1
september 2025
Benoni
zit naast mij in een klaslokaal. Medestudenten (die
in mijn droom de gedaante
aannemen van
mijn jonge nieuwe collega’s op het werk) hangen prenten aan de
muur. Benoni zie die prenten
absoluut niet ziet zitten en
geeft daar ook uiting aan.
Een
spiegelreflexcamera hangt aan
een kapstok. Door onhandige
manipulaties van de medestudenten/collega’s valt die tot twee keer
toe op de grond.
*
Nadat
ik met P de spullen heb opgehaald die ik uit de nalatenschap van PL
heb uitgekozen – twee schilderijen, elf boeken, tien tekeningen en
een echte, in Marokko gemaakte fez – drinken we samen een koffie in
de hoek van haar woonkamer. We
zitten tussen de twee ramen,
waarvan er een uitkijkt op de brug en het stuk van de
Beenhouwersstraat naar de Noordzandstraat. Er komt net een hele klas
bakvissen aangewandeld, allemaal gelijk, mooi en langharig. ‘‘t
Sien de kaloowten van de Maricoowlen’, zegt P lachend, goed wetend
dat ik onze katholieke medemensen het
bestaan ook wel gun, ook al
zijn ze op de een of andere manier verbonden aan de Maricolenschool
in de Oude Zak. We hebben het over de vergeefsheid van het vergaren
van spullen die enkel voor onszelf een waarde hebben, en dat je er op
tijd een bestemming aan moet geven. (…)
*
(…)
*
The
Last Farewell (2019) had ik nog
maar anderhalf jaar geleden gezien, zo blijkt uit mijn lijstje.
Familiebanden en een gigantisch cultuurverschil. Ontworteling door
zowel migratie als door razendsnelle veranderingen, niet altijd ten
goede, in het thuisland. De pijn van het afscheid, waarvan beide
partijen weten dat het het laatste is, terwijl ze doen alsof ze dat
niet weten.
