13
maart 2025
De
toestand in de wereld. Gaza en de Westbank. Rusland en Oekraïne.
Trump claimt Groenland. In Syrië moorden geloofsgroepen elkaar uit.
Gletsjers smelten aan ijltempo. De grond en het water zitten vol gif.
In Congo worden duizenden mensen vermoord en geen kat kijkt ervan op.
Heeft het zin om zich over alles te willen blijven informeren? Ik
wend in elk geval steeds vaker de blik af. Dat doen de nieuwsgaarders
zelf ook. Zo is vandaag prominent in het nieuws aanwezig dat ‘precies
vijf jaar geleden de coronalockdown inging’. ‘Blijf in uw kot’
en de desastreuze persconferentie van toenmalig premier Sophie
Wilmès.
*
(…)
*
(…)
*
Vandaag
twee prachtige songs van twee grote artiesten leren kennen:
‘Carnival’ van Natalie Merchant en ‘Seven Psalms’ van Paul
Simon. Ik hou van het timbre van Merchants stem, haar wat eentonige
zangstijl, de arrangementen die gesofisticeerder zijn dan ze lijken.
Simon zie ik in de film In Restless Dreams,
die ondanks de drie uur dat hij duurt geen moment verveelt. De
eigenaardige relatie met de klier Garfunkel; de twee of drie
huwelijken; de wreedheid van het ouder worden en aftakelen; de
toenemende neiging om, nu het einde nadert, de rationele
levensbeschouwing in te ruilen voor de bereidheid om een bepaalde
vorm van mystificering toe te laten. Vandaar ook die ‘Seven
Psalms’, waarvan Simon zegt dat ze hem in een droom werden
gedicteerd. Maar wat heeft die man prachtige songs gemaakt. ‘The
Only Living Boy in New York’ bijvoorbeeld, maar nog vele andere
waarvan de titels me nu niet meteen te binnen schieten.
