10 maart 2025
*
Wandeling met X in de omgeving van Oedelem-Berg. De laatste mooie zonnige dag, net geen 20 graden. X vertelt van alles, maar ik kan niet bijhouden wat. Pol D komt net op zijn erf. [In de lagere school zaten we zes jaar lang in dezelfde klas.] Ik groet hem, maar hij herkent me niet. Vreemde gewaarwording. Die ene andere keer dat ik hem hier zag, zeker meer dan twintig jaar geleden, herkende hij me wel nog. (Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik hem in een andere context wellicht ook niet zou hebben herkend.) Zo verdwijnen wij, nog in dit leven, uit elkaars geest en geheugen. (…) Ik herinner me nu weer waar het op de wandeling – onder andere – over ging. Over kanker en de verminkingen. Over hoe veel mannen om die reden hun vrouw verlaten. (…) We hadden het ook over de manier waarop X’s kinderen hun kinderen opvoeden: met veel te weinig autoriteit en te veel keuzemogelijkheden, die eigenlijk een vorm van keuzedwang en dus van onvrijheid zijn, precies het tegenovergestelde dus van wat onnadenkend wordt beoogd. (…) Ik geniet voor de zoveelste keer van ‘De uitvreter’. Volstrekt uniek proza, en ik blijf telkens bij andere details stilstaan.
*
Voor LVO bekijk ik de scripties die ik in de eerste kandidatuur moest maken: over Gabriel Marcel, Thomas van Aquino en Merleau-Ponty. Schools en aanmatigend.
*
(…)
*
Aan het Stil Ende loop ik B tegen lijf. Ze duwt een rolstoel voort, met daarin J, die niet veel meer is dan een wrak, een overblijfsel van de mooie vrouw die ze ooit is geweest en met wie ik – twintig jaar geleden? – ooit, samen met nog een aantal andere mensen die ik nu nooit meer zie, een paar dagen in Zuid-Engeland heb gewandeld. Ik beloof haar om in Word-formaat mijn boeken door te sturen. Want ze leest veel, zegt B, maar ze is niet meer in staat de bladzijden van een fysiek boek om te draaien.
