16 augustus 2025
(…)
*
In Galicië woedt, zoals op vele andere plaatsen, een niet meer te controleren bos- en natuurbrand die al een gebied in de as heeft gelegd dat even groots is als, luidens de berichten, ‘de helft van de provincie Limburg’. Ach, als het Limburg maar is, dat is ver van ons bed. In de berichten gaat het enkel over geblokkeerde wegen en geëvacueerde dorpen. En er zijn al twee doden te betreuren. Het gaat dus enkel over mensen.
*
(…)
*
Naar Oostende. (…) Ik bedank ♠ voor zijn volhardende belangstelling voor mijn foto’s, teksten en tekeningen. Ik complimenteer hem met zijn kunst. We bekijken een boek van Wim Peumans over de Maas en het recentste nummer van Bahamontes, over de Ventoux. Voor de stille Palestina-manifestatie zijn er een vijftigtal deelnemers komen opdagen. Een van de allereerste passanten komt uitdagend voor ons staan en zegt, met uitgestoken handen, alsof hij ons terug in een denkbeeldig hok wil duwen of minstens tegenhouden (maar we gaan nergens heen): ‘Vive l’état d’Israël’. Dat is behoorlijk intimiderend. Achteraf bedenk ik dat ik had kunnen repliceren: ‘Vive les vingt mille enfants tués’, maar ik denk dat het beter is dat ik daar te laat op kwam. Na deze man zijn veruit de meeste, bijna alle eigenlijk, reacties bemoedigend. Na de actie ga ik met ♦ mee naar haar appartement. Ik vertel haar over (…). (Achteraf zal ik haar texten dat ik het weer veel te veel over mezelf heb gehad en dat ik te weinig naar haar heb geluisterd. Zij antwoordt: ‘In mijn leven gebeurt niets meer.’ Ik: ‘Maar er is veel gebeurd, en ik heb te weinig naar je verhalen geluisterd.’) ♦ (…) laat mij een keuze maken uit haar boeken. Ze voegt mij bij het afscheid (…) toe dat ik het glas altijd als halfvol moet zien: ‘Tu as le bonheur d’être Pascal Cornet.’ (In haar keuken had ik enkele minuten daarvoor, toen ik daar de gebruikte kopjes op het aanrecht ging plaatsen, een flesje Cornet 0% staan.) Die zin moet ik onthouden: ‘Tu as le bonheur d’être Pascal Cornet.’ Niet alleen het geluk te bestaan, maar wel als wie ik ben.
*
Thuis bekijk ik nog een aflevering van Other People’s Money en lees ik in De Standaard een interview met Stefan Hertmans over zijn tweede verblijf in de Luberon. (…)
