16 mei 2025
(…)
17 mei 2025
(…) Het is in de tuin van de psychiatrische instelling tegenover het station van Duffel even zoeken naar de Kapel van het Niets van Thierry de Cordier: een zwarte constructie met een witte opstaande wand en een opengewerkt plat dak. Een tuinier laat even op zich wachten – hij heeft de sleutel om de deur te openen. Het lukt hem niet. Mij lukt het, vreemd genoeg, wel. De ruimte binnen is – hoe kan het ook anders voor een kapel met die naam – leeg, op een zwarte pilaar die excentrisch geplaatst is na. De witte muren zijn aangeslagen met groene schimmel of mos door de blootstelling aan de binnenvallende regen. Het geheel is wel heel erg minimalistisch. We maken enkele foto’s. (…) In Mechelen bezoeken we de Dossinkazerne. Op een drafje door de tijdelijke tentoonstelling over sporters in Auschwitz. Dan lenen we onze stem voor een project dat eruit bestaat dat de namen van alle 26.000 van hieruit weggevoerden worden ingelezen door evenveel verschillende bezoekers. Ik spreek de naam in van Aron Wijnschenk, een diamantslijper uit Amsterdam die in 1942 na een razzia werd weggevoerd met het derde transport, om enkele dagen later in Auschwitz te worden vermoord. Hij was toen net even oud als ik nu ben – misschien is dat de reden waarom ik aan hem word gekoppeld.
Op de markt van Mechelen drinken we een koffie. Praatje met een allochtone ober die de transformatie van zijn stad de voorbije dertig jaar zeer positief beoordeelt. Maar hij zou toch niet voor burgemeester Somers stemmen omdat hij een andere ideologische overtuiging is toegedaan. Welke, dat zegt hij niet, maar het feit dat hij het meteen over veiligheid heeft doet mij een donkerbruin vermoeden hebben. (…)
*
(…)
