fragment uit Het maaiveld
Het voetbal verloor stilaan zijn betovering. Zeker toen, als gevolg van de veiligheidsmaatregelen die zelf waren voortgevloeid uit het hooliganisme, de staanplaatsen door zitplaatsen werden vervangen. Samen met de lonen van makelaars en spelers stegen de prijzen van de toegangstickets. Vlaggen werden verboden. De Spionkop distantieerde zich van het janhagel dat de westtribune had ingenomen. Kortom, dat hele voetbal werd steeds minder een aangelegenheid voor Jan met de Pet.
De Heizel vormde acht jaar na de bekerfinale van 1977 het toneel van verschrikkelijke gebeurtenissen die wij allemaal live op tv konden volgen en waarnaar nog vele jaren later wordt verwezen met het woord ‘Heizeldrama’. Op de Heizel verloor, in mijn beleving, het voetbal definitief zijn onschuld.
Nu, anno 2021, is het hele spelletje helemaal om zeep. Nergens anders wordt de diepe werking van de kapitalistische logica zo cynisch zichtbaar gemaakt en tegelijk zo cynisch ongemoeid gelaten als in het voetbal. De concentratie van het geld heeft ervoor gezorgd dat in heel Europa nog een tiental clubs de plak zwaaien. Zij kopen alle beste spelers op, zij houden de mensenhandel in stand, zij fungeren als witwasmachines voor duister geld uit de Emiraten, maar ook uit de voormalige Oostbloklanden en, dichter bij huis, de zakken van de autochtone maffia’s. Sympathieke ploegjes als Club Brugge – waar nochtans ook vele miljoenen rondgaan en die al evenzeer het speeltje zijn van magnaten – komen er niet meer aan te pas. Real Madrid, Manchester City, Juventus Turijn, Bayern München, Paris Saint-Germain en nog een paar andere geldmachines verdelen de poen onder elkaar op het miljoenenbal van de Champions League, en de rest mag meedoen als garnituur.
Dat is de hele superstructuur. Maar het voetbal is ook op zich verziekt. De mores op het veld en in de bestuurszetels namen een duik. Spelers binden zich niet meer aan een club maar spelen enkel nog voor de etalage, in de hoop een lucratieve transfer te versieren. De samenstelling van de ploegen wordt steeds exotischer en achter elke opgestelde Afrikaan staat een leger van zwarte jongens die het niet hebben gehaald en die in een of andere illegaliteit belanden. Het spel zelf is sneller en – op hoog niveau – mooier om naar te kijken, maar het wordt ontsierd door beenharde tackles en vooral door het eeuwige veinzen en mekkeren door vedetten die bij de minste aanraking – hoewel voetbal toch een contactsport is – kermend over het gras rollen, om dan weer snel op te staan wanneer blijkt dat de scheidsrechter niet bereid is om zich door hun komedie te laten misleiden. Is de bal uit, dan zie je altijd, maar dan ook altijd, allebei de rivaliserende spelers die het duel aangingen de ingooi of hoekschop claimen. Schwalbes worden zelden correct bestraft. Enzovoort. Toch vreemd dat dergelijke zaken in bijvoorbeeld rugby niet voorkomen. Of nog niet.
