2 september 2025
(…)
*
*
(…) de intrigerende irrationele verbintenissen die de werking van de geest en het landschap met elkaar kunnen aangaan. Bijvoorbeeld wanneer je in de auto naar muziek luistert en achteraf precies kunt reconstrueren waar je wat hebt gehoord. In die mate zelfs dat je innerlijke jukebox datzelfde liedje begint af te spelen telkens je op diezelfde plek passeert. Dat vermogen ben ik ondertussen op de een of andere manier kwijtgespeeld. (…)
3 september 2025
(…) In het station zag ik een autochtone zestiger zeer langdurig kijken naar een allochtone man die de perronvloer schoonmaakte. De indrukwekkende driemaster die ik vier uur eerder bij mijn aankomst aan de kade naast de sporen had zien liggen, was uitgevaren. Zwarte wolken pakten samen. Ik was net voor de regen thuis.
*
Ik heb een paar keer, hoewel ik – uiteraard – alleen zit te kijken, hardop gelachen bij de vierde aflevering van jaargang drie van Chantal. Dit is een zeer goed gemaakte, luchtige en kluchtige reeks, met toch ook wel die pijnlijke, cringey toets van In de gloria, wanneer regisseur Mathias Sercu met een onmiskenbaar genoegen als een slechte tandarts de kleine mentaliteitjes van La Flandre profonde aanboort. Heerlijk ook, dat Zuid-West-Vlaamse dialect. Rouge Heroes is dan weer een over the top-persiflage op de WO2-heldenfilms. Het stoere gedoe van in Cameltoetsen gehulde binken met getaande koppen en met, uitermate anachronistisch, ACDC als score.
