Waarom zou je terughoudend moeten zijn om een bisschop aan het woord te laten? Waarom zou je iemand die niet jouw geloof of overtuiging deelt het woord niet gunnen? Gelovig of vrijzinnig, het maakt niet uit – als we maar pluralistisch zijn en elkaar niet ‘den duvel’ aandoen. Mocht iedereen pluralistisch zijn, en dat ook uitdrukkelijk en metterdaad zijn, dan zouden er al heel veel onenigheden opgelost zijn nog voor ze zouden zijn ontstaan.
vrijdag 21 augustus 2026
vorig jaar 432
21 augustus 2025
Een vruchtbare dag, met twee boekverhalen: een over Frans Boenders en een over Danilo Kiš. De naam Frans Boenders lokt op Facebook wat reacties uit. Ik deel daar ook een verhaaltje dat S schreef naar aanleiding van het interview in De Standaard met Stefan Hertmans over diens buitenverblijf in de Vaucluse, waarin ze terecht besluit dat interviewster Guinevere Claeys het object van haar dweepzucht heeft geridiculiseerd. Ik plaats er een eigen commentaar bij (…). Daaronder komt een reactie van T: ‘Belachelijke commentaar.’ Het is niet duidelijk of dat op S’s tekst slaat of op mijn aanvulling. In elk geval spreekt hieruit: ‘Raak niet aan onze iconen.’
*
Op weg naar P (…) maak ik de volgende overweging: als (…), dan hoef ik in het stuk leven dat mij nog rest misschien helemaal niet zo spaarzaam te zijn als ik tot dusver, (…) en mij schikkend naar het principe van het goede rentmeesterschap, altijd ben geweest. J en N, die ik allebei al heel lang niet meer heb gezien en die ik voor P’s voordeur in hun nieuwe, modulair tot compacte rijdende slaapplaats om te bouwen verlengde Kangoo aantref, brengen mij al meteen op een idee: waarom zou ik mij niet ook iets dergelijks aanschaffen om, zolang ik daartoe nog in staat ben, Europa rond te trekken? (Maar ik besef meteen dat ik veel te honkvast en te weinig ondernemend ben om een dergelijk voornemen in werkelijkheid om te zetten.)
*
P meldt dat Johan Blancquaert (schrijfwijze?), die lange tijd De Nisse heeft uitgebaat (…) overleden is. Hij was nog maar vooraan in de zeventig. Ik heb hem zelf nooit persoonlijk gekend, enkel gezien. Ik vond hem een mooie man. (…)
*
Na een passage in de Carrefour blijf ik vanaf vijf uur binnen voor lectuur en televisie, onder meer een weinig inspirerende aflevering van Alleen Elvis… met de Brugse, en Brugs pratende, chocolatier Dominique Persoone.
donderdag 20 augustus 2026
vorig jaar 431
20 augustus 2025
Ik neem plaats op het terras voor een gebouw met geopende ramen, bij een aantal werknemers van de stad Brugge die daar zitten te kletsen. Ik vertel hun dat ik 35 jaar geleden ook nog voor de stad heb gewerkt. Huiszwaluwen vliegen af en aan en verdwijnen in het gebouw. Het gebouw is een bakkerij. Het is niet duidelijk of de bakkerij nog in werking is. Voor een bakkerij heb ik ook nog gewerkt. Die bakkerij – het was de industriële bakkerij Paverko – bestaat niet meer. Ik ga binnen om te kijken waar de zwaluwen nestelen die scheerlings over onze hoofden naar binnen en terug naar buiten vlogen. Ik zie ze eerst niet. Tot iemand naar boven wijst, en ja, aan de binnenkant van de gevelmuur hangt, tegen het plafond aan, een hele rij nesten waarop de zwaluwen landen en vanwaar ze weer naar buiten vliegen, op zoek naar voedsel voor hun jongen. Wanneer ik wakker word uit deze droom, herinner ik mij dat ik me de voorbije dag heb afgevraagd of de zwaluwen al vertrokken zijn. De gierzwaluwen zijn al weg. Ik las bij Gerbrand Bakker: ‘Die stiekeme gierzwaluwen, altijd maar vertrekken zonder waarschuwing: de échte zomer voorbij zonder het te merken.’ (Moeder, na vader, 257)
*
Bij Gerbrandy lees ik ook dat J.J. Voskuil in zijn dagboeken heel wat theoretische beschouwingen neerpende, over vriendschap, over het omgaan met mensen, over de verloedering van de natuur, over de zin van het leven. Daar ben ik in dit dagboek in elk geval nog niet toe gekomen. Voskuil is, volgens Gerbrandy, ‘ontzettend met zichzelf bezig’ (Moeder, na vader, 265). ‘“Zelfverheldering” noemt hij het.’ Bij mij gaat het niet om zelfverheldering, wel om het tegengaan van de zelfverduistering. Ik wil mezelf niet verklaren, maar wel bijhouden, bewaren, onthouden.
*
(…) We hebben het verder nog, in de veel te dure koffiebar (5 euro voor een dubbele espresso met een wolkje melkschuim) over (…) en over de video van Dalilla Hermans, en over hoe minderheidsgroepen zich al te gemakkelijk op hun zelfdefiniëring als minderheidsgroep beroepen en zo de bakfietselite achter zich krijgen, maar zich tegelijkertijd vervreemden van de heffe des volks, die, met giftige racistische commentaren, iemand als Dalilla Hermans een video doet maken om zichzelf te rechtvaardigen. (…) Wanneer X haar fiets uit het rek haalt, wordt ze op een haar na aangereden door een man op een racefiets die, reagerend op X’s kreet – het scheelde echt niet veel – nog een wegwerpgebaar maakt alvorens met een veel te hoge snelheid bij het sas van de Bloedput uit het zicht te verdwijnen.
*
Ik laat mij in Raaklijn en Fnac tot de aankoop van boeken verleiden: Rebellie van Joseph Roth, omdat X me dat aanraadde, maar ook De weemoed van de reiziger van Jan Brokken, Achtung Europa! van Thomas Mann en Chanson van Bart Van Loo. Terug thuis vind ik in mijn brievenbus L’Homme qui plantait des arbres van Jean Giono. A, die hier blijkbaar is geweest en vruchteloos heeft aangebeld, heeft het daar achtergelaten – zo blijkt uit een bijgevoegd briefje. (…)
*
Hetty Helsmoortel, die bekendstaat als wetenschapscommunicatiedeskundologe (of iets dergelijks – ze omschrijft zichzelf als een combinatie van wetenschapper en artiest, met een zwak voor Yasmine en Céline Dion), heeft in Alleen Elvis blijft bestaan over de wereld niet bijzonder veel te vertellen, maar des te meer over zichzelf. Een aflevering om snel te vergeten.
woensdag 19 augustus 2026
vorig jaar 430
19 augustus 2025
(…)
Bij het opruimen van mijn mailbox stuit ik op een bericht uit 2014 van M, een briefje vol vriendschap en verwachting. Zo treurig, wat er nadien van is terechtgekomen. Of niet terechtgekomen. En kijk, ze is nu al anderhalf jaar dood.
*
(…)
*
In het Witte Huis likken Europese premiers en presidenten de hielen van hypernarcist Trump. Zou hij dat echt niet beseffen? Is hij echt zo verblind door zijn eigen glorie en glans dat hij dat toch zeer opzichtige spelletje niet doorziet? En als hij dat niet zelf kan, dan heeft hij daar toch zijn adviseurs voor? In een koningsdrama van Shakespeare zou een dergelijke scène afbreuk doen aan de geloofwaardigheid. Dit is realiteit.
Ik heb Dalila Hermans nooit sympathiek gevonden, maar dat doet er niet toe. Ze strijdt voor de goede zaak, zou je kunnen zeggen, maar lijkt me toch iets te nadrukkelijk vooral met zichzelf bezig. Ze heeft een video gemaakt om zich te verdedigen tegen de bagger die ze over zich uitgestort kreeg omdat ze zogezegd een snoepreisje naar Japan heeft gemaakt, op kosten van de gemeenschap. Ze zou daar hebben verkondigd hoe slecht het leven hier in België is voor een vrouw van kleur. Ik bekijk de video (…) en moet toegeven dat deze weloverwogen, goed gestructureerde en met bravoure gedebiteerde verdediging indruk maakt.
dinsdag 18 augustus 2026
vorig jaar 429
17 augustus 2025
Ik zit samen met A en diens broer (maar het is in de droom niet D) aan de ontbijttafel in een miezerige eetzaal van een hotel waar we deelnemen aan een congres. Op de achtergrond zie ik Michiel Chieltjens de keuken binnenstappen. Hij heeft een kale plek op zijn achterhoofd, zoals ik er ook een heb.
*
Fietsen langs Hoeke, Moerkerke, Oedelem… 63 kilometer. (…) gaandeweg gaat het beter. (…) De conditie gaat de goede kant op (…).
*
(…)
*
*
Telefoon van M. Elkaar voor het eind van augustus zien zal niet meer mogelijk zijn. J is tijdens de vijgenpluk van zijn ladder gevallen, gelukkig zonder erg.
18 augustus 2025
(…) Alleen in Berlijn vat een historische werkelijkheid in een lineair verhaal zonder veel literaire meerwaarde.
*
(…) X vertelt onder meer over een alcoholvrije bijeenkomst. Zoiets zou vroeger ondenkbaar zijn geweest. Op feesten werd er nu eenmaal veel gedronken. X herinnert zich een feest waarop iedereen echt veel te veel gedronken had. Maar dat zorgde wel voor een ontspannen sfeer. ‘Op dat feest,’ zegt ze, ‘zijn van minstens twee oudjes de foto’s gemaakt die later voor hun doodsprentje werden gebruikt. Zo gelukkig zagen ze er toen uit.’ (…)
*
(…)
*
In de Carrefour rijd ik abusievelijk met een winkelkar weg die de mijne niet is. Een meneer spreekt me daarover nogal streng aan. Ik merk mijn vergissing en zeg hem dat het toch zo erg niet is. Pas dan zie ik in die winkelkar een handtas, de handtas van mevrouw dus, en besef dat de man wellicht dacht dat ik daarmee aan de haal wou. Op mijn heenweg naar de winkel zag ik twee canadaganzenjongen door een omheining gescheiden van hun ouders wanhopig heen en weer lopen op zoek naar een doorgang, terwijl hun ouders daar schijnbaar onbewogen bij bleven. Wanneer ik een halfuur later met mijn boodschappen terugkeer, is die situatie nog steeds dezelfde.
*
(…)
maandag 17 augustus 2026
vorig jaar 428
16 augustus 2025
(…)
*
In Galicië woedt, zoals op vele andere plaatsen, een niet meer te controleren bos- en natuurbrand die al een gebied in de as heeft gelegd dat even groots is als, luidens de berichten, ‘de helft van de provincie Limburg’. Ach, als het Limburg maar is, dat is ver van ons bed. In de berichten gaat het enkel over geblokkeerde wegen en geëvacueerde dorpen. En er zijn al twee doden te betreuren. Het gaat dus enkel over mensen.
*
(…)
*
Naar Oostende. (…) Ik bedank ♠ voor zijn volhardende belangstelling voor mijn foto’s, teksten en tekeningen. Ik complimenteer hem met zijn kunst. We bekijken een boek van Wim Peumans over de Maas en het recentste nummer van Bahamontes, over de Ventoux. Voor de stille Palestina-manifestatie zijn er een vijftigtal deelnemers komen opdagen. Een van de allereerste passanten komt uitdagend voor ons staan en zegt, met uitgestoken handen, alsof hij ons terug in een denkbeeldig hok wil duwen of minstens tegenhouden (maar we gaan nergens heen): ‘Vive l’état d’Israël’. Dat is behoorlijk intimiderend. Achteraf bedenk ik dat ik had kunnen repliceren: ‘Vive les vingt mille enfants tués’, maar ik denk dat het beter is dat ik daar te laat op kwam. Na deze man zijn veruit de meeste, bijna alle eigenlijk, reacties bemoedigend. Na de actie ga ik met ♦ mee naar haar appartement. Ik vertel haar over (…). (Achteraf zal ik haar texten dat ik het weer veel te veel over mezelf heb gehad en dat ik te weinig naar haar heb geluisterd. Zij antwoordt: ‘In mijn leven gebeurt niets meer.’ Ik: ‘Maar er is veel gebeurd, en ik heb te weinig naar je verhalen geluisterd.’) ♦ (…) laat mij een keuze maken uit haar boeken. Ze voegt mij bij het afscheid (…) toe dat ik het glas altijd als halfvol moet zien: ‘Tu as le bonheur d’être Pascal Cornet.’ (In haar keuken had ik enkele minuten daarvoor, toen ik daar de gebruikte kopjes op het aanrecht ging plaatsen, een flesje Cornet 0% staan.) Die zin moet ik onthouden: ‘Tu as le bonheur d’être Pascal Cornet.’ Niet alleen het geluk te bestaan, maar wel als wie ik ben.
*
Thuis bekijk ik nog een aflevering van Other People’s Money en lees ik in De Standaard een interview met Stefan Hertmans over zijn tweede verblijf in de Luberon. (…)
zondag 16 augustus 2026
facebookbericht 1244
(Idem voor de premier die foto's de wereld instuurt van bij een Japanse tempel waar hij zogezegd de weergoden aanbidt. Enzovoort. Ad nauseam.)
Laat ons niet blind zijn voor de bewuste strategie achter deze provocaties, want domheid is het zeker niet. Ze weten dat dit aanslaat bij hun electoraat en potentieel electoraat. En door met dit jennen links op de kast te jagen, organiseren ze daar, met het machteloze - 'zonder ons was het nog erger' - Vooruit in de regeringen, nog meer verdeeldheid.
vorig jaar 427
15 augustus 2025
(…)
*
zaterdag 15 augustus 2026
driekleur 619
Belinda knikte. 'Inderdaad, helemaal mee eens. Oké, de misdadigers worden dus "getagd", laten we het zo maar noemen, waardoor agenten die door een stad patrouilleren niet meer iedereen binnenstebuiten hoeven te keren die toevallig zwart of bruin is of baggy pants draagt. Hij heeft een retinale app waarmee hij beroepsmisdadigers in verschillende kleuren ziet: geel voor kleine misdrijven, oranje voor serieuze maar niet-gewelddadige misdrijven, rood voor geweldsdelicten.'
Dave Eggers, De cirkel, 381
watou 2026
notitie 521
Ik ben de voorbije dertig jaar wel een keer of twaalf, misschien vijftien, naar de Poëziezomer van Watou geweest. Ik heb niet alles in digitale vorm bewaard, maar op mijn blog is achter de zoekterm‘Watou’ wel het een en ander – in woord én beeld – daarover te vinden. Ik vind dat ik recht van spreken heb als ik zeg dat de editie 2026 van de Poëziezomer – tegenwoordig heet het evenement ‘Kunstenfestival’ – de meest teleurstellende is die ik al heb bezocht.
Ik ga niet in op de beeldende kunst of de gedichten. Ik had geen zin om de catalogus te kopen die ik daarvoor nodig zou hebben. Niet alleen omdat ik 25 euro entreegeld al meer dan genoeg vond, maar ook omdat wat er te zien viel mij daartoe niet noopte. Van de vaak zeer marginaal aangebrachte gedichten las ik hier en daar een flard, maar toch ook niet veel meer dan dat. Het gedicht van Pim Cornelussen in de kerk las ik wel helemaal. Het sprak me aan omdat het adequaat verwoordde wat ons allemaal bezighoudt of zou moeten bezighouden omdat het maar zeer de vraag is of we een tweede kans zullen krijgen, een toegift, een toe-kans:
Ergens aan de andere kant van de
evenaar
wordt een bos gerooid, bezwijkt een veld
vol
palmbomen en opvliegende toekans.
In een van de kamer weerklonk de vertrouwde stem van de onlangs overleden Leonard Nolens, en een van de drie debutantengedichten, keurig verdeeld over drie stalletjes van de Douviehoeve, sprak me ook wel aan. Ik geloof dat het van Sarah de Koning was.
Van de kunstwerken zal ik al evenmin veel onthouden, vrees ik. Ik bekijk de foto’s die ik maakte en stel vast dat ik vooral off topic heb gefotografeerd: dingen die me opvielen maar die niet als ‘kunst’ bedoeld waren. Dingen die eigenlijk altijd te zien zijn in Watou, ook wanneer het jaar er zijn gewone beloop kent. Ik zeg niet dat er niets waardevols was (ik kan, om dat te verifiëren, nog altijd eens de website van het kunstenfestival raadplegen), wel dat mijn blik afdwaalde, dat ik er mijn aandacht niet voldoende bij hield. Ik weet hoe dat kwam. Het was omdat de algemene teneur van de presentatie – rommelig, onverzorgd, zonder duidelijke eenheid – mijn aandacht niet vasthield.
In enkele kamers leek een vrachtwagen van de kringloopwinkel zijn lading te hebben uitgestort. Vensters die zijn volgekleefd met allerhande documenten vermogen ook niet lang mijn aandacht vast te houden. En als ik een in prikkeldraad verpakte urinoir zie – en wie denkt dan niet aan Marcel Duchamp? – met daarin reproducties gekleefd van iconische gruwelfoto’s (de pistoolexecutie van een man door een soldaat ergens in het Verre Oosten; de foto van het naakte meisje dat vlucht voor een napalmaanval), dan voel ik mij geschokt, verontwaardigd, kwaad. Iconische foto’s zijn foto’s die je maar beter niet gebruikt, en al zeker niet in een al te nadrukkelijke uitbeelding van…, ja waarvan eigenlijk? De prikkeldraad lijkt te suggereren dat de iconische foto’s, die de kunstenaar zich heeft toegeëigend, uit dat op zich ook al iconische recipiënt niet wég kunnen. Ik weet niet wat ik daarbij moet voelen of denken.
Het experiment met de door AI ‘vervaardigde’ gedichten vond ik interessant. Je moest uit drie geanonimiseerde gedichten het ene gedicht selecteren dat níet door AI was geschreven. Met dit leuke spelletje kon je ten overstaan van je medebezoekers pronken met je vermogen om echte poëzie van lukraak geproduceerde versjes te onderscheiden. Ook een stel tarotkaarten met visualisaties van de toestand waarin onze wereld verkeert, vermocht mijn aandacht te trekken.
Na het in vergelijking met vroegere edities vrij mager uitgevallen parcours in het dorp wordt de bezoeker, die uiteraard waar voor zijn dure entreekaartje wenst, uitgenodigd om zich naar de laatste locatie te verplaatsen: het kasteel De Lovie in Proven. Binnen in dat kasteel was het aanzienlijk frisser dan buiten, dat viel dus mee. Maar de in verschillende ruimtes aangebrachte kunstwerken oogden minder ‘fris’. De vermenging van gerenommeerde highbrow kunst met de maaksels van amateurs uit de plaatselijke hobbyclub draagt nu eenmaal niet bij tot een juiste focus. En wat de betekenis was van de ultratrage choreografie die in een van de grotere kamers door enkele jonge dansers van beiderlei kunne werd uitgevoerd, werd mij ook niet duidelijk. Waarom dat topless moest gebeuren al evenmin.
De afgelegen locatie van De Lovie (7 kilometer verwijderd van het dorpsplein van Watou) noopte niet tot een terugkeer naar een van de horecazaken in Watou voor een nabeschouwing – ik kan mij voorstellen dat de plaatselijke neringdoeners niet zo opgezet zijn met dit manoeuvre.
Het mooiste kunstwerk – ook al was het waarschijnlijk niet de bedoeling het als kunstwerk in dit kunstenfestival op te nemen – vond ik het horizontaal bewaarde restant van een monumentale boom op de site van de Douviehoeve. Een verwijzing naar de duizenden slachtoffers, bomen maar ook andere levende wezens, van de hitte en de klimaatverandering. Het was inderdaad bijzonder warm, daar in Watou. Er viel alweer een ‘record’ te noteren. Neen, niet in het aantal bezoekers, want het viel toch wel op dat die zeer weinig talrijk waren. Als Watou wil blijven bestaan, zullen de toekomstige curatoren het over een andere boeg moeten gooien.
vrijdag 14 augustus 2026
39 * 72,0 * 27,3 * 140 * 2193,0
Dudzele - Oostkerke - Hoeke - Siphon - Moerkerke - Donk - Sijsele - Oedelem - Beernem - Moerbrugge -Steenbrugge
vorig jaar 426
14 augustus 2025
(…)
*
Voor
het eerst sinds zeer lang, in een poging om eindelijk eens een begin
te maken met de grote opruimactie die ik me al zeer geruime tijd
voorneem te ondernemen, open ik nog eens de ingemaakte kast rechts
van het bed. Veel van de dingen die ik daarin aantref, waande ik
verloren: ooit geschreven teksten, essays, (aanzetten tot) verhalen.
Foto’s van mijn tijd met S, maar ook van de reis naar Noorwegen in
1979, en ook oude klasfoto’s van de middelbare en lagere school.
Foto’s waarop C verliefd naar mij kijkt, genomen door haar man X.
De foto waarop ik verliefd naar Y kijk. Een foto waarop Z verliefd
naar de lens, en dus naar mij kijkt. (…) Enzovoort. Snel dicht, die
kast! Daar gaat poging nummer zoveel tot opruimactie!
*
Moeder, nu vader van Gerbrand bakker zijn vooral triviaal en egocentrisch gezeur waaraan geen enkele schrijver zich zou mogen bezondigen, een zoveelste devaluatie van de ooit prestigieuze reeks privé-domein.
*
(…)
*
(…) G verlangt naar haar pensioen en heeft het moeilijk met haar nieuwe veel jongere collega’s, die ze ‘sneeuwvlokjes’ noemt. Ze heeft het over een generatiekloof. Ze heeft nog een mooi woord in petto, wanneer het even over de mooie jonge vrouwen gaat die tegenwoordig zo vaak aan bod komen in de muziekprogrammatie op de radio: de ‘hertenjongen’. (…) Om kwart voor tien (…) breek ik op en begin aan mijn nachtelijke terugkeer over de brokkelige fietspaden richting Brugge.
donderdag 13 augustus 2026
vorig jaar 425
12 augustus 2025
(…)
13 augustus 2025
Na heel wat moeite daarvoor te hebben gedaan, weet ik dan uiteindelijk toch een plunje bij elkaar te scharrelen. Maar ik voel de bui al hangen. Iedereen is reeds het veld opgelopen. Ik wurm mezelf nog in een beschimmeld truitje, dat helemaal niet bij de truitjes van de ploeg past. Wanneer ik aanstalten maak om ook het terrein te betreden, hoor ik mijn naam: ‘Pascal niet.’ Ik ben niet geselecteerd. Ik probeer een in mijn richting afgeweken bal terug te shotten, maar raak hem verkeerd – waarmee ik meteen aantoon dat het verdict terecht is. Ik aarzel: moet ik blijven als reservespeler, voor het geval er iemand uitvalt, of moet ik gevolg geven aan mijn teleurstelling en naar huis gaan? Ik overweeg dat laatste. Ik kan eventueel een briefje achterlaten waarop staat dat dit de laatste keer is geweest, dat ze op mij niet meer moeten rekenen. Het bittere besef dat mijn bestaan als voetballer voorbij is. In deze droom speelt G ook een rol. Hij is wél geselecteerd. Nog voor de match, in de kleedkamer, toont hij op een groot scherm een filmpje. Drie mannen lopen ‘s nachts op straat. ‘Dit is mijn vader,’ zegt G en hij wijst een van de drie mannen aan. We zien het drietal een helverlicht café betreden waar er duidelijk veel ambiance heerst.
*
Twee draagberries naast elkaar. Ik lig op de ene en houd me onbeweeglijk terwijl iemand (wie?) bezig is met een laken te leggen over de persoon die op de andere berrie ligt. Wanneer ik denk dat hij daarmee klaar is en dat ik niets meer te vrezen heb, stort hij zich met een deken op mij, duidelijk met de bedoeling mij te verstikken. Ik word molenwiekend en gillend wakker.
*
Een rit van 55 kilometer. Het gaat heel goed. Wegjes in de buurt van Zedelgem en Snellegem waar ik nooit eerder kwam. 26 gemiddeld en met 123 als gemiddelde hartslag. (…)
*
*
.jpg)
woensdag 12 augustus 2026
dinsdag 11 augustus 2026
facebookbericht 1243
Eerst dit: ik bezit geen auto.
Principieel, maar ook omdat ik er geen nodig heb.
Zo
gebeurt het dat ik geregeld – ook al om de huidige janboel aan het
station te vermijden – in de Spoorwegstraat in Sint-Michiels fiets.
Daar kom ik, richting station, na de rotonde aan ten Briele in het
gedeelte van de Spoorwegstraat waar er aan de rechterkant tussen de
straat en de treinsporen huizen staan. Over dat stukje wil ik het
hebben omdat daar de manier waarop het fietspad is aangelegd perfect
illustreert hoe de overheid denkt over de rangorde tussen fiets en
auto. Letterlijk bij elke garagepoort – en bijna elk huis heeft er
daar een – zakt het niveau van het fietspad, dat op dezelfde hoogte
als het trottoir is aangelegd, een tiental centimeter. Waarna het
weer – hop! – tien centimeter stijgt. Dat veroorzaakt een hoogst
oncomfortabel gevoel bij het fietsen: als je dat stukje
Spoorwegstraat voorbij bent, zijn je ballen geklutst. Bij manier van
spreken, uiteraard, maar men begrijpt zeker wat ik bedoel. En dat
allemaal omdat meneer of madam Spoorwegstraatbewoner smooth
zijn/haar garage zou kunnen binnenrijden. Eén of twee keer per dag.
Terwijl daar dagelijks tientallen fietsers fysiek ongemak voor moeten
ondergaan. En ook mentaal ongemak, want ergernis is dat. Deze manier
van fietspaden aanleggen op het niveau van het trottoir is meer regel
dan uitzondering.
Ik weet het, het is een detail. Er zijn belangrijker zaken. Maar zou het niet logischer zijn in de aanleg van fietspaden een andere hiërarchie te hanteren? In een beleid dat werkelijk voorrang zou verlenen aan andere vormen van mobiliteit dan de auto zou dat vanzelfsprekend zijn.
maandag 10 augustus 2026
vorig jaar 424
10 augustus 2025
Na het in het hotel genoten ontbijt vertrek ik rond een uur of acht. Nevel drijft boven het wateroppervlak van de schijnbaar roerloze Maas. Die wel stroomt natuurlijk, en wel afwaarts. Toevallig ook mijn richting – want daarvoor heb ik gisteren dus gekozen, en niet wat ik oorspronkelijk van plan was, naar Verdun en dergelijke. Daar is het te warm voor, heb ik besloten. (…) Ergens tussen Dinant en Namen ontmoet ik bij een café-met-oeverterras waar ik voor een koffie was gestopt Angela. Deze 43-jarige vrouw uit Zürich maakt al vele jaren solitaire fietstochten. Nu is ze op weg naar haar vriend in Utrecht. Ze is ingenieur en bedenkt productieprocessen voor de voedingsindustrie. Ze vertelt me dat ze op tijd en stond alleen wil reizen. Mocht haar vriend, of iemand anders, mee zijn, dan zou het meditatieve van het solitaire reizen niet mogelijk zijn. Ik begrijp zeer goed wat ze bedoelt. Terwijl ik mijn koffie drink, eet Angela een pannenkoek met fruit. We fietsen de laatste 15 kilometer naar Namen samen. Door ons gesprek, dat door de vrijheid die gepaard gaat met het besef dat deze ontmoeting eenmalig blijft, diepgaand is, vliegen die laatste drie kwartier van mijn fietsreis snel voorbij. Door het vele praten heb ik nauwelijks nog oog voor het toch wel fraaie landschap, met de heuvels aan weerszijden van de rivier. Bij het samenvloeien van Samber en Maas nemen we afscheid. Tot nooit meer. Adieu, zegt Angela, à dieu/Dieu. Dat ontroert me.
*
Treinreis van Namen naar Brugge, met overstap in Brussel, in een zombieachtige toestand, tussen een aantal andere bepakte en bezakte fietsers. Ik val geregeld in slaap. Om vier uur thuis. Ik ruim snel al mijn fietsspullen en bagage op, alsof ik voor mezelf wil verhullen dat mijn reis op een mislukking is uitgedraaid. Ik maak halve en hele afspraken met A, B, C, D, E, F en G. Dan is er Alleen Elvis blijft bestaan, dit keer met Jonathan Holslag. Hij monologeert professoraal over de snel wijzigende internationale machtsverhoudingen. Europa dreigt te worden weggedrukt, niet alleen door China en de VS, maar ook door Afrika. Verrassend vind ik toch wel dat Holslag een bijzonder geaccidenteerde jeugd blijkt te hebben gehad. Ik ga om tien uur slapen.
11 augustus 2025
Als gevolg van het vroege slapengaan ben ik alweer vroeg op: om halfvijf. (…)
*
Netanyahu heeft vijf journalisten van Al Djazeera laten ombrengen/vermoorden. En hij geeft het dan nog toe ook. Tegenwoordig kom je overal mee weg. Terwijl hier zowat iedereen om strenge maatregelen tegen Israël smeekt, stuurt De Wever vanuit Zuid-Afrika foto’s van olifanten. Hoe cynisch kun je zijn. Georges-Louis Bouchez is verwikkeld in een schandaaltje met misbruik van een parkeerkaart voor gehandicapten. Trump zet de Federal Reserve in om alle daklozen uit de straten van Washington te vegen. Tot daar het overzicht van het binnenlandse en internationale nieuws.
*
(…)
Abonneren op:
Posts (Atom)