12 september 2025
Om twee uur op met een hevige pijn in mijn linkerbeen. Wat is hier aan de hand? Nooit eerder heb ik die pijn gevoeld.
*
Ik lees Oersoep uit. Ik weet nauwelijks nog waarover het gaat. Is dit een trip? Het gaat over promiscuïteit. Alles loopt door elkaar, het is inderdaad een soep. Ik chat erover met X. Ik ben blij, zeg ik, dat ik eindelijk eens te maken heb met een vrouwelijke auteur die niet, zich verschansend achter het argument ‘emancipatie’, terugschrikt voor het onderscheid tussen man en vrouw. ‘Man en vrouw verschillen fundamenteel,’ beaamt X. ‘En dat is net zo tof.’ (…)
*
Heen en weer naar de bibliotheek gestrompeld. Volgens Y zou het ischias kunnen zijn. Ik hoop dat dit niet het begin is van een langdurige, laat staan definitieve pijn en van het verder inperken van mijn actieradius. Blijven bewegen zal belangrijk zijn.
*
Ik begin, omdat het moet voor de leesclub, aan Ochtend in Jenin van Susan Abulhawa. Het wordt al meteen duidelijk dat dit weer zo’n eendimensionaal boek over verschrikking en ontheemding wordt, genre De vliegeraar van Kabul en dergelijke. (…)
*
In Touché zegt Alain Remue, voormalig diensthoofd van de cel Vermiste Personen, dat hij ‘zot’ wordt van collega’s met tatoeages, oorringen en piercings. ‘Hoe kun je nu als politieagent respect afdwingen als je er zo bijloopt?’ Ik kan hem alleen maar gelijk geven.
*
