen en het van twee kantjes eten. Ik heb bewondering voor zijn eerlijkheid – al besef ik wel dat niet iedereen die ter sprake wordt gebracht gelukkig zal zijn dat hij, maar vooral zij, in dit op dertig exemplaren verspreide boek figureert. Het einde is een afscheid, maar Philippe leeft nog, tegen alle verwachtingen in. Ik zie hem morgen.
*
In Sint-Andries wordt in een ruime perimeter asbest geruimd na de brand in het Waggelwater-industrieterrein gisteren. Zo gaat het altijd: de samenleving mag opruimen en opdraaien voor het door hebzucht veroorzaakte verzuim van enkelingen. En reken daar ook maar de politici bij, die al jaren veel te laks zijn als het eropaan komt een strikte asbestwetgeving te maken. Toevallig is er net vandaag daarover een Panoreportage op de VRT. En toevallig speelt daarin de nieuwe N-VA-voorzitter Valerie Van Peel een prominente rol. Dan komt die Brugse brand, en de nasleep ervan, wel op een bijzonder gelegen moment. Je zou haast geloven dat de N-VA hem zelf aangestoken heeft.
*
(…)
