fragment uit Het maaiveld
Een
lichtpunt in het vijfde jaar was de leerkracht voor Frans, Michel
Perquy. Met zijn uiterlijk verwees hij van alle OLVA-leraren het
uitdrukkelijkst naar de toen nog maar tien jaar in het verleden
liggende revolte van ‘68. Zijn sluike lange haar, in een punt
uitlopende sik, onafscheidelijke pijp en zwarte rolkraagtrui maakten
van hem het buitenbeentje van het korps. Hij leek er niet echt bij te
horen – en hij leek dat ook niet te willen. Als een vrijbuiter
waarde hij rond tussen de klerken. Rond de veertig moet hij toen
geweest zijn. Later zou hij naar Parijs verhuizen, een stad waar hij
zich wellicht beter in zijn sas zal hebben gevoeld dan in
Assebroek-bij-Brugge. Hij werd ook literair vertaler – ik herinner
me dat mijn hart opsprong toen ik zijn naam zag staan in het boek
Camille
Claudel, een vrouw. Gedurende enige tijd was dat boek een bestseller omdat het succesrijk
was verfilmd. Hoe het meneer Perquy verder is vergaan, heb ik nooit
vernomen. (*) Hij was zo iemand van wie je wist dat hij wist wie je was.
Tot welke soort je behoorde. Hij hoorde er net als jijzelf niet bij.
Dat schiep een band, een die ervoor zorgde dat je bij hem je uiterste
best deed. Zijn vertrouwen wilde je niet beschamen.
Frans
in de poësis:
de opdracht om – in het Frans – een gedicht te schrijven viel
niet uit de lucht. We kregen er een week de tijd voor. Ik pakte die
taak heel serieus aan. Mijn gedicht werd erg lang. Het paste niet op
één blad. Maar tegelijkertijd wou ik het ook niet als iets al te
hoogdravends of ernstigs presenteren. Daarom tikte ik het uit op een
rol wc-papier. En zo diende ik mijn werkstuk ook in bij meneer
Perquy. Hij vroeg niet waarom ik het zo had gedaan, hij begreep het
en maakte geen misbaar.
(*) Dit is achterhaald. Michel Perquy is nu kunstschilder: https://oparijs.eu/over-oparijs/
