3 juli 2025
De professor, een vrouw, komt heel nadrukkelijk naast me zitten, om niet te zeggen dat ze tegen me aan komt schurken. Het lijdt geen twijfel: dit is seksueel grensoverschrijdend gedrag. Terwijl ze nog naast me zit, informeer ik bij medestudenten wat ik daar procedureel tegen kan ondernemen. Volgende sequentie: ik moet de hond van X uitlaten. Tussen mij en zijn partner is er ook iets, maar wat precies, blijft onduidelijk. Haar aanwezigheid in mijn droom berust op een dagrest want toen ik gisteren, uit het raam voorover leunend, naar de straat keek, zag ik haar voorbijfietsen. Volgende sequentie: een station in aanbouw. Het gebruikelijke zoeken naar de juiste aansluiting. Trappen, perrons, informatieborden die het niet doen. Een van die borden ligt zelfs helemaal open, zodat ik het inwendige mechaniek zie. Er zijn veel minder treinen dan normaal: het ziet ernaar uit dat ik lang zal moeten wachten. Uit dit alles word ik wakker met een hevige hoofdpijn. Ik zet de ramen open en laat frisse lucht de warmte die nog in mijn appartement aanwezig is verdrijven. Na enkele bloedhete dagen krijgen we menselijkere temperaturen. Die hele klimaatopwarming begint, nu ze echt manifest wordt, mij te beangstigen. Er is geen ontkomen aan. Vluchten kan niet meer. Gisteren las ik een inspirerend portret van Anuna De Wever. Groene transitie, dat is praat voor de vaak: enkel revolte blijft nog over.
*
Behalve J, die ik aan de kassa van de Carrefour een half minuutje spreek, krijg ik vandaag niemand te zien. Soms weegt de eenzaamheid zwaar door. (…) de deontologische code van de stad Brugge en (…) een ambtenaar die in het openbaar zijn politieke mening over een incident in de gemeenteraad heeft geuit. (…) kan volgens het Brugse bestuur niet. Ambtenaren moeten zwijgen. Zowel in het openbaar maar nu zelfs ook privé. Zo staat het in de deontologische code (…)
*
Ik werk me de hele dag te pletter. (…) Om halfacht geef ik er, uitgeteld, de brui aan. Er blijft nog werk liggen voor morgen. Het wordt geen vrije vrijdag.
*
